BookandGame_Paradise

sierpnia 04, 2026

"Stefcia chce teraz" - Aleksandra Struska-Musiał

Zakupy z dzieckiem potrafią zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Wystarczy jedno spojrzenie na półkę z zabawkami i cały plan błyskawicznie schodzi na dalszy plan. Myślę, że każdy rodzic zna sceny w sklepie i tę jedną rzecz z regału, której tak bardzo zapragnęła nasza pociecha. I właśnie taką sytuację doskonale pokazuje najnowsza część przygód Stefci, a mianowicie"Stefcia chce teraz". Tym razem dziewczynka wybiera się z tatą do sklepu po kilka potrzebnych rzeczy. Wszystko idzie zgodnie z planem do chwili, gdy na jej drodze pojawia się uroczy, biały, pluszowy kotek. Stefcia jest pewna jednego, musi go mieć natychmiast i nic innego się nie liczy. Brzmi znajomo? Myślę, że wielu rodziców aż uśmiechnie się pod nosem, bo podobne sceny zdarzają się niemal w każdej rodzinie.

Historia Stefci nie daje prostych, bajkowych rozwiązań. Emocje dziewczynki są prawdziwe, pojawia się złość, rozczarowanie i niecierpliwość. Tata nie bagatelizuje uczuć córki, ale też nie zmienia zdania tylko po to, żeby szybko zakończyć trudną sytuację. Zamiast tego proponuje rozwiązanie, które pomaga dziecku poczuć się wysłuchanym i jednocześnie uczy, że na niektóre rzeczy warto chwilę poczekać. To właśnie takie codzienne historie są największą siłą serii o Stefci. Dzieci bez problemu odnajdują w nich własne doświadczenia, a rodzice mogą podpatrzeć spokojne sposoby radzenia sobie z wyzwaniami wychowawczymi. Wszystko zostało przedstawione prostym językiem, z humorem i w formie idealnie dopasowanej do przedszkolaków.

Ogromnym atutem są również kolorowe ilustracje pełne drobnych szczegółów, które zachęcają do oglądania i rozmowy o tym, co dzieje się na kolejnych stronach. Krótkie teksty sprawiają, że książka świetnie sprawdzi się nawet podczas wieczornego czytania z młodszymi dziećmi. Na końcu, jak w pozostałych częściach serii, czeka kilka praktycznych wskazówek dla rodziców. To miły dodatek, który pokazuje, że książka nie tylko bawi, ale może też być inspiracją do rozmów o emocjach, cierpliwości i dziecięcych marzeniach.

"Stefcia chce teraz" to ciepła, mądra i bardzo życiowa opowieść, która przypomina, że nie każde "chcę" musi oznaczać "dostanę", a spokojna rozmowa często działa lepiej niż pośpiech czy nerwy. To kolejny udany tom serii, do którego z przyjemnością będą wracać zarówno mali czytelnicy, jak i ich rodzice.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

sierpnia 02, 2026

"Zatruta" - Jennifer Donnelly

Baśnie od zawsze mają w sobie coś wyjątkowego, ale jeszcze większą frajdę sprawia mi odkrywanie ich w zupełnie nowej odsłonie. „Zatruta” okazała się bez dwóch zdań najlepszym retellingiem, jaki do tej pory czytałam. Jennifer Donnelly wzięła historię Królewny Śnieżki i przerobiła ją na mroczniejszą, bardziej emocjonalną wersję, nie odbierając jej przy tym baśniowego uroku. Efekt? Historia, od której naprawdę trudno się oderwać.

Od pierwszych stron czuć, że to nie będzie klasyczna opowieść. Historia jest pełna magii, tajemnic i niebezpieczeństw, ale jednocześnie zachowuje ten charakterystyczny klimat baśni, który tak uwielbiam. Autorka świetnie rozbudowała świat, pojawiają się trolle, gobliny i inne fantastyczne stworzenia, dzięki którym całość nabiera jeszcze większego rozmachu. To nie jest tylko nowa wersja znanej historii, ale zupełnie nowa przygoda.

W całej historii najbardziej podobało mi się, jak sprytnie autorka wykorzystała motywy z Królewny Śnieżki. Wszystko wydaje się znajome, ale co chwilę okazuje się, że nic nie jest takie, jak mogłoby się wydawać. Dzięki temu nie miałam wrażenia, że czytam po raz kolejny tę samą baśń. Wręcz przeciwnie, byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku potoczy się fabuła. Wykreowana akcja naprawdę mnie wciągnęła. Z każdym rozdziałem działo się coraz więcej i bardzo ciężko było odłożyć książkę, bo ciągle chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Świetnie bawiłam się podczas czytania, a mroczny klimat tylko potęgował moje zainteresowanie.

Bardzo polubiłam również bohaterów. Sophie przechodzi ogromną przemianę i kibicowałam jej od początku do końca. Podobało mi się także to, że postacie nie są jednoznaczne, wiele z nich skrywa tajemnice, a niektóre potrafią naprawdę zaskoczyć. Willa uwielbiam za szczerość, którą w sobie ma i nie przejmowanie się, że oto idzie z królewną. Nie owijał w bawełnę i potrafił soczyście jej powiedzieć, aby nie zachowywała się jak naiwna idiotka. Natomiast Arno skradł moje serce swoją beztroską, mądrościami i humorem. Nie mogę też nie wspomnieć o krasnoludkach, które są w tej wersji urocze i oczywiście o Weberze, który sprawił, że polubiłam po raz pierwszy pająki 🤭

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Jennifer Donnelly, ale już wiem, że na pewno nie ostatnie. Jeśli wszystkie jej książki są napisane z taką wyobraźnią i dbałością o klimat, to zdecydowanie chcę poznać ich więcej. Jeśli lubicie retellingi, mroczne baśnie i fantastykę z rozbudowanym światem, to „Zatruta” jest pozycją, której naprawdę warto dać szansę. To historia, która zachowuje magię klasycznej baśni, jednocześnie nadając jej zupełnie nowe, znacznie mroczniejsze oblicze. Ja jestem zachwycona.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

lipca 30, 2026

"Świat jej oczami" - Kim Holden

Czy można zmienić swoje życie jednym spontanicznym wyborem? „Świat jej oczami” pokazuje, że czasami wystarczy odważyć się zrobić krok w nieznane, by wszystko nabrało zupełnie innych barw.

Sophie Wren od lat wybiera rozsądek zamiast ryzyka. Żyje według utartego schematu, a poczucie bezpieczeństwa stawia ponad marzenia. Dopiero seria rozczarowań uświadamia jej, że ciągłe odkładanie siebie na później nie prowadzi do niczego dobrego. Niewinne wyjście z siostrą staje się początkiem wydarzeń, które wywracają jej świat do góry nogami - od internetowej popularności, po możliwość rozwijania fotograficznej pasji u boku zespołu koncertującego w trasie.

Klimat tej powieści to zdecydowanie jej ogromny atut. Muzyka, koncerty, podróże i fotografia tworzą przyjemne tło dla historii o odnajdywaniu własnej odwagi. Pokazanie kulis życia muzyków oraz tego, jak pasja może stać się impulsem do rozpoczęcia nowego etapu, jest genialnym smaczkiem podczas lektury. To właśnie te elementy sprawiają, że książka ma lekki, niemal filmowy charakter. Natomiast relacja Sophie i Evera rozwija się spokojnie i opiera się nie tylko na wzajemnej fascynacji, ale również na rozmowach i stopniowym poznawaniu siebie. Ciekawym urozmaiceniem są również anonimowe wiadomości, które wprowadzają odrobinę tajemnicy i skutecznie podtrzymują zainteresowanie kolejnymi rozdziałami.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Momentami zachowanie niektórych bohaterów wydawało mi się mniej dojrzałe, niż sugerowałby ich wiek, a część dialogów brzmiała nieco sztucznie. Zdarzały się również fragmenty, które można było skrócić, ponieważ spowalniały rozwój wydarzeń. Sam wątek romantyczny miejscami rozwijał się szybciej, niż wynikałoby to z budowanej wcześniej relacji, przez co nie wszystkie emocje wybrzmiały jak dla mnie z jednakową siłą.

Mimo tych drobnych zastrzeżeń „Świat jej oczami” pozostawił po sobie pozytywne wrażenie. To przede wszystkim opowieść o przełamywaniu własnych ograniczeń, odwadze do spełniania marzeń i pozwoleniu sobie na życie poza strefą komfortu. Nie jest to historia pełna dramatycznych zwrotów akcji czy emocji, które rozrywają serce, ale oferuje coś innego, a mianowicie ciepło, nadzieję i przypomnienie, że czasem największe zmiany zaczynają się od jednej spontanicznej decyzji. Jeśli szukacie lekkiego romansu z muzyką w tle, sympatycznymi bohaterami i motywem odnajdywania własnej drogi, ta książka może okazać się bardzo przyjemnym wyborem. Być może nie zostanie w pamięci na długie lata, ale z pewnością potrafi umilić kilka letnich wieczorów.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

lipca 27, 2026

"Ghostwriterka" - Julia Clark

„Ghostwriterka” czyli książka, gdzie rodzinne sekrety mają więcej warstw niż najlepszy kryminał i która wciąga czytelnika w swoją sieć niedopowiedzeń. Historia zaczyna się pozornie od rodzinnej tragedii, ale szybko okazuje się, że to nie samo morderstwo jest tutaj największą zagadką. Najwięcej pytań kryje się między ludźmi, w ich przemilczeniach, kłamstwach i wspomnieniach, które po latach mogą wyglądać zupełnie inaczej.

Kalifornia, 1975 rok. W domu Taylorów dochodzi do niewyobrażalnej tragedi, ginie dwoje nastoletnich dzieci. Danny, uwielbiany przez wszystkich „złoty chłopak”, i Poppy, pełna energii młoda buntowniczka. Przy życiu zostaje tylko Vincent, ich brat, na którego mimo braku dowodów szybko pada cień podejrzeń. Lata mijają, Vincent zostaje poczytnym autorem horrorów, ale jedna noc z przeszłości wciąż nie daje o sobie zapomnieć. Kiedy jego córka Olivia, ghostwriterka znajdująca się w trudnym momencie życia, otrzymuje propozycję napisania jego ostatniej książki, spodziewa się kolejnej fikcyjnej historii. Szybko odkrywa jednak, że ojciec nie chce stworzyć następnego thrillera. Chce po raz pierwszy powiedzieć prawdę. A przynajmniej tak twierdzi. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa zabawa z czytelnikiem.

Julie Clark świetnie pokazuje, jak bardzo można manipulować pamięcią i jak trudno odróżnić prawdę od wersji wydarzeń, którą ktoś przez lata budował wokół siebie. Podczas lektury kilka razy byłam pewna, że już wiem, co wydarzyło się w domu Taylorów, po czym autorka jednym szczegółem potrafiła całkowicie wywrócić moje podejrzenia. Największym atutem tej historii jest jednak atmosfera. Jest w niej coś niepokojącego, takie poczucie, że pod spokojną powierzchnią rodzinnych relacji cały czas czai się coś mrocznego. Powrót Olivii do miejsca, które przez lata było naznaczone tragedią, przypomina powolne odkrywanie starego, zakurzonego pudełka z listami, w którym zamiast odpowiedzi znajdujemy jeszcze więcej pytań.

Bardzo spodobało mi się również prowadzenie narracji. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, a różne perspektywy sprawiają, że historia nabiera kolejnych odcieni. Vincent, Olivia i osoby związane z tragedią pokazują tę samą sytuację zupełnie inaczej, przez co cały czas pojawia się pytanie: komu właściwie można zaufać? „Ghostwriterka” to nie tylko kryminał o nierozwiązanej zbrodni. To także opowieść o rodzinnych ranach, ciężarze sekretów i o tym, że jedna tragedia potrafi naznaczyć całe pokolenia. Autorka nie skupia się wyłącznie na tym, kto zabił, ale przede wszystkim na tym, dlaczego pewne prawdy przez lata pozostawały ukryte. To książka dla osób, które lubią thrillery bardziej psychologiczne niż pełne pościgów i nagłych zwrotów akcji. Tutaj napięcie budowane jest stopniowo, ale kiedy już historia zaczyna wciągać, naprawdę trudno ją odłożyć.

A zakończenie? Powiem tylko tyle, przygotujcie się na to, że po zamknięciu książki jeszcze chwilę będziecie analizować wszystkie wcześniejsze wydarzenia i zastanawiać się, czy na pewno uwierzyliście właściwej osobie. „Ghostwriterka” to mroczna, inteligentna i bardzo wciągająca historia o tym, że czasami najtrudniejsze do odkrycia tajemnice znajdują się nie w cudzych domach, ale we własnej rodzinie.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

lipca 26, 2026

"Rok w Londynie" - Elle Kennedy

W naszym czytelniczym życiu są autorzy, po których książki sięgamy z pełnym spokojem, bo wiemy, czego możemy się spodziewać. Dla mnie Elle Kennedy właśnie do nich należy. Jej powieści zawsze czyta mi się niezwykle komfortowo, ma lekki, naturalny styl, który sprawia, że nawet grubsze historie pochłaniam błyskawicznie. Potrafi stworzyć bohaterów, których łatwo zrozumieć, a ich emocje wydają się autentyczne.🥰

W „Roku w Londynie” poznajemy Abbey, dziewczynę, która po latach życia pod czujnym okiem nadopiekuńczego ojca, słynnej gwiazdy muzycznej, w końcu dostaje szansę, by zacząć decydować o sobie. Jej wyjazd do Londynu to jednak nie jest prosta droga do niezależności. Abbey dopiero uczy się dorosłości, dlatego często gubi się we własnych uczuciach, błędnie interpretuje sytuacje i podejmuje decyzje, które nie zawsze okazują się trafne. I właśnie to najbardziej mi się w niej podobało, że nie była idealna. Popełniała błędy, wyciągała z nich wnioski i krok po kroku odkrywała, kim naprawdę chce być.

W książce nie brakuje romantycznych zawirowań. Jest to historia, w której miłosny trójkąt kwitnie w najlepsze, a Abbey błądzi między swoimi uczuciami, które spadły na nią ogromną falą. 🌊 Jej miłosne rozterki śledziłam z zainteresowaniem, jednak zdecydowanie jestem team Jack i kibicowałam mu od samego początku, jakoś taki uroczy i szczery w uczuciach z niego chłopak. Niesamowicie spodobała się mi także przyjaźń między Abbey, a jej współlokatorami i świetnie, że Elle postawiła na przyjaźń damsko - męską, to niesamowicie odświeżające. Lee to przyjaciel na medal, którego chciałaby mieć każda kobieta, jak to się mawia do tańca i do różańca 😄 Natomiast Jamie jest chłopakiem, którego chce się mieć za przyjaciela, bo jest z nim zabawnie, jest trochę niedojrzały i z przerośniętym ego, ale jednak można na niego liczyć.

Zdecydowanie świetnym wątkiem, który równie mocno zainteresował mnie, jest wątek związany z rodziną Tullych. Odkrywanie ich historii i rodzinnych tajemnic, które rozpoczęły się od obrazu zakupionego na studencki projekt, świetnie urozmaicało fabułę, dodając jej odrobiny tajemnicy i jednocześnie sprawiając, że chciałam poznawać kolejne elementy tej układanki. A finał? Okazał się zaskakujący. Ten motyw bardzo dobrze przeplatał się z losami Abbey i sprawił, że książka nie skupiała się wyłącznie na relacjach romantycznych i studenckich dramatach.

„Rok w Londynie” to opowieść o pierwszej prawdziwej wolności, dojrzewaniu i poszukiwaniu własnej drogi. Elle Kennedy po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać historie, przy których można się zrelaksować, ale jednocześnie kibicować bohaterom i z zainteresowaniem śledzić ich rozwój. Jeśli lubicie lekkie, emocjonalne powieści z wyrazistymi bohaterami i odrobiną rodzinnych tajemnic, ta książka zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

lipca 23, 2026

"Król Serce" - Lily King

Po zapowiedziach i licznych zachwytach spodziewałam się książki, która porwie mnie od pierwszych stron. Określenia w rodzaju „literacki fenomen” czy nominacje do prestiżowych nagród skutecznie podniosły moje oczekiwania. Być może nawet za bardzo, bo niestety, w moim przypadku okazały się one zdecydowanie zbyt wysokie. „Król serce” Lily King to historia o pierwszej miłości, wyborach i ich konsekwencjach, które potrafią ciągnąć się za człowiekiem przez całe życie. Nie jest to jednak porywający romans ani opowieść w stylu enemies to lovers, pełna napięcia i chemii między bohaterami. Wręcz przeciwnie, fabuła rozwija się bardzo powoli, skupiając się przede wszystkim na emocjach, rozmowach i rozważaniach postaci.

Doceniam subtelny sposób, w jaki autorka pokazuje relacje i to, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Problem w tym, że momentami ta subtelność przeradzała się w rozwlekłość. Niektóre dialogi i rozmyślania bohaterów spokojnie można byłoby skrócić, bo zamiast budować napięcie, sprawiały, że moje zainteresowanie historią po prostu słabło. Najbardziej zaskoczył mnie jednak ogrom zachwytów nad tą powieścią. Nie odnalazłam w niej literackiego fenomenu, o którym tyle się mówi. Być może po prostu ta historia nie była dla mnie. A może – z przymrużeniem oka – jestem za głupia, żeby dostrzec to, czym zachwycili się krytycy i tak wielu czytelników.

Nie uważam, że to zła książka. To spokojna, refleksyjna opowieść o miłości, dorastaniu i konsekwencjach podejmowanych decyzji. Mnie jednak zabrakło większych emocji i momentów, które naprawdę poruszyłyby moje serce. Przeczytałam ją z zainteresowaniem, ale bez większego zaangażowania, a po zamknięciu ostatniej strony nie miałam poczucia, że obcowałam z czymś wyjątkowym. Dla osób lubiących niespieszne, psychologiczne historie będzie to dobra lektura. Ja jednak nie podzielam zachwytów i uważam, że określenie „literacki fenomen” jest w tym przypadku mocno na wyrost.

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

lipca 22, 2026

"A rzeka wciąga ją na dno" - Jihyun Yun

💧 „A rzeka wciąga ją na dno” to historia, która nie próbuje pędzić na złamanie karku. Wręcz przeciwnie, płynie powoli, momentami stwierdziłam, że aż za powoli. To jedna z tych książek, które wymagają cierpliwości, bo akcja nieustannie ustępuje miejsca budowaniu atmosfery, emocjom i stopniowemu odkrywaniu tajemnic. I właśnie dlatego nie będzie to lektura dla każdego. Nie ukrywam, że zdarzały się chwile, kiedy fabuła trochę mnie nużyła. Miałam ochotę, żeby wydarzenia nabrały tempa i mocniej ruszyły do przodu. Z drugiej jednak strony autorka potrafi stworzyć klimat, który skutecznie wślizguje się pod skórę. Nadmorskie miasteczko, deszcz, rzeka skrywająca sekrety i wszechobecne poczucie, że coś jest nie tak, to wszystko buduje niepokój, który towarzyszy czytelnikowi niemal przez całą książkę.

Najbardziej intrygującym elementem okazał się dla mnie motyw wskrzeszania zmarłych. Nie jest on przedstawiony jako cud czy spełnienie marzeń, ale jako coś, co od samego początku wydaje się niewłaściwe. Każda kolejna scena z udziałem Mirae wywoływała we mnie coraz większy dyskomfort i sprawiała, że zastanawiałam się, jak wysoką cenę przyjdzie zapłacić za próbę oszukania śmierci. Ten niepokój został poprowadzony naprawdę dobrze i to właśnie on najmocniej trzymał mnie przy tej historii. Podobała mi się również relacja sióstr. Czuć w niej ogromną tęsknotę, miłość i rozpacz, które popychają Soojin do podjęcia decyzji, jakiej nigdy nie powinna była podjąć. To właśnie emocje bohaterów są tutaj ważniejsze niż spektakularna akcja czy rozbudowany system magii.

Czy ta książka jest idealna? Zdecydowanie nie. Tempo bywa nierówne, niektóre fragmenty można było skrócić, a ja momentami czułam, że historia mogłaby mocniej wykorzystać swój ogromny potencjał. Mimo wszystko jest w niej coś hipnotyzującego. To opowieść o żałobie, poczuciu winy i konsekwencjach naszych wyborów. Jej mrok wciąga. Jeśli szukacie dynamicznego fantasy pełnego zwrotów akcji, możecie się rozczarować. Ale jeśli lubicie mroczne, melancholijne historie, w których groza sączy się powoli, a motyw powrotu zmarłych budzi więcej lęku niż nadziei, to „A rzeka wciąga ją na dno” może Was naprawdę zaciekawić. To nie jest łatwa książka, ale potrafi zostawić po sobie dziwny, niepokojący ślad, niczym rzeka, która zabiera ze sobą więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.