NAJNOWSZE POSTY

kwietnia 11, 2026

"Paderborn" - Remigiusz Mróz

Jeśli ktoś po "Langerze" spodziewał się kolejnej jazdy bez trzymanki w głąb chorego umysłu, to "Paderborn" może go trochę zaskoczyć. Tym razem Remigiusz Mróz wyraźnie zmienia akcenty i choć nadal jest mrocznie, to jednak inaczej rozłożone są ciężary tej historii.
Najbardziej rzuca się w oczy to, że fabuła dużo mocniej skupia się na duecie Paderborn–Siarka. 
Historia się rozkręca, relacja daje radę, a klimat śledztwa wciąga na tyle, że chce się czytać dalej. Ich współpraca ma w sobie coś świeżego, momentami nawet lżejszego, co fajnie kontrastuje z całą tą brutalną otoczką. Sam Paderborn dostaje więcej przestrzeni, żeby wybrzmieć jako bohater, a Siarka naprawdę potrafi tu przejąć stery. No i jest motyw astrologii, który jest naprawdę ciekawie wykorzystany. Serio, złapałam się na tym, że zaczęły mnie interesować ascendenty i całe to planetarne zamieszanie. Ale im dalej w las, tym bardziej zaczyna to przypominać… podręcznik. Momentami czułam się jak na wykładzie z fizyki, a nie w thrillerze. Mam mieszane uczucia, ale z lekkim przechyłem na plus. Bo z jednej strony motyw został wykorzystany bardzo ciekawie, a autor potrafił zasiać ziarnko ciekawości, z drugiej strony jednak dużo terminów, dużo tłumaczenia i trochę mniej emocji nieco mnie zmęczyło. I wtedy zamiast napięcia miałam lekkie znużenie.

Jeśli chodzi o brutalność, to mam wrażenie, że jest jej trochę mniej niż wcześniej. Nadal to nie jest "lekka" książka, ale makabry zeszły trochę na dalszy plan. I po części to dobrze, bo dzięki temu historia bardziej skupia się na śledztwie i relacjach między bohaterami, a nie tylko na szokowaniu czytelnika. Niestety jednak gdzieś w połowie fabuła robi się coraz bardziej naciągana, decyzje bohaterów przestają mieć sens, a Paderborn i Siarka momentami zachowują się totalnie nie jak oni. Irracjonalni, chwilami wręcz infantylni i co najgorsze irytujący. Podejmują tak głupie decyzje, że aż kłuje to w oczy. A to już spory problem, kiedy mówimy o głównych postaciach.

Jednak na całe szczęście w tym wszystkim nie brakuje tego, co jest najważniejsze dla fanów serii, a mianowicie samego Langera. Chociaż jest go mniej niż wcześniej, to jego czarny humor naprawdę ratuje niektóre fragmenty. Niemniej jednak jeśli ktoś liczył na powtórkę z pierwszego tomu, to tutaj się trochę rozczaruje, bo słynnego psychola jest zdecydowanie mniej, a jego psychoza nie dominuje już całej opowieści. Ale paradoksalnie to daje chwilę oddechu. Po intensywności "Langera" taka zmiana tempa wcale nie jest zła. 

"Paderborn” to dla mnie taka książka na wieczór, wciągająca, momentami bardzo dobra, choć niepozbawiona dłużyzn (zwłaszcza astrologicznych). Trochę inna niż pierwsza część, trochę spokojniejsza psychicznie. Mam jednak też wrażenie, że autor sam trochę nie był przekonany do tej historii. W posłowiu Remigiusz Mróz wspomina, że nie planował kontynuacji, ale "musiał" ją napisać, aby zło nie wygrało i niestety, moim zdaniem momentami to czuć. Ta książka nie ma tej samej energii co pierwsza część. Pojawiają się też fabularne zgrzyty, które wcześniej u niego raczej się nie zdarzały. Jeśli jednak lubicie te uniwersum i thrillery z nutą czegoś "innego", to zdecydowanie warto sprawdzić kontynuację. Mimo wszystko trzecia część już na mnie czeka i mam nadzieję, że seria jeszcze odbije, bo potencjał zdecydowanie tam jest.

Czytaj więcej »
on 0

kwietnia 10, 2026

"Redemption of Sins" - Lori Rave

Jeśli miałabym opisać "Redemption of Sins" jednym zdaniem, powiedziałabym, że jest to o historia, która chce złamać ci serce, ale robi to trochę zbyt delikatnie, jakby bała się zostawić po sobie prawdziwy ślad. To trzeci tom serii, który wyraźnie skręca w inną stronę, zamiast lodowisk i sportowych emocji dostajemy szpitalne korytarze, wojenne wspomnienia i ludzi, którzy próbują poskładać się na nowo. Killian wraca z wojny bardziej jako cień samego siebie niż bohater, a Kiara od lat ratuje innych, choć sama niekoniecznie wie, jak poradzić sobie z własną przeszłością. I gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest jeszcze niedokończona historia ich miłości. Brzmi intensywnie? Bo takie właśnie powinno być. I tu zaczyna się mały zgrzyt.

Największą siłą tej książki są emocje, ale nie te wielkie, dramatyczne wybuchy, tylko te ciche, ukryte między słowami. Najbardziej poruszył mnie wątek małej Skye. To właśnie ona kradnie każdą scenę, w której się pojawia. Jej historia jest surowa, momentami wręcz niewygodna, ale jednocześnie niesamowicie ludzka. To jeden z tych elementów, które zostają w głowie na długo po zamknięciu książki. Relacja Kiary i Killiana? Spokojniejsza, niż można by się spodziewać. I to akurat działa na plus, zamiast niekończących się dramatów dostajemy rozmowy. Normalne, potrzebne, momentami bardzo dojrzałe. Problem w tym, że trochę brakuje tu iskry. Niby wszystko jest na miejscu, ale trudno złapać z nimi głębszą więź. Mam też wrażenie, że ta historia próbuje złapać zbyt wiele srok za ogon. Wojna, trauma, strata, drugie szanse, relacje rodzinne, praca socjalna, to wszystko aż prosi się o rozwinięcie. A tutaj dostajemy raczej szkice niż pełne obrazy. Wątki pojawiają się, zarysowują i zanim zdążą wybrzmieć, to już znikają gdzieś w tle. Efekt? Czyta się szybko, płynnie i bez większego wysiłku, ale równie szybko ta historia gdzieś się rozmywa.

Nie znaczy to, że to zła książka. Wręcz przeciwnie, ma w sobie coś „otulającego”. To taki typ historii, który dobrze sprawdzi się wieczorem, kiedy nie masz siły na ciężkie, przytłaczające lektury, ale nadal chcesz poczuć coś więcej niż tylko lekką rozrywkę. Szkoda tylko, że przy odrobinie większej objętości i głębi mogłaby być naprawdę mocna. To książka z ogromnym potencjałem, kilkoma naprawdę poruszającymi momentami i bohaterami, których da się polubić, ale trudno pokochać. Jeśli lubisz historie o drugich szansach i emocjach podanych w przystępnej formie, to warto spróbować. Jeśli jednak szukasz czegoś, co rozbije cię na kawałki, możesz poczuć lekki niedosyt.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

kwietnia 07, 2026

"Pełny kurnik 2. Gra karciana" - Kukuryku Wydawnictwo

Święta Wielkanoc mają to do siebie, że oprócz stołu pełnego jedzenia pojawia się też stół pełen gier. I właśnie wtedy wjechał do nas cały zestaw nowości od Wydawnictwo Kukuryku, a jedną z tych, które rozkręciły najwięcej emocji, okazał się "Pełny kurnik 2. Gra karciana." Już od pierwszych rund było jasne, że to nie jest spokojna gra „na relaks przy herbatce”. To raczej rollercoaster decyzji typu: „biorę to, co mam czy jeszcze jedna karta?”. No i oczywiście zawsze znajdzie się ktoś, kto mówi „ryzykuję”, po czym bach, drugi lis i cała tura znika jak mazurek po świętach.

Mechanika jest banalnie prosta, ale właśnie w tym tkwi jej siła. Odkrywasz karty, liczysz na jajka, robaki i kurczaki, żeby zdobywać kury i próbujesz nie być zbyt pazerny. Tyle że chciwość w tej grze włącza się szybciej niż myślisz. Każdy kolejny ruch to napięcie przy stole i komentarze w stylu „no dawaj, jeszcze jedną!” albo „nie rób tego, to się źle skończy”. I najczęściej kończy się źle. Ale adrenalinka przy tym robi swoje i wyłącza zdrowy rozsądek 😁Największym bohaterem, a właściwie antybohaterem, jest oczywiście lis. Pojawia się zawsze wtedy, kiedy absolutnie nie powinien. Pierwszy jeszcze da się przeżyć, ale drugi to już bezlitosna katastrofa, cała tura przepada i zostajesz z niczym. I właśnie te momenty wywoływały u nas najwięcej śmiechu i lekkiej frustracji.

Podczas świąt graliśmy w to naprawdę intensywnie, między jednym kawałkiem sernika a drugim. Gra świetnie sprawdziła się w różnym gronie: i młodsi, i starsi szybko łapali zasady, a rozgrywki były szybkie, więc „jeszcze jedna partia” padało zdecydowanie za często. Plusów gry jest wiele, między innymi jest to bardzo szybkie wprowadzenie do zasad, emocje przy każdej turze, kompaktowe pudełko, które łatwo zabrać gdziekolwiek. To idealna gra do grania „na luzie”, ale z nutą rywalizacji.

Jeśli lubisz gry, w których trzeba balansować między rozsądkiem a chciwością (i zazwyczaj przegrywasz z tą drugą), to „Pełny kurnik 2” naprawdę potrafi wciągnąć. U nas zdecydowanie umilił świąteczny czas i był jedną z tych gier, do których chce się wracać nawet po wielkanocnym objadaniu się 🐣

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

kwietnia 06, 2026

"Smok odrodzony" - Robert Jordan

Jeśli miałabym streścić moje wrażenia po lekturze "Smoka odrodzonego" jednym zdaniem, to powiedziałabym: to książka, która trochę ucieka od swojego bohatera i wychodzi jej to zaskakująco na dobre. Ten tom to dosłownie smok, którego prawie nie ma. No bo tak, tytuł krzyczy "Smok!", przepowiednie szaleją, świat stoi na krawędzi zagłady, a tymczasem Rand robi coś w stylu: "okej, to ja sobie pójdę… sam… ogarnąć przeznaczenie". I znika. Serio. Jakby ktoś w epickim fantasy nagle wyciszył główną postać i powiedział: "dajcie mówić innym", a my jako czytelniczy mamy wyraźną dezorientację w głowie. I to jest dziwnie odświeżające. Bo nagle okazuje się, że ten świat nie kręci się tylko wokół jednego wybrańca z problemami egzystencjalnymi (choć tych mu nie brakuje, jest skażona moc, wizja szaleństwa, ciężar odpowiedzialności, czyli klasyk, ale podany z ciężarem). Zamiast tego dostajemy galerię bohaterów, którzy wreszcie mają przestrzeń, żeby się rozwinąć. Jedni błyszczą, a inni irytują bardziej niż powinni.

Nie będę udawać obiektywności, Mat definitywnie kradnie tę książkę. Z postaci, którą kiedyś chciało się potrząsnąć i odesłać do domu, wyrasta ktoś naprawdę ciekawy. Trochę szczęściarz, trochę hazardzista, trochę strateg, który sam nie do końca wie, jak to się stało. Jego wątek ma tempo, lekkość i coś, czego momentami brakuje reszcie, naturalność. Kiedy inni toną w dramatach, przeznaczeniu i podejrzliwości wobec absolutnie wszystkich, Mat po prostu działa. I robi to dobrze.

Jeśli chodzi o kobiety występujące w książce, to zastanawiam się czy jest w nich siła czy bardziej frustracja dla czytelników. Tu robi się bardziej kontrowersyjnie. Z jednej strony mamy potężne, decyzyjne bohaterki, które nie są tylko tłem dla męskich losów. Z drugiej ich relacje momentami przypominają konkurs na to, kto będzie bardziej uparty, kąśliwy i przekonany o swojej nieomylności. Czy to realistyczne? Może. Czy bywa męczące? Oj, bardzo. Są jednak wyjątki, postacie, które wnoszą świeżość i charakter bez irytującej nuty wyższości. I dla nich warto przez te fragmenty przebrnąć

Nie oszukując i będąc szczerą mogę śmiało napisać, że początek i środek książki potrafią się ciągnąć. To nie jest tom, który pędzi na złamanie karku. To raczej powolne budowanie napięcia, rozszerzanie świata, dokładanie kolejnych elementów do układanki. Ale potem przychodzi finał. I nagle wszystko nabiera sensu, ten powolny rytm, rozproszone wątki, dziwne decyzje bohaterów. Końcówka jest duża, dramatyczna, wręcz teatralna. Taka, która przypomina, że to jednak epicka fantasy pełną gębą. 

To, co naprawdę robi wrażenie, to skala świata. Tu nie ma prostego podziału na dobro i zło, są organizacje, które powinny być ostoją światła, a okazują się przegniłe od środka. Są sny, które mają znaczenie. Są przepowiednie, które bardziej straszą niż dają nadzieję. I jest Rand, gdzieś w tle, który powoli przestaje być chłopakiem z wioski, a zaczyna być kimś niepokojącym.

„Smok odrodzony” to książka trochę nierówna, czasem frustrująca, momentami rozwleczona, ale jednocześnie cholernie wciągająca. To taki tom przejściowy, który zamyka pewien etap historii, pozwala lepiej poznać świat i przygotowuje grunt pod coś większego. I mimo wszystkich wad, a trochę ich jest, trudno się od niego oderwać. Bo nawet jeśli bohaterowie doprowadzają cię do szału, to i tak chcesz wiedzieć, co będzie dalej. A Koło Czasu kręci się dalej.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

kwietnia 01, 2026

"Basia i zagadki wszechświata. Supermoce zwierząt" / "Basia i jedzenie" - Zofia Stanecka, Marianna Oklejak

Dwie nowe książki o Basi pokazują, że nawet najbardziej zwyczajne tematy mogą zamienić się w świetną przygodę, wystarczy tylko odrobina ciekawości (i w przypadku Basi sporo energii 😉).

W „Basi i jedzeniu” wszystko zaczyna się bardzo życiowo, w końcu jedni kochają żelki (wiadomo kto!), inni unikają mięsa, a jeszcze inni najchętniej jedliby wyłącznie naleśniki. Brzmi znajomo? Właśnie te różnice stają się punktem wyjścia do rozmowy o tym, co i jak jemy. Ale Basia, jak to Basia, nie poprzestaje na rozmowie, kiedy pojawia się temat piramidy żywieniowej, postanawia zbudować ją po swojemu. I tu zaczyna się zabawa, bo dziecięca logika potrafi zaskoczyć nawet dorosłych. To historia, która niby mówi o jedzeniu, ale tak naprawdę jest o wyborach, różnicach i o tym, że nie ma jednego idealnego sposobu na wszystko.

Z kolei „Basia i zagadki wszechświata. Supermoce zwierząt” zabiera nas w zupełnie inny świat, choć zaczyna się równie spokojnie, bo od wizyty u dziadków i leniwego popołudnia w ogrodzie. Wystarczy jednak chwila obserwacji, żeby zwykłe pszczoły, mrówki czy pająki zamieniły się w bohaterów pełnych niezwykłych umiejętności. Basia patrzy, pyta i odkrywa, a przy okazji wciąga w to czytelnika. Książka sprytnie łączy opowieść z porcją wiedzy i to taką, która nie przytłacza, tylko rozbudza ciekawość i sprawia, że nagle chce się wiedzieć więcej o świecie.

Obie książki łączy jedno, pokazują, że nauka nie musi być nudna ani „szkolna”. Może wynikać z codziennych sytuacji, z rozmowy o jedzeniu albo z patrzenia na mrówki na ścieżce. Basia nie daje gotowych odpowiedzi, tylko raczej zachęca do zadawania pytań. I to jest w nich chyba najfajniejsze. To świetna propozycja do wspólnego czytania, taka, po której rozmowy same się zaczynają. A czasem nawet buduje się piramidę z poduszek albo zaczyna obserwować ogród jak mały naukowiec.

Egzemplarze bezpłatne otrzymane w ramach współpracy z wydawnictwem 
Czytaj więcej »
on 0

marca 31, 2026

"Żubr Pompik. Przygody z płazami" / "Zuzia odzyskuje humor" / "Zuzia dba o środowisko" / "Kicia Kocia ratuje boisko"

Jeśli szukacie książek dla dzieci, które jednocześnie bawią, uczą i zostawiają coś „na dłużej”, to mam dla Was cztery bardzo różne, ale równie wartościowe propozycje. Każda z nich dotyka innego tematu, od ciekawości świata, przez przyrodę, aż po emocje i ekologię, dzięki czemu spokojnie można z nich stworzyć całkiem fajny, domowy „pakiet rozwojowy” dla najmłodszych.

Na początek coś dla małych odkrywców i fanów zagadek, czyli „Kicia Kocia ratuje boisko”. Tym razem historia kręci się wokół dziennikarstwa. Brzmi poważnie? Spokojnie, wszystko podane jest w bardzo przystępny i lekki sposób. Dzieci poznają, na czym polega zadawanie pytań i szukanie odpowiedzi, a przy okazji razem z bohaterami próbują rozwikłać tajemnicę pustego boiska. To co najbardziej mi się tu podoba, to pokazanie sprawczości dzieci, że mogą coś zauważyć, zareagować i realnie wpłynąć na swoje otoczenie. No i ten motyw „mini śledztwa” naprawdę wciąga.

Druga książka „Żubr Pompik. Przygody z płazami” to zupełnie inny klimat, bardziej przyrodniczy i edukacyjny, ale nadal bardzo przystępny. Idealna dla dzieci, które ciągle zadają pytania typu „dlaczego?” i „jak to działa?”. Historia o kijankach i żabach jest świetnym pretekstem do poznania świata płazów, ich rozwoju i zwyczajów. Duży plus za to, że wiedza nie jest „sucha”, wszystko wynika naturalnie z rozmów bohaterów. No i ilustracje robią robotę, pomagają lepiej zrozumieć temat i po prostu cieszą oko.

Trzecia propozycja, „Zuzia dba o środowisko”, dotyka czegoś, co dziś jest bardzo ważne, a mianowicie ekologii. Ale zamiast moralizowania mamy konkretne, proste przykłady działań, które dzieci naprawdę mogą wdrożyć w życie. Segregowanie śmieci, ograniczanie plastiku, wspólne inicjatywy, wszystko pokazane w sposób naturalny i bliski codzienności. Najbardziej spodobało mi się to, że książka stawia na współpracę, dzieci, rodzice i otoczenie działają razem. To daje fajny punkt wyjścia do rozmów: „A co my możemy zrobić u siebie?”. Brakowało mi jednak szerszego wyjaśnienia stwierdzenia, że kaczek nie wolno dokarmiać, co jest nieprawdą. Nie można dokarmiać, ale chlebem. Drugi temat to stwierdzenie, że picie wody z kranu jest okej, uważam osobiście, że to bzdura i nie wolno jej spożywać, jeśli nie mamy specjalnych filtrów do wody. 

Na koniec coś bardziej emocjonalnego i bliskiego każdemu dziecku oraz rodzicom czyli książka „Zuzia odzyskuje humor”. To historia, która skupia się na uczuciach, a konkretnie na smutku. I robi to bardzo dobrze. Pokazuje, że gorsze dni są czymś normalnym i że każdy ma prawo do łez. Jednocześnie daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa, bo obok są dorośli, którzy rozumieją i wspierają. To świetna lektura nie tylko dla dzieci, ale też dla rodziców, jako przypomnienie, jak ważna jest uważność i reakcja na emocje najmłodszych.

Te cztery książki tworzą naprawdę zgrany zestaw. Mamy tu ciekawość świata, naukę przez zabawę, ważne tematy społeczne i emocje. Każda z nich wnosi coś innego, ale wszystkie łączy jedno: są napisane w sposób, który trafia do dzieci i zostaje z nimi na dłużej. Idealne zarówno do wspólnego czytania, jak i jako punkt wyjścia do rozmów, które jak wiadomo, często są najcenniejszą częścią całej lektury.

Egzemplarze bezpłatne otrzymane w ramach współpracy z wydawnictwem 
Czytaj więcej »
on 0

marca 29, 2026

"Doktor Ola" - Rafał Witek


„Doktor Ola” to jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale wręcz przeżywa razem z dzieckiem, trochę jak poranny dyżur w przychodni, tylko zamiast stresu mamy tu mnóstwo ciepła, humoru i satysfakcji. Już od pierwszych stron wpadamy w wir wydarzeń, kolejka pacjentów rośnie, a doktor Ola ani myśli zwalniać. Każdy przypadek jest inny, czasem zabawny, czasem wymagający troski, ale zawsze pokazuje jedno: pomaganie innym ma ogromną wartość. I to nie tylko ludziom, zwierzęcy pacjenci wnoszą do tej historii dodatkowy urok i lekkość, którą dzieci uwielbiają.

Największą siłą tej książki jest jednak to, jak sprytnie łączy przyjemność czytania z nauką. To naprawdę świetna pomoc dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z literami. Kolorowe sylaby działają trochę jak drogowskazy, prowadzą małego czytelnika krok po kroku, dzięki czemu tekst przestaje być „straszny”, a zaczyna być zrozumiały i przyjazny. Efekt? Dzieci łapią czytanie w mig, często nawet nie zauważając, że właśnie się uczą. Teskt jest tak prosty, że zapada w pamięć, więc tym samym słowa same wskakują do głowy.

Dodatkowe słowa na marginesach to taki mały trening w tle, bez presji, bez nudy, za to z poczuciem, że „hej, umiem coraz więcej!”. A kiedy na końcu pojawiają się naklejki i dyplom, no to cóż, radość jest absolutnie gwarantowana. To mały gest, który robi wielką różnicę w budowaniu pewności siebie. Moja córka po 30 minutach nauki była bardzo dumna z siebie i chciała zostać nagrana, aby pokazać rodzinie, jak pięknie czyta i jak szybko się nauczyła.

„Doktor Ola” to książka, która pokazuje, że nauka czytania może być prosta, przyjemna i naprawdę wciągająca. A przy okazji przemyca coś jeszcze, ważną lekcję o empatii, trosce i uważności na innych. Idealna na wspólne czytanie, ale też na pierwsze samodzielne próby, które kończą się szerokim uśmiechem i słowami: „Jeszcze jedną stronę!”.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Komentarze (Atom)