NAJNOWSZE POSTY

lutego 04, 2026

"Zdrada Isengardu. Historia Władcy Pierścieni część 2" - J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien

"Zdrada Isengardu" to lektura wyjątkowa, nie dlatego, że opowiada nową historię ze Śródziemia, ale dlatego, że pozwala zajrzeć tam, gdzie zwykle czytelnik nie ma wstępu: do warsztatu Tolkiena. To druga część monumentalnej "Historii Władcy Pierścieni" i jednocześnie zapis procesu twórczego, pełnego wahań, poprawek, porzuconych pomysłów i nagłych olśnień. "Zdrada Isengardu" to prawdziwe spojrzenie za kulisy tworzenia jednego z najważniejszych dzieł fantasy wszech czasów. Ta siódma część monumentalnej serii "Historia Śródziemia" ukazuje, jak J.R.R. Tolkien konstruował, przekształcał i dopracowywał "Władcę Pierścieni", zanim powstał finalny tekst znany nam z wydania literackiego.

Nie mamy tu do czynienia z klasyczną powieścią. To raczej literacka archeologia, zbiór szkiców, wersji roboczych, komentarzy i fragmentów, które pokazują, jak rodził się mit. Christopher Tolkien, poprzez starannie opracowane rękopisy i szkice ojca, pokazuje etapy powstawania fabuły, ewolucję postaci i zmiany kierunków, które później ukształtowały kanoniczną opowieść. Znajdziesz tu pierwsze wersje spotkania Aragorna z Éowiną, wczesne pomysły dotyczące historii Gondoru albo pierwotne granice geografii Śródziemia, wszystko to w postaci szkiców, notatek i map. Szczególnie ogromnym atutem książki jest właśnie pokazanie, jak rozrastało się samo Śródziemie. Opisy map, szkiców kartograficznych i notatek geograficznych uświadamiają, że ten świat nie powstał w całości "na gotowo". Nowe krainy, a szczególnie na wschodzie i południu, pojawiają się niemal mimochodem, by z czasem stać się nieodłącznym elementem opowieści. To niezwykle inspirujące, bo pokazuje, że nawet tak dopracowane uniwersum było żywym, rozwijającym się organizmem.

Tolkien odsłania karty: Isengard i Orthank zmieniają swoje oblicze, Saruman stopniowo przestaje być jedynie mędrcem, a zaczyna podążać drogą zdrady. Fascynujące jest obserwowanie, że ten upadek nie był oczywisty od samego początku. Wręcz przeciwnie, Saruman jawi się tu jako postać tragiczna, kształtowana powoli, z każdym kolejnym wyborem, z każdą zmianą koncepcji. To sprawia, że jego historia staje się jeszcze bardziej tragiczną i wielowymiarową niż w znanym wydaniu powieści.  Na uwagę zasługuje również rola Entów i ich relacja z Isengardem. W alternatywnych wersjach wydarzeń są oni kimś więcej niż tylko siłą natury reagującą na zniszczenie, przypominają mitycznych strażników równowagi świata, a ich znaczenie w całej historii jest znacznie mocniej akcentowane. Takie różnice między wersjami potrafią zaskoczyć i zmusić do spojrzenia na znane wydarzenia z zupełnie nowej perspektywy.

"Zdrada Isengardu" wymaga skupienia i cierpliwości. Liczne warianty, komentarze redakcyjne i fragmenty notatek sprawiają, że to książka zdecydowanie dla wtajemniczonych. Nie ma tu dynamicznej akcji ani fabularnego napięcia, ale jest coś innego, a mianowicie intymność. To bardzo osobisty zapis pracy twórczej, który pozwala poczuć bliskość z autorem i zrozumieć, jak wiele wysiłku, niepewności i pasji kryło się za powstaniem "Władcy Pierścieni". Książka to unikalna podróż w głąb procesu twórczego, fascynująca dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak Tolkien rozwijał swoje pomysły. Dla miłośników Śródziemia "Zdrada Isengardu"to prawdziwa skarbnica wiedzy i inspiracji. Książka, która nie opowiada mitu, ona pokazuje jego narodziny. I właśnie w tym tkwi jej największa siła.

Egzemplarz recenzowany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

lutego 02, 2026

"Nie randkuj z młodszym facetem" - Penelope Ward, Vi Keeland

„Nie randkuj z młodszym facetem” to romans, który od pierwszych stron jasno komunikuje jedno: tutaj nic nie pójdzie zgodnie z zasadami. Ani tymi społecznymi, ani tymi, które bohaterowie sami sobie narzucili. Czwarty tom serii "Nie pasujemy do siebie" spokojnie można czytać bez znajomości poprzednich części, historia Braydena i Alex broni się sama i szybko wciąga w swój świat.

Brayden Foster to mężczyzna, który zamiast skupiać się na życiu uczuciowym, całą energię wkłada w prowadzenie fundacji Dom Ryana. To projekt z sercem, renowacja domów dla rodzin pacjentów onkologicznych, którzy muszą być blisko szpitali. Praca jest wymagająca, emocjonalna i pełna napięć, zwłaszcza gdy w zespole pojawia się Alex, wolontariuszka, która nie boi się zadawać trudnych pytań i podważać gotowych rozwiązań. Ich pierwsze „spotkanie” w zasadzie odbywa się mailowo i od razu iskrzy. Tyle że Brayden jest przekonany, że Alex to mężczyzna. Rzeczywistość szybko go zaskakuje.

Alex to kobieta dojrzała, inteligentna i zamknięta w sobie bardziej, niż chciałaby przyznać. Między nią a Braydenem od początku czuć chemię, ale ona stawia sprawę jasno: młodszy facet to nie jest opcja. Różnica wieku staje się nie tylko faktem, lecz także tarczą ochronną, za którą Alex chowa swoje obawy, doświadczenia i straty. Autorki ciekawie odwracają znany schemat age gap, tym razem to kobieta jest starsza i to ona ma więcej do stracenia.

Największą siłą tej książki jest połączenie romansu z tłem społecznym. Wątek fundacji, historie rodzin pacjentów i motyw choroby nadają opowieści głębi i sprawiają, że relacja bohaterów nie istnieje w próżni. To nie jest tylko flirt i napięcie seksualne (choć tego zdecydowanie nie brakuje), ale także próba odnalezienia siebie w świecie, który bywa brutalny i niesprawiedliwy.

Styl Penelope Ward i Vi Keeland pozostaje lekki, przystępny i bardzo „czytelniczy”. Rozdziały są krótkie, narracja prowadzona naprzemiennie z perspektywy Alex i Braydena, co pozwala lepiej zrozumieć ich motywacje. Momentami fabuła podąża znanymi ścieżkami i nie zaskakuje tak bardzo, jak mogłaby, a niektóre konflikty są przewidywalne. To jednak książka, która stawia na emocje, a nie na fabularne rewolucje.

„Nie randkuj z młodszym facetem” to romans idealny na jeden–dwa wieczory: angażujący, momentami wzruszający, momentami bardzo pikantny. Nie redefiniuje gatunku, ale oferuje solidną, komfortową historię o tym, że miłość rzadko pyta o wiek, a jeszcze rzadziej trzyma się planu. Dla fanów dojrzałych romansów z nutą humoru i emocjonalnym tłem, pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Czytaj więcej »
on 1

stycznia 31, 2026

"Gideon z Dziewiątego" - Tamsyn Muir

„Gideon z Dziewiątego” to książka, która nie bierze czytelnika za rękę. Raczej łapie go za kołnierz, wrzuca do zimnej krypty i mówi: radź sobie. I trzeba uczciwie powiedzieć, że początek czyta się ciężko. Zostajemy wrzuceni w obcy świat bez instrukcji obsługi: jest Cesarz, są Domy (dziewięć!), nekromanci, kawalerowie, starożytne rytuały i tona nazw własnych, które na starcie potrafią skutecznie zamieszać w głowie. Łatwo się zgubić i przez pierwsze rozdziały bardziej dryfować, niż faktycznie płynąć z fabułą. A jednak… ten chaos jest celowy.

Cesarz potrzebuje nekromantów. Nekromantka z Dziewiątego potrzebuje wojowniczki. A wojowniczka ma miecz, kilka sprośnych gazetek i serdecznie dość grobowego smrodu. Gideon Nav to bohaterka wychowana w miejscu, gdzie życie jest tanie, a śmierć robocza. Otoczona przez skostniałe mniszki, milczących służących i armię szkieletów, marzy tylko o jednym: uciec. Nie zostać kolejną kością w murze Dziewiątego Domu, nie skończyć jako ożywiony trup. Plan jest prosty, spakować miecz, buty i pornoziny, i zniknąć. Problem w tym, że jej odwieczna zmora, Harrowhark Nonagesimus, nie zamierza pozwolić jej odejść za darmo.

Harrow, genialna, okrutna i przerażająco młoda nekromantka zostaje wezwana przez Cesarza, by wziąć udział w śmiertelnych próbach. Nagroda? Nieśmiertelność i potęga u boku Wskrzeszenia. Jest tylko jeden haczyk: żaden nekromanta nie przetrwa bez kawalera. A jedynym mieczem, jaki Dziewiąty Dom ma pod ręką, jest Gideon. Relacja Gideon i Harrow to jedno z najmocniejszych ogniw tej książki. Pełna jadu, sarkazmu, wzajemnej nienawiści i dziwnej, niewypowiedzianej zależności. Ich dialogi iskrzą czarnym humorem, a napięcie między nimi bywa ciekawsze niż same nekromanckie próby.

Kiedy fabuła wreszcie się rozkręca, klimat gęstnieje: pojawia się mrok, brutalność, zagadki i turniej, który bardziej przypomina koszmar niż sprawdzian umiejętności. Druga połowa książki jest zdecydowanie silniejsza, bardziej spójna, bardziej intensywna, momentami naprawdę wciągająca. A zakończenie? Plot twist, którego łatwo się nie spodziewać.

Czy to książka idealna? Nie. Nie jest „nieodkładalna”, nie prowadzi czytelnika łagodnie i wymaga cierpliwości. Jeśli ktoś nie lubi chaosu, nadmiaru nazw i świata, który odsłania się skrawkami, może się odbić już na starcie. Ale jeśli dasz jej czas, odwdzięczy się humorem, charyzmatyczną bohaterką i historią, która zostaje w głowie. „Gideon z Dziewiątego” to niełatwa przeprawa przez kości, nekromancję i sarkazm. Ale dla tych, którzy lubią mroczne klimaty, silne bohaterki i opowieści, które nie idą na skróty, może okazać się bardzo satysfakcjonującą podróżą. 🗡️💀

Egzemplarz otrzymany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0

stycznia 30, 2026

"Kicia Kocia i Nunuś. Rodzina i przyjaciele" / "Kicia Kocia i Nunuś. W co się bawimy?" - Anita Głowińska

Seria z Kicią Kocią od lat towarzyszy najmłodszym czytelnikom, a książeczki „Kicia Kocia i Nunuś. W co się bawimy?” oraz „Kicia Kocia i Nunuś. Rodzina i przyjaciele” doskonale pokazują, dlaczego te historie są tak bliskie dzieciom. To propozycje stworzone z myślą o maluchach, które dopiero zaczynają odkrywać świat przez zabawę, obserwację i rozmowę.

Pierwsza z książeczek skupia się na codziennych aktywnościach. Kicia Kocia i Nunuś udowadniają, że do dobrej zabawy nie potrzeba wiele, wystarczy pomysł, ruch i odrobina wyobraźni. Ilustracje naturalnie zachęcają dzieci do wskazywania szczegółów, naśladowania bohaterów i opowiadania o tym, co same lubią robić. To książka, która szybko „wychodzi” poza ramy czytania i staje się inspiracją do wspólnej zabawy.

Druga część przenosi uwagę na ludzi, którzy są najbliżej bohaterów. Rodzina i przyjaciele pojawiają się tu jako naturalna część codzienności, osoby, z którymi można się przywitać, porozmawiać i spędzić czas. Dzięki temu dzieci w prosty sposób oswajają się z pojęciami bliskości, relacji i przynależności, a lektura często staje się pretekstem do rozmów o własnej rodzinie.

Obie książeczki mają formę harmonijki, co świetnie sprawdza się w małych rączkach i pozwala oglądać je na różne sposoby, rozłożone na podłodze, w wózku czy na kolanach rodzica. Wyraziste, przyjazne ilustracje przyciągają uwagę i wspierają rozwój mowy, zachęcając do pokazywania, nazywania i zadawania pierwszych pytań.

To ciepłe, mądre książki dla najmłodszych, które nie tylko bawią, ale też pomagają dzieciom lepiej zrozumieć świat, ten pełen zabawy i ten zbudowany z relacji. Idealne do wspólnego oglądania, rozmów i budowania codziennych rytuałów czytelniczych.

Książki otrzymane w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

stycznia 29, 2026

"Nightshade" - Autumn Woods

"Nightshade" zapowiadało się jak książka skrojona idealnie pod mój gust: mroczna akademia w szkockim zamku, tajemnicza śmierć rodziców, elitarna uczelnia, romans z synem głównego podejrzanego i oczywiście enemies to lovers. Niestety, im dalej w las, tym większe narastało we mnie rozczarowanie aż do momentu, w którym zamiast czytać, zaczęłam kartkować, byle dotrwać do końca. 

Największym problemem tej historii są zgrzyty fabularne i brak spójności. Bohaterowie potrafią zaprzeczać sami sobie w obrębie kilku stron. Alex raz mówi, że jest w Szkocji tydzień, by chwilę później wspominać o kilku tygodniach pobytu. Ophelia z jednej strony twierdzi, że studenci Nightshade to najgorsi możliwi ludzie, dzieci mafii i morderców, a z drugiej bez większego wahania zdradza ledwo poznanej osobie najbardziej osobistą informację o śmierci swoich rodziców i pragnieniu zemsty. Podobnie jest z jej relacjami: raz kogoś lubi, chwilę później ta sama osoba ją irytuje, raz deklaruje, że nie dała komuś numeru telefonu, by za moment zapisać go w telefonie. Tych sprzeczności jest po prostu za dużo, by dało się je zignorować, jakby autorka gubiła się we własnej fabule.

Do tego dochodzi język, który momentami skutecznie wybija z historii. Wulgarne teksty w stylu „wolałabym nasrać sobie na dłonie” czy „jesteś pozłacanym gównem” pojawiają się nagle, często bez wyraźnego uzasadnienia emocjonalnego. Zamiast wzmacniać charakter postaci lub podkreślać brutalność świata, sprawiają wrażenie wrzuconych na siłę, bardziej niesmacznych niż dosadnych. I tym sposobem Ophelia, 21-letnia dziewczyna, wychodzi na okropnie niedojrzałą i dziecinną, bo to ona ciska pociskami na lewo i prawo, w zależności od humoru.

Książka reklamowana jest jako mroczny romans z wątkiem mafijnym, ale oba te elementy szczerze stwierdzając, wypadają blado. Mafia wygląda tu jak dodatek „do odhaczenia tropu”, a nie realne zagrożenie. Z kolei romans rozwija się chaotycznie: od niechęci do obsesji przechodzimy niemal bez etapu pośredniego. Brakuje stopniowego budowania relacji, rozmów, scen, które uzasadniałyby tak silne emocje. Wszystko po prostu się dzieje. Dodatkowo bohaterowie zachowują się momentami bardziej jak nastolatki z YA niż studenci elitarnego uniwersytetu, co jeszcze bardziej osłabia rzekomą „mroczność” historii.

I właśnie mrok. Samo pojawienie się morderstwa czy traumatycznych wątków nie czyni jeszcze książki mrocznym romansem. Alex, który momentami przypomina bardziej „cynamonową bułeczkę” niż niebezpiecznego bohatera, kompletnie nie pasuje do tej etykiety. Brak tu ciężaru, napięcia i atmosfery realnego zagrożenia, które obiecywał opis. Muszę jednak przyznać jedno: zakończenie było najmocniejszym elementem książki. Gdyby cała historia utrzymywała tempo i emocje z ostatnich rozdziałów, moje wrażenia byłyby zupełnie inne. Niestety, na tle całości to za mało, by uratować lekturę, która przez większość czasu zwyczajnie mnie nudziła.

„Nightshade” miało ogromny potencjał, ale nie potrafiło go wykorzystać. Chaos fabularny, niespójne postacie, przesadzony język i niewiarygodny romans sprawiły, że zamiast mrocznej, wciągającej historii dostałam książkę, która ciągle mnie z niej wyrywała. Szkoda, bo pomysł naprawdę zasługiwał na coś więcej. To pierwsza książka Wydawnictwa Jaguar, która mnie rozczarowała :( 


Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

stycznia 27, 2026

"Bridgertonowie. Oficjalna kolorowanka"

Jako osoba, która uwielbia serię Julii Quinn, nie mogłam przejść obojętnie obok kolorowanki idealnie pasującej do mojej kolekcji książek. „Bridgertonowie. Oficjalna kolorowanka” okazała się strzałem w dziesiątkę, zarówno dla fanów powieści, jak i uwielbianego serialu Netflixa.

Już na samej okładce wita nas stylizowane, niemal ceremonialne zaproszenie: „Łaskawi, szlachetni Czytelnicy!” i dokładnie tak się czujemy, zanurzając się w świecie epoki regencji. Ponad 75 oryginalnych ilustracji przenosi do pełnego splendoru uniwersum „Bridgertonów”: są tu ulubione postaci, ikoniczne sceny, rodzące się romanse, diament sezonu królowej oraz oczywiście nutka tajemnicy związana z Lady Whistledown.

Ogromnym plusem są starannie wykonane rysunki, które wyraźnie nawiązują do serialu, zarówno w kompozycji scen, jak i w detalach. Zachwycają wspaniałe kostiumy, dopracowane fryzury, a także wykwintne smakołyki, o których mówi całe towarzystwo. Każda ilustracja aż prosi się o kolory i pozwala na chwilę relaksu w naprawdę eleganckim stylu. Można popuścić wodzę wyobraźni i jednocześnie zrelaksować się wśród ulubionych bohaterów. To piękny dodatek dla fanów produkcji serialowej, ale też świetna propozycja dla wszystkich, którzy chcą połączyć miłość do „Bridgertonów” z kreatywną formą odpoczynku. Dla mnie – absolutny must-have na półce obok książek Julii Quinn. 💐🎨

Egzemplarz otrzymany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 





Czytaj więcej »
on 1

stycznia 26, 2026

"To nie jest kraj dla singli" - Felicia Kingsley


Moje pierwsze spotkanie z Felicią Kingsley okazało się strzałem w dziesiątkę i to takim, po którym człowiek ma zakwasy… od śmiechu. „To nie jest kraj dla singli” wciągnęło mnie od pierwszych stron i kompletnie kupiło humorem, który jest absolutnie mój. Tym lekko złośliwym, sytuacyjnym, opartym na dialogach i absurdach małej społeczności, gdzie każdy wszystko wie, zanim jeszcze wydarzy się na dobre. Belvedere in Chianti żyje własnym rytmem, plotką, festynem i nieustannym swataniem, a ja bawiłam się tam wyśmienicie.

Autorka serwuje nam Toskanię pełną słońca, wina i ludzkich przywar, a robi to z takim luzem, że czytając, niemal czułam zapach winogron i słyszałam brzęk kieliszków. Elisa jako bohaterka bardzo do mnie trafiła, jest silna, pracowita, zadziorna i sarkastyczna, a przy tym boleśnie prawdziwa. Relacje między bohaterami, zwłaszcza te podszyte dawnymi urazami i niewypowiedzianymi emocjami, wypadają naturalnie i często są źródłem komicznych nieporozumień. To trochę jak romantyczna komedia w wersji książkowej, z tym cudownym klimatem filmów z początku lat 2000, do których ma się nieuleczalny sentyment.

Nie oznacza to jednak, że wszystko jest idealne. Podczas lektury zdarzyło mi się kilka razy unieść brew ze zdziwienia. Do dziś nie do końca rozumiem, dlaczego Elisa tak uparcie kazała wszystkim mówić, że nie jest mamą, skoro miała przygotowaną sensowną wymówkę i mogła ten temat rozegrać znacznie prościej. Zgrzytnął mi też wątek finansowy winnicy – pojawia się sugestia, że brak zamówień na wino uzasadnia problem z zaciągnięciem kredytu, a jednocześnie trudno nie zadać sobie pytania: skoro poprzedni właściciel jakoś się utrzymywał, to co dokładnie działo się z tym winem wcześniej? To drobiazgi, ale zauważalne.

Mimo tych niedociągnięć czytałam książkę z ogromną przyjemnością i autentyczną radością. Śmiałam się głośno, przewracałam strony z ciekawością i czułam, że to historia pisana z sercem i dystansem. Jeśli to ma być początek mojej przygody z twórczością Felicii Kingsley, to zdecydowanie chcę więcej. „To nie jest kraj dla singli” to lekka, ciepła i bardzo zabawna opowieść, idealna na poprawę humoru – szczególnie wtedy, gdy marzy się o słońcu, Włoszech i odrobinie romantycznego chaosu. 🍷🇮🇹

Egzemplarz otrzymany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Komentarze (Atom)