NAJNOWSZE POSTY

maja 28, 2026

"Grim i Oro" - Alex Aster

„Grim i Oro” to trochę jak wejście tylnymi drzwiami do świata „Lightlark”, gdzie nagle okazuje się, że ci dwaj królowie mają w głowach prawdziwy emocjonalny armagedon i są mocno niestabilni emocjonalnie. I serio po tej książce człowiek już nie wie, komu bardziej kibicować.

Historia pokazuje dokładnie te same wydarzenia z dwóch totalnie różnych perspektyw. I nagle wychodzi na jaw, że każdy nosi własną wersję prawdy, własny ból i własne powody, żeby podejmować fatalne decyzje w imię miłości. Klimat? Dramatyczny. Emocje? Maksymalnie przesadzone. Czy pochłania się to jednym tchem? Oczywiście.

Grim zdecydowanie wnosi do tej książki cały mrok i chaos. To typ bohatera, który wygląda jak człowiek gotowy spalić pół świata, a jednocześnie wewnętrznie rozsypuje się przy jednej dziewczynie. Jego rozdziały mają w sobie coś surowego i obsesyjnego, czytasz i czujesz, że ten facet nigdy nie nauczył się normalnie kochać, więc kocha za mocno, za brutalnie i całym sobą. I właśnie dlatego trudno się od niego oderwać.

Oro działa zupełnie inaczej. Z pozoru opanowany, królewski i rozsądny, ale pod tym wszystkim siedzi facet zmęczony obowiązkami i wiecznym wybieraniem mniejszego zła. Jego perspektywa bardziej boli niż szokuje. To nie jest zimny władca, tylko ktoś, kto od dawna próbuje udźwignąć rzeczy, które dawno przerosłyby każdego człowieka.

Najbardziej kupiło mnie jednak to, jak bardzo ta książka komplikuje relacje między bohaterami. Nie chodzi już tylko o klasyczny trójkąt romantyczny. W tle czuć utraconą przyjaźń, niedopowiedzenia i to okropne wrażenie, że może kiedyś wszystko mogło potoczyć się inaczej. I właśnie przez to „Grim i Oro” momentami bardziej przypomina emocjonalną katastrofę niż romantasy, ale w najlepszym możliwym znaczeniu.

To zdecydowanie nie jest książka dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z „Lightlark”, bo bez znajomości serii połowa emocji po prostu nie wybrzmi. Ale dla fanów? Totalna gratka. Szczególnie jeśli ktoś od miesięcy siedzi i analizuje każde spojrzenie Grima albo próbuje zrozumieć, czemu Oro podejmuje takie, a nie inne decyzje. A po przeczytaniu? Nadal nie wiem, którego z nich wolę. I chyba właśnie o to tutaj chodzi.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

maja 27, 2026

"Simsala Spin" - Reiner Knizia

„Simsala Spin” to gry, w której czujemy się tak, jakby ktoś wrzucił klasyczną grę pamięciową do magicznego kotła, zamieszał różdżką i dorzucił szczyptę kontrolowanego chaosu. Jaki mamy efekt? Zamiast spokojnego „Gdzie była ta karta?” dostajemy pełne emocji czarodziejskie laboratorium, w którym pamięć pracuje na wysokich obrotach, a składniki mają własny pomysł na to, gdzie chcą się znaleźć. Już od pierwszego spojrzenia gra robi wrażenie. Na środku stołu pojawia się trójwymiarowy kociołek i od razu można poczuć klimat młodych adeptów magii szykujących się do ważnego egzaminu. To nie jest planszówka, którą rozkłada się z myślą, że zagramy jedną partię i po wszystkim. Tutaj jest raczej: „jeszcze jeden eliksir… tym razem na pewno nie wysadzimy laboratorium!”.

Zasady są bardzo proste, trzeba odnaleźć odpowiednie składniki i wspólnie przygotować wszystkie mikstury, zanim liczba pomyłek zamieni kocioł w widowiskowy pokaz fajerwerków. Ale właśnie wtedy, gdy wydaje się, że sytuacja jest pod kontrolą i wszyscy z przekonaniem mówią: „Tak! Kryształ był tutaj!”, gra przypomina, że magia nie lubi nudy. Składniki potrafią zmienić miejsca, zwierzaki mieszają szyki, a pewność siebie szybko zmienia się w zbiorowe: „Chwila… przecież to było po drugiej stronie!”. 

„Simsala Spin” jest grą, która nakłania do współpracy. Nie ma tutaj wyścigu o punkty, złośliwego podbierania kart czy triumfalnego wygrałem. Jest za to wspólne kombinowanie, podpowiedzi, śmiech po spektakularnych pomyłkach i momenty, gdy cała drużyna czuje się jak prawdziwy zespół czarodziejów ratujących laboratorium przed katastrofą. To jedna z tych gier, które sprytnie przemycają naukę przez zabawę. Dzieci ćwiczą pamięć, koncentrację i współdziałanie, ale nie mają poczucia, że wykonują jakieś zadania. Są po prostu pochłonięte misją uratowania kotła przed kolejnym wybuchem.

„Simsala Spin” nie próbuje być skomplikowaną magiczną epopeją i właśnie w tym tkwi jej urok. Jest szybka, żywa, pełna drobnych zwrotów akcji i sprawia, że nawet zwykłe szukanie składników nagle staje się małą przygodą. A jeśli po zakończonej rozgrywce ktoś przy stole zaczyna podejrzliwie patrzeć na kociołek i mówi: „On chyba specjalnie mieszał te składniki”, to znak, że magia zadziałała.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

maja 25, 2026

"Królowa róż. Krew fae" - Briar Boleyn

„Krew fae” to była dla mnie jedna z tych książek, z którymi relacja wygląda mniej więcej tak: czytam kilka rozdziałów, odkładam. Wracam po dwóch dniach, znowu odkładam. Potem nagle łapię się na tym, że jednak zastanawiam się, co będzie dalej. I właśnie to było tutaj najdziwniejsze, że ta historia bardzo powoli się rozkręca, naprawdę bardzo, a ja mimo wszystko wracam. Miałam momenty, kiedy wydawało mi się, że zaraz ją porzucę, ale jednocześnie ciągle coś mnie do niej przyciągało. Jakby ta książka siedziała gdzieś z tyłu głowy i szeptała: „Jeszcze chwilę, zaraz coś się wydarzy”.

Morgana od początku wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony jest dziewczyną, której życie od dawna układają inni, wychowywana w cieniu brata, naznaczona własną krwią i traktowana bardziej jak problem niż człowiek. Z drugiej miałam kilka momentów, kiedy chciałam wejść do tej książki i powiedzieć: „Dziewczyno, proszę cię, ogarnij się”. Ale chyba właśnie dzięki temu, że nie była bohaterką idealną, frustrowała mnie, to kibicowałam jej coraz bardziej.

Na początku historia przypominała spokojny spacer po lesie, niby ładnie, ale człowiek zaczyna się zastanawiać, czy w ogóle gdzieś dojdzie i co tutaj robi. A później nagle ten las okazuje się pełen cieni, sekretów i rzeczy, których lepiej było nie budzić. I wtedy zaczyna się robić naprawdę ciekawie. Pojawiają się tajemnice, magia zaczyna mocniej przebijać się przez fabułę, a napięcie stopniowo rośnie. Relacje między bohaterami nie rzucają się od razu na głęboką wodę, co jest zdecydowanym plusem. Jest spojrzenie tu, niedopowiedziane słowo tam i ten klimat ciągłego zastanawiania się: „Dobra, to coś się wydarzy czy nie?”. Lubię, kiedy wszystko nie zostaje podane na tacy.

Mam jednak wrażenie, że największą siłą „Krwi fae” jest to, że im dalej się czyta, tym bardziej chce się zostać w tym świecie. To trochę jak serial, którego pierwszy odcinek oglądasz bez większego przekonania, a potem o drugiej w nocy mówisz: „Jeszcze tylko jeden”. Nie była to książka, która porwała mnie od pierwszej strony. Wręcz przeciwnie, walczyłam z nią momentami bardziej niż ona ze mną. Ale finalnie cieszę się, że dałam jej czas, bo końcówka wynagrodziła mi tę cierpliwość.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

maja 24, 2026

"Pogoda dla puchaczy. Lato" - Marcin Kozioł

„Pogoda dla puchaczy. Lato” to jedna z tych książek, które działają trochę jak wakacyjny spacer po lesie, zaczynasz spokojnie, a chwilę później okazuje się, że dzieje się więcej, niż się spodziewałeś. Są upały, susza, napięcie związane z groźbą pożaru, ale zamiast ciężkiej atmosfery dostajemy historię pełną humoru, zwariowanych bohaterów i przyrodniczych ciekawostek podanych tak, że wiedza sama wpada do głowy, nawet nie wiadomo kiedy.

Bubuś tym razem ma przed sobą niełatwe zadanie. Kiedy las przypomina rozgrzaną patelnię, ktoś musi zachować zimną głowę albo chłodny dziób. Na szczęście nasz puchaty bohater potrafi patrzeć szerzej niż tylko na czubek własnych piór. A przy okazji jego letnia przygoda okazuje się czymś więcej niż opowieścią o ratowaniu lasu. To również historia o samotności, szukaniu swojego miejsca i o tym, że czasami ktoś pojawia się w naszym życiu zupełnie niespodziewanie i robi w nim małe pogodowe zamieszanie.

Ogromnym plusem są bohaterowie drugoplanowi. Mamy dziki z własnym „meteotatą”, radiowe leśne wiadomości i postacie, które trudno wyrzucić z pamięci. Szczególnie te bardziej ekscentryczne. Autor wyraźnie dobrze bawił się podczas tworzenia tej historii i tę swobodę czuć podczas czytania. Podoba mi się też to, że książka nie straszy dzieci katastrofami ani nie zasypuje ich suchymi faktami. Pokazuje, że natura jest fascynująca, ale też delikatna i wymaga troski. Przemyca ważne rzeczy o odpowiedzialności za środowisko, rodzinie, przyjaźni i uważności, bez efektu szkolnej lekcji z notatką na koniec. A najbardziej szkoda chyba tego, że wraz z ostatnią stroną zostaje poczucie: „To już?”. Bo kiedy przez chwilę mieszka się w lesie razem z Bubusiem i jego ekipą, trudno nie mieć ochoty na jeszcze jedną pogodową przygodę. Ta książka zostawia po sobie coś bardzo przyjemnego, a mianowicie uśmiech i ochotę, żeby wyjść na spacer, spojrzeć w niebo i sprawdzić, co dziś mówi pogoda.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 
Czytaj więcej »
on 0

maja 24, 2026

"The fixers. Mroczne sekrety" - Jennifer Lynn Barnes

„The Fixers. Mroczne sekrety” to młodzieżowa powieść, która udowadnia, że historia o nastolatkach nie musi ograniczać się do szkolnych dramatów i prostych schematów. Jennifer Lynn Barnes zabiera czytelnika do świata politycznych wpływów, ukrytych interesów i sekretów, które potrafią mieć znacznie większą siłę rażenia, niż można przypuszczać na początku. Główna bohaterka, Tess Kendrick, zostaje wyrwana ze swojego dotychczasowego życia z dziadkiem i trafia do Waszyngtonu, gdzie zamieszkuje ze starszą siostrą Ivy. Początkowo wszystko wydaje się zwyczajną zmianą otoczenia, jednak szybko okazuje się, że Ivy funkcjonuje w świecie, w którym problemy wpływowych ludzi nie rozwiązuje się za pomocą szczerej rozmowy. Zamiast tego liczy się spryt, dyskrecja i umiejętność przewidywania ruchów innych. Tess nieoczekiwanie odkrywa, że sama posiada podobne zdolności i coraz mocniej wciąga się w rzeczywistość pełną niedomówień, manipulacji i ryzykownych decyzji.

Najmocniejszą stroną książki jest jej atmosfera. Autorka tworzy przestrzeń, w której trudno komukolwiek zaufać. Każdy bohater wydaje się mieć własne intencje, a nawet pozornie niewinne wydarzenia mogą prowadzić do czegoś znacznie większego. Historia rozwija się płynnie, a kolejne informacje pojawiają się we właściwych momentach, skutecznie podtrzymując ciekawość. To jedna z tych książek, przy których łatwo przeczytać „jeszcze jeden rozdział”, a później zorientować się, że minęło kilka godzin.

Połączenie dwóch pozornie odległych elementów: młodzieżowego klimatu i politycznej intrygi wyszło autorce bardzo dobrze. Barnes pokazuje świat władzy od mniej idealnej strony, jako miejsce pełne pozorów, wpływów i starannie skrywanych tajemnic. Jednocześnie nie przytłacza czytelnika skomplikowanymi wątkami politycznymi, dzięki czemu historia pozostaje lekka i przystępna.

Tess wypada jako bohaterka bardzo naturalnie. Nie jest nieomylną geniuszką ani osobą, która od początku ma wszystko pod kontrolą. Popełnia błędy, czasami działa impulsywnie i musi nauczyć się funkcjonować w świecie, którego zasad wcześniej nie znała. Dużym atutem jest również relacja między nią a Ivy, pełna dystansu, niedopowiedzeń i prób odnalezienia siebie nawzajem po latach oddalenia.

„The Fixers. Mroczne sekrety” to książka dla osób, które lubią zagadki, sekrety i historie o bohaterach zmuszonych do podejmowania trudnych decyzji. Łączy dynamiczną akcję z napięciem i ciekawie zarysowanymi relacjami między postaciami. To początek serii, który skutecznie zachęca do sięgnięcia po kolejne tomy i pozostawia poczucie, że w tej historii jeszcze wiele zostało do odkrycia.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0

maja 21, 2026

"Everything I Lost" - Hope S. Ward

„Everything I Lost” była dla mnie jedną z tych kontynuacji, na które czeka się z dużymi oczekiwaniami. Pierwszy tom bardzo mi się podobał i po jego zakończeniu od razu chciałam wiedzieć, co dalej wydarzy się z Leą i Zanderem. Tym bardziej nie mogłam doczekać się tej części i liczyłam na równie mocne emocje. Po czterech latach bohaterowie znów pojawiają się w swoim życiu, choć każde z nich próbowało iść własną drogą. Nadal widać między nimi uczucia, tęsknotę i niedopowiedziane sprawy, które nigdy tak naprawdę nie zostały zamknięte. Sam motyw drugiej szansy bardzo lubię, dlatego byłam ciekawa, jak autorka poprowadzi ich historię.

Muszę jednak przyznać, że miałam z tą książką kilka problemów. Najbardziej irytowało mnie zachowanie Lei i jej niezdecydowanie wobec Zandera. Miałam momentami wrażenie, że sama nie wie, czego chce. Raz go pragnęła, raz odpychała, raz tęskniła, a chwilę później zachowywała się zupełnie odwrotnie. To zaczęło mnie męczyć i wywoływało frustrację, bo zamiast czekać na rozwój relacji, chwilami miałam ochotę po prostu potrząsnąć bohaterką. Niestety zdarzały się też momenty, kiedy książka zaczęła mi się dłużyć. Niektóre fragmenty wydawały się przeciągnięte i odnosiłam wrażenie, że pewne emocje czy rozterki kręcą się w kółko. Przez to kilka razy złapałam się na tym, że trochę się nudziłam i czekałam, aż akcja znowu nabierze tempa.

Mimo wszystko nie uważam tej książki za złą. Nadal podobała mi się chemia między bohaterami i było czuć, że ich historia nie jest obojętna. Zander zdecydowanie bardziej zdobył moją sympatię, jego emocje i zachowanie wydawały mi się bardziej spójne i dojrzałe. Chciałam wierzyć w jego uczucia i kibicowałam mu bardziej niż Lei. I choć drugi tom nie przebił dla mnie pierwszej części i to właśnie „Everything I Want” bardziej skradło moje serce, to i tak cieszę się, że mogłam poznać dalsze losy bohaterów. Spodziewałam się trochę więcej, ale była to przyjemna kontynuacja historii, na którą tak długo czekałam.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0

maja 19, 2026

"In your dreams. W twoich marzeniach" - Sarah Adams

Czasami bywa tak, że sięgam po jakąś książkę i już od pierwszych stron czuję, że to jest historia dla mnie. I tak właśnie miałam przy najnowszej książce od Sarah Adams. Ale to było dobre! Nawet nie wiedziałam, że takiego romansu mi było potrzeba w życiu. Jest w nim wszystko, co powinno być w idealnej, romantycznej historii: miłość, czułość, potyczki życia codziennego, troska, przekomarzanie i dużo dobrego humoru. To jak podróż przez najsłynniejsze dania, takie same jak serwuje główna bohaterka.

„W twoich marzeniach” okazało się dla mnie historią, która smakuje jak ulubione jedzenie po ciężkim dniu, daje komfort, poprawia humor i sprawia, że nie chcesz, żeby kiedykolwiek się skończyła. Sarah Adams pokazała mi zupełnie inny rodzaj romansów, taki, z którymi zbytnio nie miałam styczności i muszę przyznać, że totalnie przepadałam. Ona nie potrzebuje wielkich dramatów i przesadzonych zwrotów akcji, żeby stworzyć coś, co trafia prosto do serca. Skupia się na trudach życia codziennego, problemach wewnętrznych głównych bohaterów i łączy je z ogromną dawką ciepłej, rodzinnej atmosfery, pikantnych zbliżeń i jeszcze większej dawki humoru. 

Madison, główna bohaterka, od razu zdobyła moją sympatię. To nie jest osobowość, która ma wszystko poukładane i z podniesioną głową podbija świat. Wręcz przeciwnie, wraca po swoich porażkach, trochę poobijana przez życie i z mocno zachwianą pewnością siebie. I właśnie dlatego wydawała się tak prawdziwa. Myślę, że każdy choć raz znalazł się w momencie, kiedy plan A się rozsypał, a powrót do punktu wyjścia wydawał się porażką.
A James... no cóż. Sarah Adams zdecydowanie wie, jak pisać męskich bohaterów. Nie jest głośny, nie próbuje na siłę błyszczeć i nie musi ratować świata w każdej scenie. Nie jest bajecznie bogaty, ale jest tak diabelnie seksowny! Jego siła tkwi w tych małych rzeczach, spojrzeniach, obecności, trosce i byciu obok wtedy, kiedy najbardziej trzeba. I chyba właśnie takie postacie lubię najbardziej.

Ogromnym plusem jest klimat całej tej historii. Małe miasteczko, restauracja tworzona z pasji, rodzinne relacje i bohaterowie, którzy sprawiają wrażenie ludzi, których można spotkać gdzieś obok. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, jakbym sama siedziała przy jednym ze stolików, obserwowała całe zamieszanie i z uśmiechem kibicowała Madison oraz Jamesowi. Najbardziej podobało mi się jednak to, że pod romantyczną warstwą kryje się coś więcej. To historia o tym, że marzenia czasem nie wyglądają tak, jak sobie je wyobrażaliśmy, a porażka nie zawsze oznacza koniec drogi. I że czasami trzeba wrócić do miejsca, z którego uciekaliśmy, żeby odnaleźć siebie na nowo. Autorka nie idealizuje tutaj życia i właśnie to sprawia, że ta historia jest taka dobra.

Książka zostawiła mnie z ogromnym uśmiechem i tym przyjemnym uczuciem pustki po zakończeniu historii, kiedy odruchowo chce się przewrócić jeszcze jedną stronę, mimo że żadnej już nie ma. Dlatego zamówiłam sobie inną książkę autorki, tak mi się spodobał jej styl. Jeśli szukacie lekkiego, ciepłego romansu z bohaterami, których naprawdę da się polubić, to „W twoich marzeniach” zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Posty (Atom)