BookandGame_Paradise

października 01, 2026

"Steelborn. Zrodzona ze stali" - Taylor J.Larue

⚔️🖤Nie będę ukrywać, że „Steelborn” kupiło mnie od pierwszych stron. Historia od razu wrzuca nas w wir wydarzeń, a ja nawet nie próbowałam wydostać się z tego wiru. 😅 Wręcz przeciwnie, im dalej czytałam, tym bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. I przede wszystkim styl Taylor J. LaRue jest totalnie mój. Dynamiczny, lekki, ale jednocześnie potrafiący zbudować napięcie wtedy, kiedy trzeba. Właśnie dzięki temu książkę czytało mi się naprawdę świetnie i ani przez chwilę nie miałam poczucia, że muszę się przez nią przebijać.

Ogromnie polubiłam też Reyę. To bohaterka z charakterem, zadziorna, uparta, niezależna i zdecydowanie niezamierzająca potulnie wykonywać cudzych rozkazów. Ma za sobą sporo trudnych doświadczeń, a blizny, które nosi, są nie tylko na jej ciele. Podobało mi się, że nie została przedstawiona jako niezniszczalna superbohaterka. Popełnia błędy, czasami działa pod wpływem emocji, ale właśnie dzięki temu wydaje się bardziej prawdziwa.

No i Caelan… 👀 Nie jest typem bohatera, którego od razu można wrzucić do szufladki z etykietą "dobry". Jest dowódcą, wojownikiem i człowiekiem, który potrafi podejmować naprawdę brutalne decyzje, jeśli uważa je za konieczne. Ma w sobie sporo chłodu i tajemnic, ale jednocześnie jest w nim coś, co bardzo przyciąga uwagę. Szczególnie w połączeniu z Reyą.

Ich relacja była jednym z moich ulubionych elementów tej historii. Slow burn naprawdę zrobił tutaj robotę. Zamiast natychmiastowego wielkiego uczucia dostajemy stopniowe poznawanie się, napięcie, wzajemne docinki i mnóstwo momentów, w których człowiek zastanawia się, czy oni zaraz się pocałują, czy jednak spróbują się pozabijać. 😂 I bardzo podobało mi się, że jednak romans nie pochłonął całej fabuły. Poza nim dostajemy zakazaną magię, klątwę, polityczne intrygi, tajemnice, walkę o wolność, niebezpieczne sekrety i sporo akcji. Cały czas coś się dzieje, więc nie ma tutaj miejsca na nudę. Ale wiecie, co mnie najbardziej zaskoczyło? MORSKA WYPRAWA. I PIRACKI STATEK. 🏴‍☠️ Nie spodziewałam się, że ten element aż tak mnie wciągnie, a okazał się jednym z moich ulubionych fragmentów książki. Było w tym coś niesamowicie klimatycznego i sprawiło, że jeszcze mocniej wsiąknęłam w tę historię.

„Steelborn” nie jest książką, która próbuje wymyślić każdy fantasy motyw od nowa. I wcale nie musi. Najbardziej podobało mi się to, jak autorka połączyła znane elementy w historię, która naprawdę potrafi wciągnąć. Było intensywnie, momentami brutalnie, romantycznie, ale też tajemniczo. Kilka razy udało mi się dać zaskoczyć, a to zawsze bardzo sobie cenię. No i zakończenie… 🫠 Taylor, naprawdę musiałaś zrobić mi to właśnie tutaj?! 😂 Kiedy wydawało mi się, że już wszystko zaczyna się układać, dostałam coś, co skutecznie sprawiło, że zamiast spokojnie zamknąć książkę, zaczęłam myśleć o kolejnej części.

„Steelborn” było dla mnie naprawdę świetną przygodą. Dostałam bohaterów, których chciałam poznawać, romans rozwijający się w odpowiednim tempie, mnóstwo akcji, magię, klątwę, polityczne gierki i piracką wyprawę, której absolutnie się nie spodziewałam. A przede wszystkim dostałam książkę, która od początku mnie wciągnęła i dała mi dokładnie ten rodzaj czytelniczej frajdy, na jaki miałam ochotę. 🖤⚔️ Teraz pozostaje mi tylko jedno pytanie…KIEDY DRUGI TOM?! 👀

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 30, 2026

"Grzech i odkupienie" - Cora Reilly

Niektóre historie zaczynają się od zauroczenia, przypadkowego spotkania albo niewinnego flirtu. Historia Sary i Maximusa zaczyna się od wydarzenia, po którym nic już nie może wyglądać tak jak wcześniej. I właśnie dlatego „Grzech i odkupienie” nie jest romansem, który można czytać wyłącznie przez pryzmat rodzącego się uczucia. To przede wszystkim opowieść o tym, co zostaje w człowieku po traumie.

Sara miała przed sobą życie, które zostało właściwie zaplanowane za nią. Małżeństwo, rodzina, przyszłość u boku mężczyzny, którego miała poślubić. Jeden tragiczny moment wystarczył, by wszystkie te plany rozsypały się w drobny mak. W dodatku osoba, z którą musi później związać swoje życie, jest jednocześnie nierozerwalnie związana z wydarzeniami, które ją złamały. Maximus z kolei nie jest typem bohatera, którego można łatwo nazwać dobrym człowiekiem. Wychowany w mafijnym świecie, przyzwyczajony do przemocy i wykonywania rozkazów, nie należy do osób, które przejmują się konsekwencjami swoich działań. A jednak w relacji z Sarą pokazuje zupełnie inną twarz. Zamiast wielkich deklaracji mamy u niego przede wszystkim czyny. Próbuje stworzyć im namiastkę normalności, cierpliwie przesuwa granice, których Sara nie jest gotowa przekroczyć, i po prostu jest obok. I to właśnie Maximus był dla mnie najmocniejszym punktem tej historii.

Autorka nie zrobiła z Maximusa nagle idealnego księcia, który pod wpływem miłości zapomina o całym swoim dotychczasowym życiu. Nadal pozostaje człowiekiem mafii, nadal ma w sobie tę mroczną stronę, ale jednocześnie widać, że wydarzenia, których doświadczył razem z Sarą, również odcisnęły na nim piętno. Jego poczucie winy i sposób, w jaki próbuje poradzić sobie z własnymi emocjami, sprawiły, że znacznie łatwiej było mi go zrozumieć. Z Sarą natomiast miałam znacznie bardziej skomplikowaną relację. Rozumiałam jej ból. Rozumiałam gniew, strach i to, że po tak traumatycznych przeżyciach trudno jej było wrócić do normalności. Nie zawsze jednak potrafiłam zaakceptować sposób, w jaki traktowała Maximusa. Momentami miałam wrażenie, że jej własne cierpienie całkowicie przesłaniało jej możliwość dostrzeżenia tego, co działo się z nim. A przecież on również nie wyszedł z tej historii bez ran.

Żadna z tych postaci nie dostała łatwej drogi do szczęścia. Ich małżeństwo nie jest magicznym lekarstwem na przeszłość, a wspólne życie nie sprawia, że traumatyczne wspomnienia nagle znikają. Między nimi długo istnieje dystans, żal i ogrom niedopowiedzeń. Zanim pojawi się prawdziwa bliskość, muszą najpierw nauczyć się ze sobą funkcjonować. Nie ukrywam jednak, że momentami chciałam od tej historii trochę więcej. Przy tak mocnym punkcie wyjścia emocje mogłyby zostać jeszcze mocniej wyeksponowane. Niektóre fragmenty miały ogromny potencjał, ale zabrakło mi w nich odrobiny większej intensywności. Zwłaszcza że sama relacja Sary i Maximusa daje autorce mnóstwo możliwości do pokazania, jak trudno odbudować zaufanie po czymś, co na zawsze zmienia człowieka.

Jednocześnie książkę czytało mi się bardzo szybko. Cora Reilly ma lekkie pióro, dzięki czemu mimo ciężaru poruszanych tematów historia nie przytłacza. Mafia, rodzinne zależności, wymuszone małżeństwo, poczucie winy i próba poukładania życia po traumie tworzą mieszankę, która skutecznie przyciągała mnie do kolejnych stron. Nie jest to dla mnie opowieść bez wad, a Sara zdecydowanie nie była bohaterką, z którą od początku potrafiłam się utożsamić. Mimo to historia Maximusa i Sary zostawiła po sobie sporo emocji. To książka o ludziach, którzy zostali zmuszeni do życia z konsekwencjami jednego wydarzenia i którzy dopiero z czasem odkrywają, że odkupienie nie zawsze oznacza zapomnienie. Czasami oznacza nauczenie się życia z bliznami.

Jeśli lubicie mafijne romanse, trudne relacje, wymuszone małżeństwa i bohaterów, którzy zamiast dostać prostą drogę do szczęśliwego zakończenia muszą najpierw zmierzyć się z własną przeszłością, „Grzech i odkupienie” może być historią dla Was. A jeśli znacie już poprzednie książki Cory Reilly, tym przyjemniej będzie ponownie zajrzeć do tego świata i poznać historię kolejnego pokolenia.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 29, 2026

"Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa" - C.S. Lewis

Do Narnii tym razem weszłam nie przez ekran ani wspomnienia z dzieciństwa, ale razem z moją sześcioletnią córką. I chyba właśnie dlatego ta lektura sprawiła mi tak dużo frajdy. ❤️ „Lew, Czarownica i stara szafa” C.S. Lewisa okazała się świetną książką do wspólnego czytania. Obie bardzo szybko wciągnęłyśmy się w historię dzieci z kraju Gar-Deroby (kto czytał ten wie), które za sprawą starej szafy trafiają do niezwykłego świata Narnii. Moja córka z przejęciem śledziła kolejne wydarzenia, a ja z przyjemnością obserwowałam, jak odkrywa ten świat po swojemu. I naprawdę świetnie się bawiłam z córką. Było wspólne zgadywanie, co wydarzy się dalej, komentowanie zachowania bohaterów i oczywiście pytania, na które trzeba było koniecznie znaleźć odpowiedź. 😊 To właśnie takie momenty sprawiły, że ta książka stała się dla mnie czymś więcej niż po prostu kolejną przeczytaną historią. I muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem, jak wiele tematów do omówienia było podczas czytania. Mogłam poruszać z córką nasze codziennie wartości, którymi się kierujemy, jak nie obdarzanie zaufaniem obcych, nie branie od obcych słodyczy itd.

Największą zaletą Narnii jest to, że każdy może znaleźć w niej coś dla siebie. Dla dziecka to przede wszystkim niezwykła przygoda, gdzie jest tajemnicza szafa, zaczarowana kraina, mówiące zwierzęta, niezwykłe stworzenia, Biała Czarownica i potężny Aslan. Dorosły dostrzeże natomiast tematy, które zostają w głowie trochę dłużej: konsekwencje własnych decyzji, lojalność, odwagę, poświęcenie, zdradę i nadzieję.

Rodzeństwo nie zostało tutaj przedstawione jako grupa idealnych bohaterów. Popełniają błędy, podejmują złe decyzje, czasami kierują się emocjami. Dzięki temu ich przygoda jest bardziej wiarygodna, a przemiana, którą przechodzą, ma znaczenie. Sama Narnia ma niesamowity klimat. Zimowa, trochę tajemnicza i momentami niepokojąca kraina stopniowo odsłania przed bohaterami kolejne sekrety. Mimo że sporo tutaj baśniowej magii, historia nie jest przesłodzona. Potrafi być zabawna, ale też wzruszająca i momentami naprawdę poważna.

A na koniec muszę wspomnieć o samym wydaniu, bo trudno przejść obok niego obojętnie. Twarda oprawa, złocenia, barwione brzegi i ilustracje Pauline Baynes sprawiają, że książka wygląda jak prawdziwy skarb. To jeden z tych egzemplarzy, które nie tylko chce się czytać, ale również po prostu mieć na półce. ✨ Najbardziej cieszy mnie jednak to, że Narnia stała się naszym wspólnym miejscem. Ja mogłam na nowo odkrywać tę historię, a moja córka po raz pierwszy poznawała jej bohaterów i świat. I chyba właśnie za to najbardziej lubię wspólne czytanie, jedna książka, a dwie zupełnie różne perspektywy. Jeśli więc zastanawiacie się, czy „Lew, Czarownica i stara szafa” sprawdzi się podczas czytania z dzieckiem, u nas zdecydowanie zdała egzamin. 🦁❄️🚪 Teraz pozostaje tylko pytanie: kiedy wracamy do Narnii?

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 28, 2026

"Valland. Przeklęta krew" - Natalia Muniowska

📖✨„Valland. Przeklęta krew” Natalii Muniowskiej zabiera nas za królewskie mury, gdzie małżeństwo nie jest początkiem romantycznej historii, lecz elementem politycznej układanki. Alecsey ma odziedziczyć koronę, Leanne ma uratować swoją ojczyznę. Oboje dostają więc jasno wyznaczone role, problem w tym, że żadne z nich nie jest wyłącznie pionkiem na planszy. I właśnie ten konflikt między tym, czego się od nas oczekuje, a tym, czego sami pragniemy, wydał mi się w tej historii najciekawszy. 👑

Początek nie był dla mnie łatwy. Potrzebowałam trochę czasu, żeby odnaleźć się w świecie Vallandu i przyzwyczaić do liczby postaci, wydarzeń oraz informacji, które pojawiają się po drodze. Później jednak historia zaczęła coraz mocniej przyciągać moją uwagę. Zwłaszcza wtedy, gdy okazało się, że za pozornie prostymi decyzjami bohaterów kryje się znacznie więcej. A tego „więcej” tutaj zdecydowanie nie brakuje. 🗝️ Sekrety, rodzinne tajemnice, polityczne rozgrywki, nieoczywiste relacje i kolejne odkrycia sprawiają, że trudno założyć, dokąd właściwie zmierza fabuła. Kilka razy byłam naprawdę zaskoczona, choć momentami miałam też wrażenie, że tych zwrotów akcji jest już tak dużo, że chciałabym na chwilę zatrzymać historię i po prostu spokojnie przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. 😅

Najwięcej emocji wzbudzili we mnie jednak bohaterowie. Alecsey, rozdarty pomiędzy własnymi pragnieniami a rolą przyszłego króla, zdecydowanie łatwiej zdobył moją sympatię. Leanne natomiast nie zawsze potrafiłam zrozumieć i niejednokrotnie jej decyzje wystawiały moją cierpliwość na próbę. 🙈Podobało mi się za to, że nie wszystkie relacje zostały poprowadzone w oczywisty sposób. Niektóre z nich potrafią naprawdę zaskoczyć i sprawiają, że zaczynamy patrzeć na bohaterów z zupełnie innej perspektywy.

Mam też wrażenie, że „Valland” jest książką, która bardziej smakuje w miarę czytania niż od pierwszych stron. Potrzebuje chwili, żeby rozłożyć przed nami swoje karty. Nie każdy wątek wybrzmiał dla mnie tak mocno, jak mógł, a niektóre elementy chciałabym zobaczyć szerzej, ale jednocześnie nie mogę odmówić tej historii pomysłowości. I jeszcze jedno, to debiut. A jak na debiutancką powieść, autorka zdecydowanie nie bała się rozmachu. 👀

Czy „Valland” mnie zachwycił? Nie powiedziałabym. Czy sprawił, że chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej? Zdecydowanie. To książka dla tych, którzy lubią, kiedy pod królewską koroną kryją się rzeczy, o których lepiej nie mówić głośno, a za jednym sekretem czeka następny. 👑🩸

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 27, 2026

"Smyki na leśnych dróżkach"

🌲🦊 Czas na małą wyprawę do lasu! 🦔🦉 Dzisiaj zabieramy Was na spacer po leśnych dróżkach, ale taki, na który nie trzeba zakładać kaloszy ani wychodzić z domu. 😉 Przed Wami „Smyki na leśnych dróżkach”, czyli rodzinna gra skierowana przede wszystkim do młodszych graczy, w której czeka na nas urocza gromadka leśnych przedszkolaków.

Kiedy kończą się zajęcia w leśnym przedszkolu, lisek, jeżyk, sówka i miś muszą wrócić do swoich domków. I właśnie w tym pomagamy im podczas rozgrywki. Po drodze nie brakuje jednak przeszkód i niespodzianek, a każda kolejna tura przybliża nasze zwierzaki do celu. 🏡🌳

Mechanika jest naprawdę przystępna, dlatego dzieci szybko mogą rozpocząć samodzielną zabawę. Zagrywamy karty i na ich podstawie przemieszczamy swoje zwierzątka, a dodatkowe karty bonusowe potrafią trochę zmienić sytuację na planszy. Dzięki temu nie wystarczy tylko przesuwać pionków, trzeba zastanowić się, którego zwierzaka ruszyć, jak najlepiej wykorzystać karty i jaki ruch będzie dla nas najbardziej korzystny. 🎲 Gra daje dzieciom okazję do podejmowania własnych decyzji. Nie jest przy tym przekombinowana, więc młodszy gracz nie gubi się wśród skomplikowanych zasad. Rozgrywka jest dynamiczna i na tyle krótka, że łatwo znaleźć na nią czas nawet podczas zwykłego rodzinnego popołudnia.

Ogromnym atutem jest również wykonanie. 🌲🍄 Ilustracje Macieja Szymanowicza tworzą niezwykle przyjemny, bajkowy klimat. Plansza jest kolorowa i pełna leśnych szczegółów, a przestrzenne domki oraz drzewka sprawiają, że całość nabiera zupełnie innego charakteru. Dzieci nie poruszają się po zwykłej planszy, mają przed sobą mały, własny leśny świat, w którym przemieszczają się ich bohaterowie. 🦊🦔🦉🐻 I właśnie te detale sprawiają, że samo rozłożenie gry jest już częścią zabawy. Można przy okazji wymyślać własne historie o tym, co spotkało zwierzaki podczas drogi, dokąd właśnie zmierzają albo co wydarzyło się w lesie. 🌿

„Smyki na leśnych dróżkach” to również fajny sposób na wspólne spędzenie czasu bez ekranów. Podczas zabawy dzieci ćwiczą koncentrację, planowanie i podejmowanie decyzji, a przy okazji uczą się czekania na swoją kolej i radzenia sobie z tym, że czasami los niekoniecznie sprzyja. 😉 Czy coś bym zmieniła? Mam jeden konkretny minus. Przy korzystaniu z kartonowych domków zaczęła nam schodzić grafika. Szkoda, bo właśnie te przestrzenne elementy są jednym z największych atutów gry i przy częstym użytkowaniu chciałoby się, żeby nadruk był bardziej odporny. Poza tym jest to bardzo sympatyczna propozycja dla rodzin z młodszymi dziećmi. Proste zasady, śliczna oprawa, uroczy bohaterowie i rozgrywka, która nie ciągnie się w nieskończoność, wszystko to sprawia, że chętnie wracamy na leśne ścieżki. 🍂❤️ A najlepszym testem każdej dziecięcej gry jest przecież jedno pytanie padające chwilę po zakończeniu: „Gramy jeszcze raz?” 🥰🎲

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 24, 2026

"Aeternum" - Jamie Applegate Hunter

Rory wraca do swojego świata. Powinna się cieszyć, prawda? W końcu opuszcza Vinculę i znów jest wśród ludzi, których zna. Jest tylko jeden mały problem, otóż nie pamięta, co wydarzyło się podczas jej pobytu w tej krainie. Nie pamięta przyjaciół, nie pamięta Caiusa, nie pamięta nawet tego, dlaczego właściwie czuje, że czegoś jej brakuje. I właśnie tutaj zaczyna się cała zabawa. Bo pamięć można wymazać, ale niekoniecznie da się wymazać emocje. Rory zaczyna mieć dziwne sny, pojawiają się pytania, których nie potrafi zignorować, a im więcej odkrywa, tym mocniej czuje, że jej „powrót do normalności” jest jedną wielką ściemą. 😅 A gdzieś po drugiej stronie jest Caius, król Vinculi, facet z potężną mocą, jeszcze większą liczbą problemów i zdecydowanie zbyt dużym uczuciem do Rory. Tyle że ich ponowne spotkanie wcale nie będzie proste. Zwłaszcza kiedy między nimi stoją: magia, przepowiednie, rodzinne tajemnice i cała masa rzeczy, które zdecydowanie nie powinny się wydarzyć.

Muszę przyznać, że świat wykreowany przez Jamie Applegate Hunter nadal jest dla mnie jednym z najmocniejszych punktów. Vincula, Erdikoa, różne rodzaje magii, Monarchowie, zasady rządzące tym uniwersum, tutaj naprawdę jest w czym grzebać. Im więcej sekretów zostaje odkrytych, tym bardziej widać, że za historią Rory i Caiusa kryje się coś większego. Zdecydowanie podobały mi się rozdziały z perspektywy Caiusa. Mogłam zajrzeć mu do głowy i zobaczyć, co właściwie siedzi pod tą całą mroczną otoczką. I cóż, muszę przyznać, że czasami miałam ochotę powiedzieć mu: Człowieku, porozmawiaj z nią. Po prostu. 😂 Bo właśnie z komunikacją bohaterów bywa tutaj różnie. Rory i Caius mają przed sobą naprawdę sporo problemów, ale momentami zamiast je rozwiązywać, krążą wokół nich jak kot wokół gorącej owsianki.

Jeśli chodzi o minusy, to uważam, że niektóre fragmenty mogłyby spokojnie zostać skrócone, a historia absolutnie by na tym nie ucierpiała. Początek szczególnie mocno zwalnia i zamiast ciągłego napięcia dostajemy sporo zwyczajności Rory po powrocie do Erdikoi. Czasami czekałam więc na ten moment, kiedy wreszcie wydarzy się COŚ, co wyrwie mnie z fotela. 😅 Na szczęście później pojawia się więcej odpowiedzi, tajemnic i elementów układanki, które zaczynają wskakiwać na swoje miejsce. Autorka rozszerza świat i odsłania kolejne karty, dzięki czemu historia nabiera większego sensu.

To raczej taki tom, który miał bardzo dużo ciekawych pomysłów, ale nie wszystkie zostały wykorzystane w najlepszy sposób. Najbardziej zabrakło mi mroku, dynamiki i napięcia, które by podkręciły całość. Szczególnie że książka przez sporą część czasu buduje oczekiwanie na wielkie wydarzenia, a kiedy w końcu do nich dochodzi… mam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę za szybko. 😅

Mimo wszystko nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Nadal jestem ciekawa tego świata, nadal lubię Rory i Caiusa, a cała koncepcja Vinculi, magii, przeznaczenia i więzi między bohaterami ma w sobie coś, co skutecznie zatrzymuje przy tej historii. Czy polecam? Zdecydowanie warto sprawdzić, co ma do zaoferowania środek książki. Tylko musicie uzbroić się w cierpliwość, bo „Aeternum” lubi czasami zrobić krok w bok, zamiast biec prosto do celu. 😉

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa

Czytaj więcej »

września 23, 2026

"Dracula" - Stoker Bram

Wampir, który pojawia się w ciemności, kły, krew i gotycki zamek, te motywy związane z Draculą znamy dziś niemal na pamięć. Tyle że zanim wampiry na dobre zadomowiły się w popkulturze, był Bram Stoker i jego hrabia, który do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych potworów literatury.

Sięgając po powieść Brama Stokera, spodziewałam się przede wszystkim klasycznej historii o wampirze. Dostałam jednak coś znacznie ciekawszego: duszną, pełną tajemnic opowieść, w której największy niepokój buduje nie to, co widzimy, ale to, czego tylko się domyślamy. Historia opowiedziana za pomocą dzienników, listów i innych zapisków pozwala stopniowo odkrywać kolejne elementy układanki. Dzięki temu napięcie narasta powoli, a atmosfera staje się coraz cięższa. Dracula nie musi pojawiać się na każdej stronie, wystarczy sama świadomość, że gdzieś jest.

Zderzenie świata nauki i racjonalnego myślenia z czymś, czego nie da się łatwo wyjaśnić jest tutaj zaskakująco ciekawie poprowadzone. Stoker pokazuje, jak szybko poczucie kontroli może zamienić się w strach, kiedy rzeczywistość przestaje być logiczna. Oczywiście trzeba pamiętać, że to powieść z XIX wieku, więc tempo i sposób prowadzenia historii mogą wymagać od współczesnego czytelnika odrobiny cierpliwości. Mnie jednak ten niespieszny rytm przypadł do gustu, pozwalał atmosferze naprawdę wybrzmieć.

Po latach i niezliczonych popkulturowych wersjach wampirów powrót do historii Stokera był dla mnie ciekawym doświadczeniem. „Dracula” przypomina, że czasem do wywołania prawdziwego niepokoju wcale nie potrzeba krwi i brutalności. Wystarczy mrok, tajemnica i odrobina wyobraźni. 🧛🏻‍♂️🩸 Jeśli lubicie klasyczny gotycki klimat i historie, które zamiast straszyć wprost, powoli wchodzą do głowy, to zdecydowanie warto dać Draculi szansę.