NAJNOWSZE POSTY

września 27, 2026

"Smyki na leśnych dróżkach"

🌲🦊 Czas na małą wyprawę do lasu! 🦔🦉 Dzisiaj zabieramy Was na spacer po leśnych dróżkach, ale taki, na który nie trzeba zakładać kaloszy ani wychodzić z domu. 😉 Przed Wami „Smyki na leśnych dróżkach”, czyli rodzinna gra skierowana przede wszystkim do młodszych graczy, w której czeka na nas urocza gromadka leśnych przedszkolaków.

Kiedy kończą się zajęcia w leśnym przedszkolu, lisek, jeżyk, sówka i miś muszą wrócić do swoich domków. I właśnie w tym pomagamy im podczas rozgrywki. Po drodze nie brakuje jednak przeszkód i niespodzianek, a każda kolejna tura przybliża nasze zwierzaki do celu. 🏡🌳

Mechanika jest naprawdę przystępna, dlatego dzieci szybko mogą rozpocząć samodzielną zabawę. Zagrywamy karty i na ich podstawie przemieszczamy swoje zwierzątka, a dodatkowe karty bonusowe potrafią trochę zmienić sytuację na planszy. Dzięki temu nie wystarczy tylko przesuwać pionków, trzeba zastanowić się, którego zwierzaka ruszyć, jak najlepiej wykorzystać karty i jaki ruch będzie dla nas najbardziej korzystny. 🎲 Gra daje dzieciom okazję do podejmowania własnych decyzji. Nie jest przy tym przekombinowana, więc młodszy gracz nie gubi się wśród skomplikowanych zasad. Rozgrywka jest dynamiczna i na tyle krótka, że łatwo znaleźć na nią czas nawet podczas zwykłego rodzinnego popołudnia.

Ogromnym atutem jest również wykonanie. 🌲🍄 Ilustracje Macieja Szymanowicza tworzą niezwykle przyjemny, bajkowy klimat. Plansza jest kolorowa i pełna leśnych szczegółów, a przestrzenne domki oraz drzewka sprawiają, że całość nabiera zupełnie innego charakteru. Dzieci nie poruszają się po zwykłej planszy, mają przed sobą mały, własny leśny świat, w którym przemieszczają się ich bohaterowie. 🦊🦔🦉🐻 I właśnie te detale sprawiają, że samo rozłożenie gry jest już częścią zabawy. Można przy okazji wymyślać własne historie o tym, co spotkało zwierzaki podczas drogi, dokąd właśnie zmierzają albo co wydarzyło się w lesie. 🌿

„Smyki na leśnych dróżkach” to również fajny sposób na wspólne spędzenie czasu bez ekranów. Podczas zabawy dzieci ćwiczą koncentrację, planowanie i podejmowanie decyzji, a przy okazji uczą się czekania na swoją kolej i radzenia sobie z tym, że czasami los niekoniecznie sprzyja. 😉 Czy coś bym zmieniła? Mam jeden konkretny minus. Przy korzystaniu z kartonowych domków zaczęła nam schodzić grafika. Szkoda, bo właśnie te przestrzenne elementy są jednym z największych atutów gry i przy częstym użytkowaniu chciałoby się, żeby nadruk był bardziej odporny. Poza tym jest to bardzo sympatyczna propozycja dla rodzin z młodszymi dziećmi. Proste zasady, śliczna oprawa, uroczy bohaterowie i rozgrywka, która nie ciągnie się w nieskończoność, wszystko to sprawia, że chętnie wracamy na leśne ścieżki. 🍂❤️ A najlepszym testem każdej dziecięcej gry jest przecież jedno pytanie padające chwilę po zakończeniu: „Gramy jeszcze raz?” 🥰🎲

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 

Czytaj więcej »
on 0

września 24, 2026

"Aeternum" - Jamie Applegate Hunter

Rory wraca do swojego świata. Powinna się cieszyć, prawda? W końcu opuszcza Vinculę i znów jest wśród ludzi, których zna. Jest tylko jeden mały problem, otóż nie pamięta, co wydarzyło się podczas jej pobytu w tej krainie. Nie pamięta przyjaciół, nie pamięta Caiusa, nie pamięta nawet tego, dlaczego właściwie czuje, że czegoś jej brakuje. I właśnie tutaj zaczyna się cała zabawa. Bo pamięć można wymazać, ale niekoniecznie da się wymazać emocje. Rory zaczyna mieć dziwne sny, pojawiają się pytania, których nie potrafi zignorować, a im więcej odkrywa, tym mocniej czuje, że jej „powrót do normalności” jest jedną wielką ściemą. 😅 A gdzieś po drugiej stronie jest Caius, król Vinculi, facet z potężną mocą, jeszcze większą liczbą problemów i zdecydowanie zbyt dużym uczuciem do Rory. Tyle że ich ponowne spotkanie wcale nie będzie proste. Zwłaszcza kiedy między nimi stoją: magia, przepowiednie, rodzinne tajemnice i cała masa rzeczy, które zdecydowanie nie powinny się wydarzyć.

Muszę przyznać, że świat wykreowany przez Jamie Applegate Hunter nadal jest dla mnie jednym z najmocniejszych punktów. Vincula, Erdikoa, różne rodzaje magii, Monarchowie, zasady rządzące tym uniwersum, tutaj naprawdę jest w czym grzebać. Im więcej sekretów zostaje odkrytych, tym bardziej widać, że za historią Rory i Caiusa kryje się coś większego. Zdecydowanie podobały mi się rozdziały z perspektywy Caiusa. Mogłam zajrzeć mu do głowy i zobaczyć, co właściwie siedzi pod tą całą mroczną otoczką. I cóż, muszę przyznać, że czasami miałam ochotę powiedzieć mu: Człowieku, porozmawiaj z nią. Po prostu. 😂 Bo właśnie z komunikacją bohaterów bywa tutaj różnie. Rory i Caius mają przed sobą naprawdę sporo problemów, ale momentami zamiast je rozwiązywać, krążą wokół nich jak kot wokół gorącej owsianki. 

Jeśli chodzi o minusy, to uważam, że niektóre fragmenty mogłyby spokojnie zostać skrócone, a historia absolutnie by na tym nie ucierpiała. Początek szczególnie mocno zwalnia i zamiast ciągłego napięcia dostajemy sporo zwyczajności Rory po powrocie do Erdikoi. Czasami czekałam więc na ten moment, kiedy wreszcie wydarzy się COŚ, co wyrwie mnie z fotela. 😅 Na szczęście później pojawia się więcej odpowiedzi, tajemnic i elementów układanki, które zaczynają wskakiwać na swoje miejsce. Autorka rozszerza świat i odsłania kolejne karty, dzięki czemu historia nabiera większego sensu.

To raczej taki tom, który miał bardzo dużo ciekawych pomysłów, ale nie wszystkie zostały wykorzystane w najlepszy sposób. Najbardziej zabrakło mi mroku, dynamiki i napięcia, które by podkręciły całość. Szczególnie że książka przez sporą część czasu buduje oczekiwanie na wielkie wydarzenia, a kiedy w końcu do nich dochodzi… mam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę za szybko. 😅

Mimo wszystko nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Nadal jestem ciekawa tego świata, nadal lubię Rory i Caiusa, a cała koncepcja Vinculi, magii, przeznaczenia i więzi między bohaterami ma w sobie coś, co skutecznie zatrzymuje przy tej historii. Czy polecam? Zdecydowanie warto sprawdzić, co ma do zaoferowania środek książki. Tylko musicie uzbroić się w cierpliwość, bo „Aeternum” lubi czasami zrobić krok w bok, zamiast biec prosto do celu. 😉

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 

Czytaj więcej »
on 0

września 23, 2026

"Dracula" - Stoker Bram

Wampir, który pojawia się w ciemności, kły, krew i gotycki zamek, te motywy związane z Draculą znamy dziś niemal na pamięć. Tyle że zanim wampiry na dobre zadomowiły się w popkulturze, był Bram Stoker i jego hrabia, który do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych potworów literatury.

Sięgając po powieść Brama Stokera, spodziewałam się przede wszystkim klasycznej historii o wampirze. Dostałam jednak coś znacznie ciekawszego: duszną, pełną tajemnic opowieść, w której największy niepokój buduje nie to, co widzimy, ale to, czego tylko się domyślamy. Historia opowiedziana za pomocą dzienników, listów i innych zapisków pozwala stopniowo odkrywać kolejne elementy układanki. Dzięki temu napięcie narasta powoli, a atmosfera staje się coraz cięższa. Dracula nie musi pojawiać się na każdej stronie, wystarczy sama świadomość, że gdzieś jest.

Zderzenie świata nauki i racjonalnego myślenia z czymś, czego nie da się łatwo wyjaśnić jest tutaj zaskakująco ciekawie poprowadzone. Stoker pokazuje, jak szybko poczucie kontroli może zamienić się w strach, kiedy rzeczywistość przestaje być logiczna. Oczywiście trzeba pamiętać, że to powieść z XIX wieku, więc tempo i sposób prowadzenia historii mogą wymagać od współczesnego czytelnika odrobiny cierpliwości. Mnie jednak ten niespieszny rytm przypadł do gustu, pozwalał atmosferze naprawdę wybrzmieć.

Po latach i niezliczonych popkulturowych wersjach wampirów powrót do historii Stokera był dla mnie ciekawym doświadczeniem. „Dracula” przypomina, że czasem do wywołania prawdziwego niepokoju wcale nie potrzeba krwi i brutalności. Wystarczy mrok, tajemnica i odrobina wyobraźni. 🧛🏻‍♂️🩸 Jeśli lubicie klasyczny gotycki klimat i historie, które zamiast straszyć wprost, powoli wchodzą do głowy, to zdecydowanie warto dać Draculi szansę.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 
Czytaj więcej »
on 0

września 23, 2026

"Niesamowita Dolina Muminków"

Czy Dolina Muminków może jeszcze czymś nas zaskoczyć? Okazuje się, że zdecydowanie tak! 💚„Niesamowita Dolina Muminków” to książka, która zabiera nas w dobrze znane miejsce, ale pokazuje je w zupełnie nowej odsłonie. Tym razem czeka na nas sześć historii, a każda z nich przynosi inną przygodę, sporą dawkę humoru i coś, o czym warto później porozmawiać z dzieckiem.

W Dolinie zrobi się naprawdę tłoczno i ciekawie. Pojawi się cyrk, Ryjek będzie musiał wykazać się odwagą, Bobek wcieli się w rolę detektywa, a Mała Mi nawiąże bardzo nietypową znajomość. Nie zabraknie też większego problemu w postaci budowy kolei, która może zagrozić domowi Muminków. Czy mieszkańcy Doliny zdołają ocalić swoje ukochane miejsce? 🚂

Książka w naturalny sposób opowiada o przyjaźni, zaufaniu, odwadze, pomaganiu innym, odpowiedzialności za swoje decyzje i szacunku do otaczającego świata. Nie ma tutaj nachalnego moralizowania, ważne rzeczy wynikają po prostu z wydarzeń, w których uczestniczą bohaterowie. Ilustracje, które uzupełniają całość, są intensywne, kolorowe i pełne ruchu, dzięki czemu książka od razu przyciąga wzrok najmłodszych. To stylistyka mocno związana z animowanym światem Muminków, więc dzieci mogą mieć wrażenie, że podczas czytania zaglądają prosto do kolejnego odcinka swojej ulubionej historii. ✨ Dla mnie szczególnie ciekawe jest jednak połączenie współczesnej oprawy z bohaterami, których znamy od pokoleń. Dzięki temu Muminki mogą spotkać się przy jednej książce z rodzicem, który pamięta je z własnego dzieciństwa, i z maluchem, który dopiero odkrywa ich świat. I chyba właśnie w tym tkwi ich fenomen. Zmieniają się ilustracje, zmieniają się czasy, a potrzeba przyjaźni, bliskości, poczucia bezpieczeństwa i własnego miejsca pozostaje dokładnie taka sama.

„Niesamowita Dolina Muminków” będzie dobrym wyborem na wspólne czytanie z przedszkolakiem, można przeczytać jedną historię przed snem, a następnego dnia wrócić do Doliny i sprawdzić, jakie przygody czekają na jej mieszkańców. Bo przecież w Dolinie Muminków nigdy nie wiadomo, co wydarzy się za chwilę. A to chyba najlepszy powód, żeby jeszcze raz uchylić drzwi do ich niebieskiego domu. 🏡💚

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 

Czytaj więcej »
on 0

września 21, 2026

"Dzieci Mallaroy. Tom 1" - A.M.Juna

Wyobraźcie sobie, że z dnia na dzień wszystko, co do tej pory było dla Was normalne, przestaje istnieć. Bezpieczne miejsca znikają, ludzie zaczynają polować na tych, którzy różnią się od nich samych, a zaufanie staje się czymś naprawdę trudnym. Właśnie w takiej rzeczywistości znaleźli się bohaterowie "Dzieci Mallaroy". Wampiry, wilkołaki, zmiennokształtni, czarodzieje i łowcy próbują odnaleźć się w świecie, który coraz bardziej pogrąża się w konflikcie. Pojawiają się prześladowania, propaganda, tajne bazy i nieustanna walka o przetrwanie. 

Bohaterowie muszą podejmować decyzje, przy których trudno jednoznacznie stwierdzić, co jest właściwe.I chyba właśnie dlatego tak łatwo się z nimi zżyć. To wciąż nastolatkowie, którzy zamiast normalnego życia muszą mierzyć się ze stratą, strachem i odpowiedzialnością, na którą zdecydowanie nie byli gotowi. Relacje między bohaterami są mocnym punktem powieści. Ich przyjaźnie bywają wystawiane na ciężkie próby, pojawiają się kłótnie, sekrety i zdradzone zaufanie, ale mimo wszystko widać, jak bardzo są dla siebie ważni. Nie brakuje też romantycznych emocji, które dodają historii jeszcze więcej chaosu, szczególnie w relacji Erin i Michaela. 👀

Fantastyka nie jest tutaj jedynie tłem. Historia porusza temat uprzedzeń, strachu przed innością i tego, jak łatwo podzielić ludzi na „nas” i „ich”. Momentami jest naprawdę ciężko, ale dzięki temu książka ma coś więcej do zaoferowania niż samą akcję. A tej zdecydowanie tutaj nie brakuje. Ucieczki, tajemnice, niebezpieczeństwo i kolejne zwroty sprawiają, że przy prawie 700 stronach trudno się nudzić. Co chwilę pojawia się coś, przez co człowiek myśli: okej, tego się absolutnie nie spodziewałam.

„Dzieci Mallaroy” to dla mnie przede wszystkim historia o przetrwaniu, lojalności i ludziach, którzy mimo różnic próbują trzymać się razem, kiedy cały świat próbuje ich rozdzielić. Jeśli lubicie urban fantasy z mroczniejszym klimatem, wyrazistymi bohaterami, romansem, akcją i nutą dystopii, to zdecydowanie warto dać tej historii szansę. A ja po zakończeniu mam tylko jedno pytanie: kiedy kolejny tom? 👀

Czytaj więcej »
on 1

września 19, 2026

"Córka psychopaty" - Diana Jemielita

„Córka psychopaty” Diany Jemielity to książka, do której na początku podchodziłam z lekkim dystansem, ponieważ po raz pierwszy miałam styczność z twórczością autorki. Zainteresowana jednak zapowiedzią nie mogłam przejść obok niej obojętnie. I było to jak najbardziej udane spotkanie, chociaż na początku miałam problem główną bohaterką, Laylą. Zdecydowanie nie zapałałam do niej sympatią od pierwszych stron. Jej niezdecydowanie, sposób bycia i ciągłe analizowanie wszystkiego momentami naprawdę działały mi na nerwy. Miałam wrażenie, że sama nie do końca wie, czego właściwie chce, a jej decyzje nie zawsze potrafiły mnie przekonać. Na szczęście z czasem zaczęłam patrzeć na nią trochę inaczej. Layla próbuje wyrwać się z łatki „córki mafii” i znaleźć kogoś, kto zainteresuje się nią, a nie jej nazwiskiem i rodzinnymi koneksjami. Jej zgoda na zakład i całkowitą zmianę wizerunku jest dość nietypowa, pojawiła się momentalnie, ale właśnie wtedy na jej drodze pojawia się Benjamin, a historia się napędza. Mężczyzna jest spokojny, opanowany, zupełnie niepasujący do tych, którzy do tej pory przyciągali jej uwagę. I oczywiście zbyt idealny, żeby nie zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę ukrywa.

Benjamin zdecydowanie był dla mnie najciekawszym elementem tej historii. Im więcej dowiadujemy się o nim i jego przeszłości, tym trudniej jednoznacznie ocenić jego zachowanie. Autorka dobrze wykorzystała motyw tajemnicy i stopniowo odsłaniała kolejne karty, dzięki czemu miałam ochotę czytać dalej, żeby przekonać się, dokąd to wszystko zmierza. Szczególnie podobało mi się obserwowanie jego wewnętrznej walki, momentu, w którym pewność siebie zaczyna zderzać się z emocjami, których nie da się już tak łatwo odsunąć na bok.

Sam mafijny klimat również przypadł mi do gustu. Nie jest to jedynie romans, do którego mafia została dodana jako ozdobnik. W tle rzeczywiście czuć zagrożenie, rodzinne układy, przemoc i konsekwencje życia w takim świecie. Pojawiają się sceny, które potrafią podnieść ciśnienie, ale są też momenty lżejsze, szczególnie w dialogach. I właśnie dialogi były dla mnie jednym z przyjemniejszych elementów książki, naturalne, niewymuszone i miejscami naprawdę zabawne. Mam jednak wrażenie, że historia momentami zdecydowanie za bardzo się rozciągała. Niektóre fragmenty spokojnie można byłoby skrócić, bo niewiele wnosiły do głównego wątku. Przez to książka nie zawsze utrzymywała tempo, które miała w bardziej emocjonujących momentach.

Ostatecznie „Córka psychopaty” okazała się dla mnie historią, do której musiałam się najpierw przekonać, a raczej do głównej bohaterki. Nie pokochałam Layli od pierwszych stron, a wręcz przeciwnie, początkowo mocno mnie irytowała. Jednak im dalej wchodziłam w tę historię, tym bardziej byłam ciekawa jej relacji z Benjaminem i tego, co jeszcze autorka przygotowała dla swoich bohaterów. A zakończenie? Naprawdę fajnie poprowadzone. Ta książka to połączenie romansu, mafijnych porachunków, sekretów i bohaterów, którzy nie zawsze są tacy, jakimi wydają się na początku. Nie jest to książka pozbawiona wad, ale jeśli lubicie romanse mafijne, w których poza chemią między bohaterami pojawia się również tajemnica i trochę niebezpieczeństwa, to „Córka psychopaty” może być ciekawą propozycją na kilka wieczorów. 📖🖤

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 


Czytaj więcej »
on 0

września 18, 2026

"Wampir" - Władysław Reymont

"Wampir" to zdecydowanie nie jest historia o wampirze, którego spodziewałam się po tytule. Reymont zabiera nas do mglistego Londynu, ale zamiast prowadzić nas wprost w objęcia klasycznego horroru, powoli wciąga w coś znacznie bardziej niepokojącego, do świat seansów spirytystycznych, tajemniczych rytuałów, hipnozy i fascynacji tym, czego rozum nie potrafi wyjaśnić. Główny bohater Zenon, polski emigrant i literat, trafia w to wszystko trochę przypadkiem. A później pojawia się Daisy. I od tego momentu coraz trudniej powiedzieć, gdzie kończy się fascynacja, a zaczyna obsesja.

W książce mocno wyczuwalne jest poczucie niepewności. Czytający zastanawiamy się czy wydarzenia, których doświadcza Zenon, naprawdę mają nadprzyrodzone źródło? Czy może obserwujemy człowieka, który coraz bardziej zatraca się we własnych pragnieniach i wyobrażeniach? Reymont nie daje tutaj wygodnej odpowiedzi. Zamiast tego pozwala nam błądzić razem z bohaterem. Daisy jest przy tym postacią, która świetnie pasuje do tej historii. Jest kusząca, niepokojąca i trudna do rozszyfrowania. Nie trzeba nawet pokazywać jej jako klasycznej krwiopijczyni, żeby poczuć, że wysysa z Zenona coś znacznie ważniejszego niż krew. I właśnie dlatego tytułowy "Wampir" zaczął mi się kojarzyć bardziej z niszczącą fascynacją niż z konkretnym potworem.

Dużą rolę odgrywa tutaj również Londyn. Mgła, nocne ulice, zamknięte pomieszczenia i atmosfera dekadencji sprawiają, że miasto momentami wydaje się równie ważne jak bohaterowie. Wszystko jest trochę rozmyte, niepewne i senne. Jakby rzeczywistość mogła w każdej chwili pęknąć i odsłonić coś znajdującego się pod spodem.

Nie ukrywam jednak, że lektura wymagała ode mnie cierpliwości. Reymont zdecydowanie bardziej interesuje się psychiką swoich bohaterów, filozoficznymi rozważaniami i duchową stroną historii niż dynamiczną akcją. Momentami tych dyskusji było dla mnie po prostu za dużo i miałam ochotę powiedzieć bohaterom, żeby przestali analizować życie i wreszcie coś zrobili. 😅 Nie jest to więc horror, który ma za zadanie wystraszyć czytelnika. To raczej powolne osaczanie. Niepokój pojawia się gdzieś pomiędzy kolejnymi wizjami, rozmowami i wydarzeniami, których nie da się jednoznacznie wytłumaczyć.

Ciekawym aspektem jest też autobiograficzne tło powieści. Wiedząc o nim, można spojrzeć na "Wampira" nie tylko jak na gotycką opowieść o okultyzmie, ale również jak na bardziej osobistą historię o fascynacji, zagubieniu i przekraczaniu granicy, zza której trudno już wrócić. To zdecydowanie inne oblicze Reymonta niż to, które większość z nas poznaje w szkole. Nie dostałam klasycznego horroru i nie każda część tej historii mnie porwała, ale dostałam coś, co zostawia po sobie dziwny, lekko nieprzyjemny osad. I chyba właśnie taki powinien być ten "Wampir". Nie wyskakiwać zza drzwi. Tylko powoli wejść do głowy i zostać tam trochę dłużej, niż byśmy chcieli.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 
Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Posty (Atom)