NAJNOWSZE POSTY

lutego 12, 2026

"Volleyball Heart" - S.Phausset

Romansów sportowych na rynku nie brakuje, jest to rodzaj literatury, który cieszy się ogromną popularnością, ale umówmy się - najczęściej króluje hokej. Dlatego już sam fakt, że historia "Volleyball Heart" przenosi nas w świat profesjonalnej siatkówki, był dla mnie ogromnym plusem na start. W końcu ile razy możemy czytać o lodowiskach, skoro emocje pod siatką potrafią być równie intensywne? 

Everly Wilson to bohaterka, która żyje siatkówką. Wychowana w cieniu sportowej pasji mamy i dziennikarskiej kariery ojca, łączy oba światy, prowadząc media społecznościowe drużyny Utah Stingers. To ciekawy zabieg, pokazanie klubu od zaplecza: przez pryzmat relacji, internetu, wizerunku i napięć między sportowcami a mediami. Główna bohaterka z zewnątrz wydaje się otwarta i poukładana, jednak skrywa sekret, który mocno wpływa na jej samoocenę i decyzje. Na jej drodze staje Ethan Johnson (w niektórych opisach pojawia się jako Johns), kapitan zespołu, który konsekwentnie odcina się od mediów i ma napięte relacje z dziennikarzami, w tym z ojcem Everly. Konflikt z ojcem dziewczyny dodaje historii potencjału, to przecież gotowy grunt pod mocne „enemies to lovers”. Iskrą zapalną ich bliższej relacji staje się niefortunnr zdarzenie na boisku, które zmienia dotychczasową dynamikę między nimi. To właśnie ten moment uruchamia serię wydarzeń, które szybko zmieniają ich relację. Pomysł na fabułę jest naprawdę obiecujący: konflikt na linii sportowiec–media, tajemnica bohaterki, motyw enemies to lovers i sportowe tło. To zestaw, który mógł dostarczyć wielu emocji. Brzmi jak przepis na historię pełną napięcia? Teoretycznie tak. W praktyce, nie do końca wyszło dobrze. 

Największą siłą tej książki jest sam pomysł: siatkówka jako tło romansu, wątek tajemnicy, motyw anonimowej twórczości, relacja z ojcem. Problem w tym, że potencjał nie zawsze idzie w parze z realizacją. Fabuła rozwija się spokojnie, momentami aż za bardzo. Zamiast dynamicznych scen czy wyrazistych dialogów, dostajemy dużo introspekcji. Everly spędza sporo czasu na analizowaniu swoich kompleksów i lęków, co z jednej strony buduje jej psychologiczny portret, ale z drugiej może męczyć czytelnika, który czeka na konkretne wydarzenia. Ja osobiście od romantycznych historii oczekuję pazura, a nie pełzania po kartkach w oczekiwaniu na nieco emocji. Relacja między Everly a Ethanem rozwija się szybko i bez większych turbulencji. Motyw enemies to lovers nie jest tu szczególnie wyrazisty, zamiast wyraźnych starć i napięcia dostajemy raczej delikatne tarcia i szybkie ocieplenie relacji. Jeśli ktoś liczy na intensywną dynamikę i iskrzące dialogi, może poczuć niedosyt. Siatkówka, choć obecna, nie gra tu pierwszych skrzypiec. Mecze i sportowa adrenalina stanowią raczej tło niż realny motor napędowy historii. Jeśli więc ktoś tak jak ja liczy na intensywne sceny spod siatki, może poczuć lekki niedosyt.

Książkę czyta się w miarę szybko pomimo wewnętrznych rozterek głównej bohaterki, język jest prosty, przystępny, niewymagający. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada. Momentami styl może wydawać się niedojrzały, dialogi nie zawsze brzmią naturalnie, a nagromadzenie trudnych doświadczeń w życiu bohaterki bywa przytłaczające. Z drugiej strony to historia, którą można pochłonąć w jeden czy dwa wieczory. Ma w sobie lekkość i pewną „wattpadową” energię, która dla wielu czytelniczek może być atutem. Jeśli szukacie lekkiego romansu osadzonego w świecie siatkówki, historii o dziewczynie z tajemnicą i sportowcu z miękkim sercem, książki na niezobowiązujący wieczór, to możecie się przy niej dobrze bawić. Jeśli jednak oczekujecie: wyraźnego napięcia w stylu prawdziwego enemies to lovers, mocnej chemii między bohaterami, intensywnej sportowej rywalizacji i emocji z parkietu, to możecie poczuć niedosyt

Cieszę się, że coraz więcej autorek sięga po siatkówkę jako tło romansu, ten sport zdecydowanie zasługuje na większą reprezentację w literaturze. Ta historia pokazuje, że potencjał jest ogromny. W moim odczuciu zabrakło jednak pazura i mocniejszego wykorzystania sportowych emocji, które w realnym świecie potrafią być przecież bezlitosne. To książka, która ma swoje momenty i sympatycznych bohaterów, ale nie wykorzystuje w pełni siły, jaką daje połączenie miłości, tajemnicy i rywalizacji pod siatką. 

Czytaj więcej »
on 0

lutego 11, 2026

"Lilo i Stitch" - komiks

Moda na Stitcha trwa w najlepsze. Jego wizerunek spogląda z plecaków, koszulek i kubków, a dzieci (i nie tylko!) oszalały na punkcie niebieskiego rozrabiaki. Zresztą sama ostatnio zakupiłam sobie torbę na zakupy ze Stitchem 🤭 Skąd ten fenomen? Odpowiedź można znaleźć w komiksowej adaptacji „Lilo i Stitch”, która udowadnia, że pod warstwą humoru i szalonych przygód kryje się opowieść z ogromnym sercem.

Historia rozpoczyna się na słonecznych Hawajach, gdzie poznajemy Lilo, dziewczynkę pełną wyobraźni, ale też samotności. Wychowywana przez starszą siostrę, nie zawsze potrafi odnaleźć się wśród rówieśników. Jej świat jest trochę inny, bardziej kolorowy, czasem niezrozumiały dla otoczenia. I właśnie do tego świata trafia Stitch, kudłate stworzenie, które oficjalnie uchodzi za psa ze schroniska, a w rzeczywistości jest eksperymentem genetycznym z odległej galaktyki.

Komiks świetnie oddaje kontrast między hawajskim spokojem a kosmicznym chaosem, który wnosi Stitch. Jest dużo humoru, dynamicznych scen i zabawnych sytuacji, ale twórcy nie zapominają o emocjach. Relacja Lilo i Stitcha rozwija się stopniowo, od wzajemnej ciekawości, przez serię katastrof, aż po prawdziwą więź. To opowieść o oswajaniu inności, o uczeniu się odpowiedzialności i o tym, że każdy,  nawet najbardziej niepokorny „eksperyment 626” – potrzebuje kogoś, kto w niego uwierzy.

Na uwagę zasługuje warstwa wizualna. Kadry mają filmowy charakter, pełne są ruchu i ekspresji. Kolory przywodzą na myśl wakacyjny klimat, ciepłe barwy, tropikalne pejzaże, energia tańca hula i rytm piosenek Elvisa, które stanowią ważne tło tej historii. Dodatkowym atutem jest galeria postaci oraz materiały przypominające pamiątkowy album, to miły ukłon w stronę fanów animacji.

Choć komiks skierowany jest do młodszych czytelników, dorośli również znajdą tu coś dla siebie. To nie tylko zabawna opowieść o kosmicznym rozrabiace, ale przede wszystkim historia o rodzinie budowanej na wyborze, a nie na więzach krwi. O tym, że „ohana” znaczy rodzina, a rodzina oznacza, że nikt nie zostaje sam. Jeśli więc ktoś zastanawia się, czy warto sięgnąć po komiks „Lilo i Stitch”, odpowiedź brzmi: zdecydowanie tak. To ciepła, pełna humoru i wzruszeń opowieść, która przypomina, że nawet najbardziej zwariowana przygoda może stać się początkiem czegoś naprawdę pięknego.

Egzemplarz recenzowany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

lutego 10, 2026

"Mój fikcyjny chłopak" - Agata Gładysz

Są książki, które czyta się dla fabuły. Są takie, które czyta się dla emocji. I są też takie, które czyta się trochę dla siebie samej. „Mój fikcyjny chłopak” zdecydowanie należy do tej trzeciej kategorii. Bo przyznajmy to uczciwie - każda książkara choć raz pomyślała: a co, gdyby on naprawdę istniał? Gdyby wyszedł spomiędzy kartek, stanął w drzwiach pokoju i spojrzał dokładnie tak, jak w opisie w trzecim rozdziale. Olivia też o tym marzyła. I los postanowił zrobić jej psikusa, spełniając to życzenie aż za bardzo. Ta historia zaczyna się niepozornie: zwyczajna dziewczyna, trochę cicha i żyjąca w cieniu, szkolna codzienność, książki zamiast imprez i fikcyjny crush, który miał zostać fikcyjny. A potem granica między wyobraźnią a rzeczywistością zaczyna się rozmazywać. I nagle to, co miało być spełnieniem marzeń, okazuje się skomplikowane. Niewygodne. Momentami bolesne.

Największą siłą tej powieści jest to, że pod cukierkowym pomysłem kryje się coś więcej. To nie jest tylko historia „wow, chłopak z książki ożył”. To opowieść o różnicy między zauroczeniem a prawdziwym uczuciem, o tym, jak łatwo zakochać się w wyobrażeniu i jak trudno zaakceptować rzeczywistość, która nie chce się do niego dopasować. Olivia momentami irytuje, momentami wzrusza, ale przede wszystkim jest bardzo ludzka. Popełnia błędy. Gubi się. Uczy się na własnej skórze. Styl autorki jest lekki, przyjemny i niesamowicie „czytający się”. To jedna z tych książek, przy których mówisz sobie „jeszcze jeden rozdział”, a potem orientujesz się, że jest druga w nocy. Są tu sceny zabawne, są romantyczne momenty, ale są też takie, które zostają w głowie dłużej, niż by się wydawało po young adultowej okładce. Ogromnym plusem jest też morał, który nie wali czytelnika po głowie, a raczej delikatnie puka: uważaj, za czym gonisz. Czasem to, co wydaje się idealne w książce, w prawdziwym życiu zupełnie by się nie sprawdziło. A czasem największy skarb siedzi tuż obok, tylko nie ma idealnie wykreowanego wizerunku.

Czy to książka bez wad? Nie. Czy spodoba się każdemu? Też nie. Ale jeśli masz ochotę na ciepłą, lekką historię, która jednocześnie potrafi zaskoczyć refleksją, to „Mój fikcyjny chłopak” może być dokładnie tym, czego potrzebujesz. Idealna na jeden wieczór, pod kocem, z herbatą i małym uśmiechem pod nosem. Świetnie się sprawdza na rozluźnienie umysłu po ciężkim dniu. Tylko jedno ostrzeżenie: po lekturze możesz spojrzeć na swoich książkowych crushów… trochę inaczej. 📚💫

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 



Czytaj więcej »
on 0

lutego 10, 2026

"Malinka Wombat i Koala" - Marcin Kozioł

„Malinka Wombat i Koala” to książka, która po raz kolejny pokazuje, że nawet zwykły spacer może zamienić się w małą, pełną śmiechu przygodę. Tym razem Malinka wyrusza z mamą na Chi-chi-górkę, miejsce, którego nazwa już od pierwszych stron zapowiada dobrą zabawę. I rzeczywiście, po drodze spotykają bohaterów, z którymi nie sposób się nudzić, a wśród nich wyjątkowo energicznego Koalę, mistrza żartów, akrobacji i gimnastycznych wygibasów. Historia szybko nabiera tempa, gdy do wyprawy dołączają kolejne leśne postacie. Wspólna gimnastyka w samym środku lasu staje się pretekstem do pokazania dzieciom, że ruch może być radością, a nie obowiązkiem. Nie ma tu rywalizacji, bicia rekordów ani presji bycia najlepszym. Najważniejsze są współpraca, dobra zabawa i akceptacja tego, że każdy ma inne możliwości. Co ważne, nawet najmniejsi bohaterowie dostają swoje pięć minut i potrafią pozytywnie zaskoczyć resztę grupy.

Jak przy poprzednich tomach serii, tak i tutaj podczas czytania gwarantowana jest przede wszystkim świetna zabawa. Ogromnym atutem książki pozostaje jej forma: tekst jest prosty, rytmiczny i pełen humoru, dzięki czemu idealnie trafia do przedszkolnych odbiorców. Ilustracje przyciągają uwagę intensywnymi kolorami i bogactwem detali, można je oglądać długo, za każdym razem odkrywając coś nowego. Australijski klimat czuć na każdej stronie, a przy okazji mali czytelnicy mimochodem poznają zwierzęta i ich zwyczaje. Od momentu, gdy poznaliśmy serię o Malince Wombat, skradła ona nasze serca swoim pozytywnym przesłaniem i przekazywaniem dobrych wartości w lekki, nienachalny sposób. Ta historia również nie moralizuje, zamiast tego zaprasza do rozmowy, wspólnego śmiechu i bycia razem.

„Malinka Wombat i Koala” to ciepła, mądra opowieść, która świetnie sprawdzi się zarówno do czytania w domu, jak i w przedszkolu. To książka, po której lekturze łatwo o jeden efekt: ochotę, by wstać z kanapy i trochę się poruszać. Idealna dla dzieci, ale i dorośli znajdą tu coś, co wywoła uśmiech. My jesteśmy zachwyceni kolejną historią z tej serii - w końcu Malinka Wombat to najsłodsza reporterka, jaką znamy. 🐨🍓

Egzemplarz recenzowany w ramach współpracy z wydawnictwem 

Czytaj więcej »
on 0

lutego 08, 2026

"Iskra" - Kristin Cashore

"Iskra" to książka, która długo tli się pod skórą, a potem nagle wybucha emocjami, pytaniami i moralnymi dylematami. Drugi tom cyklu "Siedem Królestw" zdecydowanie przebił dla mnie "Wybrańców" i zrobił to w sposób cichy, ale bardzo skuteczny.

Największą siłą tej historii jest sama Iskra. To bohaterka, która absolutnie skradła moje serce. Potwór w ludzkiej skórze, dziewczyna obdarzona pięknem i mocą, której wolałaby się pozbyć, bo wie, jak łatwo może stać się przekleństwem. Jej zdolność kontrolowania umysłów to jeden z najciekawszych motywów w książce, nie jest tu prostym narzędziem do zwyciężania, ale ciężarem, źródłem strachu i ciągłego pytania: czy cel usprawiedliwia środki? Bardzo podobało mi się to, że Iskra nie chce tej mocy używać i za każdym razem, gdy musi, płaci za to emocjonalną cenę.

Fabuła rozwija się w sposób nieoczywisty. Przez długi czas nie wiemy, kto tak naprawdę jest dobry, a kto zły, komu można ufać i o co tak naprawdę toczy się gra. Co więcej długo nie da się jednoznacznie określić, jaki jest główny motyw tej opowieści. I właśnie to uważam za ogromny plus. Chaos, niedopowiedzenia oraz zmieniające się perspektywy sprawiają, że książka nie pozwala czytelnikowi się rozleniwić. Każdy kolejny rozdział dokłada nowy element układanki i napędza historię, zamiast ją porządkować zbyt szybko.

W porównaniu do pierwszego tomu relacje między bohaterami są bardziej naturalne, bardziej dojrzałe i mniej czarno-białe. Emocje nie są podane na tacy, one powoli się rodzą, ewoluują, czasem bolą. Romans nie dominuje fabuły, ale pięknie ją dopełnia, a więzi między postaciami wydają się prawdziwe, pełne wahań i niepewności. Z elementów, które bardzo mi się spodobały, jest sposób przedstawienia rodziny królewskiej. Zamiast wyniosłych, chłodnych władców, jak to często bywa w książkach, dostajemy postacie ciepłe, rodzinne i pełne wyrozumiałości. Dzięki temu są znacznie bardziej ludzcy i autentyczni, a ich relacje dodają historii uroku i emocjonalnej głębi. Jest to zdecydowanie miła odmiana i powiew świeżości. W książce nie brakuje również brutalnych scen, między innymi z udziałem zwierząt, dlatego sięgając po tę historię, warto przygotować się na to, jeśli jesteście na tym punkcie wrażliwi. 

Po przeczytaniu "Iskry" jestem po prostu zachwycona i po wydarzeniach, które znam z tego tomu, jak i z "Wybrańców" mogę śmiało stwierdzić, że autorka stworzyła świetne uniwersum, które politycznie dobrze jest poprowadzone i opiera się na mocach Obdarzeńców, którzy odgrywają tutaj kluczową rolę. Spotkanie Iskry i Lecka sprawiło, że w mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań, ale także odpowiedzi i jeszcze lepiej zrozumiałam układ sił, wrogość i wojny między poszczególnymi królestwami oraz regionami. To właśnie ten tom pozwolił mi lepiej odnaleźć się między granicami.

"Iskra" to nie tylko fantastyka o wojnie, spiskach i królach walczących o tron. To historia o strachu przed własną naturą, o odpowiedzialności za dar, którego się nie chciało i o cienkiej granicy między potworem a człowiekiem. Drugi tom serii okazał się dla mnie bardziej wciągający, głębszy i po prostu lepszy, zarówno pod względem bohaterów, jak i emocjonalnego ciężaru historii. Całą sobą, już od samego początku czułam, że jest to książka dla mnie, zarówno pod kątem fabuły jak i charakteru bohaterów. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale za to zostawia z poczuciem, że właśnie takie opowieści zapamiętuje się na długo. Jeśli "Wybrańcy" byli tylko obietnicą, "Iskra" jest jej spełnieniem.  

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0

lutego 07, 2026

"Dzikie łapy.Tajemnica fermy lisów" - Victor Nordahl

„Dzikie łapy. Tajemnica fermy lisów” to pierwszy tom poruszającej opowieści, która zostaje w sercu na długo po zamknięciu książki. Już od pierwszych stron wiedziałam, że trzymam w rękach coś wyjątkowego, bo to najpiękniej zilustrowany komiks, jaki widziałam. Rysunki są dopracowane, pełne emocji i detali, barwny są żywe i zróżnicowane, a ogromnym atutem są dodatkowe strony poświęcone szkicom głównych bohaterów, dzięki którym można podjąć próbę ich odzwierciedlenia. Ilustracje sprawiają, że jako czytelnicy możemy jeszcze lepiej poznać lisy, ich charaktery i emocje, które są bardzo dobrze oddane. 

Historia wciąga zarówno dzieci, jak i dorosłych. Wciągnęłam się w czytanie równie mocno jak moja córka, a rzadko zdarza się książka, która tak naturalnie łączy pokolenia. To opowieść o odwadze, ale też o lęku, o poszukiwaniu własnej drogi i o odkrywaniu, kim naprawdę się jest. Autor w piękny sposób pokazuję, że nie wszyscy muszą być głośni i odważni, jedne zwierzęta (tak jak ludzie) są nieśmiałe i wrażliwe, inne pewne siebie i śmiałe, a każda z tych postaw jest równie wartościowa. Duża siła położona jest tutaj również na ukazanie wartości rodzinnych i pokazanie, że to właśnie w rodzinie tkwi siła i najciekawsze wsparcie. 

Komiks porusza także bardzo ważne tematy związane z losem lisów na fermach zwierząt. W przystępny, ale niebanalny sposób uczy dzieci empatii i wrażliwości na cierpienie zwierząt, a jednocześnie pokazuje, jak ogromną wartością jest wolność. To lektura, która skłania do rozmów, refleksji i zadawania trudnych pytań, dokładnie takich, jakie warto poruszać z młodymi czytelnikami.„Tajemnica fermy lisów” to książka, do której z pewnością będziemy wracać z przyjemnością. Piękna wizualnie, mądra i pełna emocji, jednocześnie przekazująca ważne wartości bez przemocy. To idealny początek serii, która zapowiada się naprawdę wyjątkowo.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem 
Czytaj więcej »
on 0

lutego 06, 2026

"Nie otwieraj oczu" - Josh Malerman

Są takie historie, które straszą potworami. I są takie, które robią coś znacznie gorszego, każą zwątpić w to, co dotąd było oczywiste. „Nie otwieraj oczu” należy do tej drugiej kategorii. To książka, która odbiera czytelnikowi komfort patrzenia na świat i zamienia go w luksus, na który nie można sobie pozwolić.

Josh Malerman buduje rzeczywistość, w której wzrok staje się wyrokiem. Nie wiemy, co dokładnie pojawiło się na Ziemi i właśnie w tym tkwi największa siła tej opowieści. Brak odpowiedzi nie frustruje, lecz pogłębia lęk. Wyobraźnia czytelnika pracuje intensywniej niż jakikolwiek opis potwora. Tutaj groza nie ma twarzy, imienia ani kształtu. Jest obecnością. Ciężarem. Stałym napięciem wiszącym w powietrzu.

W centrum tej opowieści stoi Malorie – bohaterka daleka od heroicznych klisz. To nie wojowniczka ani wybranka losu, lecz kobieta zmuszona do podejmowania decyzji, które łamią psychikę. Macierzyństwo w świecie „Nie otwieraj oczu” nie jest ciepłe ani instynktowne, jest surowe, zdyscyplinowane i bolesne. Każde uczucie musi ustąpić miejsca przetrwaniu. Miłość nie chroni. Chronią zasady.

Powieść prowadzona jest dwutorowo: z jednej strony obserwujemy początki katastrofy i powolne osuwanie się świata w obłęd, z drugiej śmiertelnie niebezpieczną podróż rzeką, w której każdy dźwięk może być ostatnim. Te dwa plany czasowe nie tylko się uzupełniają, ale wzajemnie potęgują napięcie. Czytelnik wie, że coś poszło bardzo nie tak, pytanie brzmi tylko: jak bardzo?

Styl Malermana jest oszczędny, momentami wręcz chłodny, ale to chłód celowy. Autor nie prowadzi za rękę, nie daje wytchnienia ani bezpiecznych pauz. Czytanie tej książki przypomina poruszanie się po ciemnym pomieszczeniu z wyciągniętymi dłońmi, nigdy nie wiesz czy za kolejnym krokiem nie czeka przepaść.

„Nie otwieraj oczu” nie epatuje brutalnością, a mimo to potrafi wywołać autentyczny dyskomfort. To horror psychologiczny, który działa długo po zakończeniu lektury. Zmusza do refleksji nad zaufaniem, instynktem, granicami człowieczeństwa i ceną przetrwania. I co najważniejsze zostawia czytelnika z pytaniem, na które nie ma dobrej odpowiedzi: co byś zrobił, gdyby jedynym sposobem na życie było zamknięcie oczu na świat?To nie jest książka, którą się „pochłania”. To książka, którą się przeżywa. Najlepiej po ciemku. Z wyostrzonym słuchem. I z lekkim niepokojem, który każe spojrzeć na okno, a potem szybko odwrócić wzrok.

Egzemplarz recenzowany w ramach bezpłatnej współpracy z wydawnictwem 


Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Komentarze (Atom)