NAJNOWSZE POSTY

października 19, 2026

"Wielki mistrz demonicznej kultywacji #01" -   Mo Xiang Tong Xiu

🐉🖤 Trup powraca do życia, sekrety wychodzą na jaw, a kłopoty same się proszą o uwagę! Wyobraźcie sobie, że cały świat uważa was za największe zło, umieracie, a trzynaście lat później wracacie do życia. Brzmi jak początek niezłego chaosu? Witajcie w świecie Wei Wuxiana! 😂 „Wielki Mistrz Demonicznej Kultywacji #01” to historia pełna tajemnic, nadprzyrodzonych stworzeń i intryg, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a prawda okazuje się znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać.

🐉 Wei Wuxian skradł moje serce! To bohater z ciętym językiem, ogromną pomysłowością i talentem do pakowania się w kłopoty. Jego poczucie humoru świetnie kontrastuje z mrocznym klimatem powieści. Pod maską żartownisia kryje się jednak ktoś znacznie bardziej złożony, a jego historia skłania do zastanowienia, czy naprawdę można oceniać człowieka na podstawie cudzej opinii. Nie mogę też pominąć Lan Wangjiego! Ich odmienne charaktery i wspólna przeszłość sprawiają, że każda interakcja jest interesująca. Uwielbiam takie relacje, w których czasem więcej mówią drobne gesty niż całe strony dialogów. 👀🖤

Sam świat kultywacji jest niezwykle ciekawy, choć mnogość imion, tytułów i nazw rodów potrafi namieszać w głowie. Do tego dochodzą retrospekcje i szybko rozwijająca się fabuła, więc warto czytać uważnie, żeby nie pogubić się w wydarzeniach. Nie jest to książka pozbawiona trudniejszych momentów, ale zdecydowanie ma w sobie coś, co przyciąga do kolejnych stron. Połączenie mroku z humorem oraz tajemnica, która stopniowo odsłania kolejne elementy układanki przyciąga jak magnes. Mam jednak wrażenie, że pierwszy tom dopiero rozkręca całą historię, przez co po zakończeniu zostaje spory niedosyt. Ale skoro po zakończeniu zaczynam zastanawiać się, co wydarzy się dalej, to chyba najlepszy znak, że ta historia zrobiła swoje.

„Wielki Mistrz Demonicznej Kultywacji #01” to dla mnie połączenie nadprzyrodzonej zagadki, przygody, ciętego humoru i relacji, której rozwój chce się obserwować. Najbardziej kupił mnie Wei Wuxian i jego energia, nieprzewidywalność oraz sposób, w jaki potrafi wywrócić do góry nogami nawet najbardziej napiętą sytuację. Świat przedstawiony również ma ogromny potencjał, a skrywane tajemnice sprawiają, że trudno poprzestać na tym, co już wiemy. 🐉 Czy polecam? Zdecydowanie! Jeśli lubicie fantastykę, nieoczywistych bohaterów, sekrety i relacje rozwijające się bez pośpiechu, warto dać tej książce szansę. A ja chcę tylko wiedzieć, czy Wei Wuxian kiedykolwiek przestanie pakować się w kłopoty. Chociaż szczerze? Wtedy pewnie byłoby zdecydowanie nudniej! 😂🖤

„Wielki Mistrz Demonicznej Kultywacji” w tej odsłonie to także prawdziwa perełka na półce! Złocenia na okładce, przepiękne ilustracje, klimatyczna kolorystyka i te wszystkie dopracowane detale, które sprawiają, że trudno oderwać od niej wzrok. 😍 A ozdobiony brzeg kartek z ilustracją? Po prostu magia! 💙 Uwielbiam wydania, w których widać tyle serca i dbałości o szczegóły. To nie tylko książka do czytania, ale też małe dzieło sztuki, które aż chce się podziwiać, przekładać strony i wracać do niego spojrzeniem. 📖🔥 Nawet jeśli nie lubicie fantastyki, kupcie dla samego wyglądu! 🫢


Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 


Czytaj więcej »
on 0

października 18, 2026

"Race against the past" - Agata Smolarczyk


🏁 „Race Against the Past” to historia, w której Zander Hoffman wystawił moją cierpliwość na próbę, a ja i tak nie mogłam przestać czytać. ❤️‍🔥

April Hill przyjeżdża do Miami, próbując odciąć się od przeszłości, która wciąż nie daje jej spokoju. Nie chce rozdrapywać starych ran ani pozwalać komukolwiek zbliżyć się na tyle, by znów ją zranić. Na jej drodze staje jednak Zander, najlepszy przyjaciel jej brata, chłopak, od którego zdecydowanie powinna trzymać się z daleka. Pewny siebie, bezczelny i momentami tak irytujący, że miałam ochotę wejść do książki i osobiście przemówić mu do rozsądku. A jednak to właśnie przy nim April zaczyna czuć coś, czego tak bardzo się bała, bezpieczeństwo.

Przyznaję, relacja tej dwójki dostarczyła mi mnóstwa emocji, choć nie zawsze były to emocje pozytywne. 😂 April jest zagubiona, poraniona i wyraźnie spragniona bliskości, przez co łatwo zatraca się w Zanderze, nawet gdy jego zachowanie powinno zapalić w jej głowie wszystkie możliwe alarmy. Red alertów to tam jest całe stado 🫣 Jednak ich relacja napędza fabułę, buduje napięcie i sprawia, że trudno pozostać obojętnym na to, co dzieje się między nimi.

Zander to zdecydowanie bohater, któremu najchętniej odebrałabym prawo do podejmowania decyzji w sprawach sercowych. 🚩 Serio, jego zachowanie wobec April momentami doprowadzało mnie do szewskiej pasji. Niektóre jego wybory były dla mnie kompletnie niezrozumiałe, a za pewne sytuacje najchętniej wysłałabym go prosto na szafot. Jednocześnie właśnie to sprawiło, że tak mocno angażowałam się w tę historię. Chciałam wiedzieć, co jeszcze wymyśli, czy w końcu zrozumie swoje błędy i czy April przestanie pozwalać mu na tak wiele. Nie ma nic gorszego niż bohater, który nie wzbudza żadnych emocji, a Zander zdecydowanie do tej kategorii nie należy.

Między głównymi bohaterami czuć chemię, a ich wspólne sceny potrafią przyciągnąć uwagę. Mam jednak pewne zastrzeżenia do tempa rozwoju ich relacji. Przejście od niechęci do zauroczenia nastąpiło dla mnie zbyt szybko i zabrakło mi kilku etapów, które pozwoliłyby lepiej uwierzyć w tę przemianę. Chciałabym dostać więcej stopniowego budowania zaufania, drobnych gestów i momentów, w których uczucia rozwijają się naturalnie, zamiast pojawiać się niemal z dnia na dzień.

Ogromnym plusem jest natomiast paczka przyjaciół, którą stworzyła autorka. Ich relacje wprowadzają do fabuły sporo ciepła i sprawiają, że historia nie skupia się wyłącznie na miłosnych zawirowaniach April i Zandera. Szczególnie polubiłam brata April, Flynna, który jest opiekuńczy, wspierający i po prostu świetny z niego facet. Takich bohaterów zawsze chętnie przyjmuję w książkowym świecie! 🫶

Nie wszystkie wątki zostały jednak rozwinięte tak, jak bym sobie tego życzyła. Zaskoczyło mnie tempo, w jakim bohaterowie pogodzili się z bliźniakami, z którymi wcześniej przez długi czas nie rozmawiali. Zabrakło mi wyjaśnienia, skąd tak nagła zmiana i dlaczego wszyscy tak szybko przeszli nad wcześniejszym konfliktem do porządku dziennego. Podobnie odczułam niedosyt w przypadku relacji April z matką. Ten wątek wydaje się istotny dla zrozumienia bohaterki, dlatego liczyłam na więcej szczegółów i głębsze przedstawienie przyczyn ich trudnej relacji.

Mimo tych niedociągnięć „Race Against the Past” to przyjemna, wciągająca lektura, przy której zdecydowanie nie można narzekać na brak emocji. Widać, że jest to debiut, niektóre sceny potrzebowałyby więcej przestrzeni, a poszczególne wątki lepszego dopracowania. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z czytania. Historia ma w sobie coś, co sprawia, że chce się przewracać kolejne strony, nawet wtedy, gdy bohaterowie skutecznie testują naszą cierpliwość. Nie bez powodu zaczytałam się i skończyłam chwilę po pierwszej w nocy.

To opowieść o próbie ucieczki od przeszłości, o lęku przed bliskością i o uczuciach, które pojawiają się w najmniej odpowiednim momencie. O bohaterach, którzy sami nie zawsze wiedzą, czego chcą, i którzy muszą zmierzyć się nie tylko z własnymi emocjami, ale też z konsekwencjami swoich decyzji. Czy była to historia bez wad? Absolutnie nie. Czy momentami miałam ochotę potrząsnąć bohaterami? Zdecydowanie tak. Ale czy mimo wszystko dobrze się bawiłam? Jak najbardziej! I czekam na kontynuację z niecierpliwością!

„Race Against the Past” to dla mnie historia pełna sprzeczności, jest irytująca, emocjonująca, momentami urocza i wystarczająco wciągająca, by chcieć poznać dalsze losy bohaterów. Jeśli lubicie romanse z trudnymi relacjami, bohaterami, którzy nie ułatwiają sobie życia i chemią wyczuwalną między stronami, warto dać jej szansę. A Zanderowi życzę przede wszystkim odrobiny rozumu, bo samą chemią i ładną buźką nie da się usprawiedliwić wszystkiego. 😂🏎️


Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 



Czytaj więcej »
on 1

października 17, 2026

„The Most Wonderful Crime of the Year. Świąteczna komedia romantyczna” -   Ally Carter



🎄🔪 Święta, śnieżyca, zaginiona pisarka i dwóch autorów, którzy chyba najchętniej pozabijaliby siebie nawzajem… a przynajmniej tak to wygląda na początku! 🤣 „The Most Wonderful Crime of the Year. Świąteczna komedia romantyczna” to książka, która udowadnia, że grudniowy klimat wcale nie musi oznaczać wyłącznie pierniczków, ciepłego kocyka i romantycznych spojrzeń przy choince. Czasami przyda się jeszcze trup, porządna zagadka i odrobina morderczych zapędów. 🎄

Maggie Chase i Ethan Wyatt to duet, który zdecydowanie nie należy do tych, przy których od razu robi się słodko i przyjemnie. Ona ma swoje zdanie na każdy temat, on działa jej na nerwy, a ich wzajemne przekomarzanki potrafią rozkręcić atmosferę lepiej niż grzane wino. Kiedy oboje trafiają do angielskiej posiadłości legendarnej autorki kryminałów, nie spodziewają się, że świąteczny wyjazd zamieni się w prawdziwe śledztwo. Gospodyni znika, wokół piętrzą się tajemnice, a odcięci od świata bohaterowie muszą spróbować rozwikłać zagadkę.

I powiem Wam, że pomysł na fabułę naprawdę mnie kupił! Uwielbiam takie historie, w których nic nie jest do końca oczywiste, a bohaterowie zamiast spokojnie spędzać święta, pakują się w coraz większe tarapaty. Tutaj dodatkowym smaczkiem jest fakt, że mamy do czynienia z pisarzami, którzy doskonale znają kryminalne schematy. Można by pomyśleć, że dzięki temu rozwiązanie zagadki będzie dla nich bułką z masłem. No cóż, teoria teorią, a rzeczywistość swoje. 😂

Muszę jednak przyznać, że autorka ma dość specyficzny styl pisania i na początku trudno było mi wgryźć się w tę historię. Największym wyzwaniem okazały się dla mnie chaotyczne myśli Maggie, które potrafiły pędzić w kilku kierunkach jednocześnie. Zdarzało mi się przez chwilę zastanawiać, czy nadal podążam za fabułą, czy może właśnie wskoczyłam do głowy bohaterki na przejażdżkę bez pasów bezpieczeństwa. 😅 Dodatkowo przeskoki w czasie nie pomagały w zagnieżdżeniu się na dobre w historii. Potrzebowałam trochę czasu, żeby przyzwyczaić się do tego sposobu narracji, ale gdy już złapałam odpowiedni rytm, czytało mi się zdecydowanie swobodniej.

A sama Maggie? Cóż, dziewczyna ma wyobraźnię! I to taką, której zdecydowanie nie chciałabym testować na własnej osobie. Przyznać trzeba, że na kreatywne pomysły na morderstwa nie można jej narzekać. Łańcuch choinkowy jako potencjalne narzędzie zbrodni? 🤣 No proszę Was! Ja myślałam, że świąteczne dekoracje służą do ozdabiania mieszkania, a tutaj okazuje się, że mogą dostać zupełnie nową, zdecydowanie mniej świąteczną funkcję. Po tej lekturze chyba dwa razy zastanowię się, zanim bezrefleksyjnie sięgnę po ozdoby z pudełka.

Na szczęście humor to nie jedyna rzecz, którą ta książka ma do zaoferowania. Wątek kryminalny potrafi zaciekawić, pojawiające się wskazówki zachęcają do samodzielnego kombinowania, a atmosfera zasypanej śniegiem posiadłości świetnie pasuje do historii, w której każdy może mieć coś do ukrycia. Lubię takie zamknięte przestrzenie, gdzie podejrzani są na wyciągnięcie ręki, a każda rozmowa może przynieść coś ważnego. Tutaj świąteczna otoczka przyjemnie kontrastuje z tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.

Nie mogę też pominąć relacji Maggie i Ethana. Ich znajomość zdecydowanie nie zaczyna się od miłosnych westchnień i wyznawania sobie uczuć przy kominku. Jest za to sporo złośliwości, napięcia i tej specyficznej energii, która sprawia, że człowiek chce zobaczyć, co wydarzy się dalej. Czy ich współpraca okaże się katastrofą? A może wspólne rozwiązywanie zagadki pozwoli im dostrzec w sobie coś więcej? Powiedzmy, że nie tylko tajemnica zniknięcia Eleanor przyciąga uwagę. 😉

Czy wszystko podobało mi się jednakowo? Nie do końca. Początek wymagał ode mnie cierpliwości, a sposób przedstawiania myśli Maggie momentami zwyczajnie mnie przytłaczał. Nie jest to też książka, którą określiłabym jako klasyczny, spokojny kryminał do popołudniowej herbatki. Tutaj sporo się dzieje, humor miesza się z niebezpieczeństwem, a romantyczne akcenty przeplatają się z próbami ustalenia, kto mówi prawdę, a kto prowadzi własną grę. Ostatecznie jednak cieszę się, że dałam tej historii szansę. To nie jest kolejna całkiem przewidywalna opowieść o miłości pod jemiołą, ale też nie ciężki kryminał, po którym człowiek potrzebuje chwili, żeby wrócić do rzeczywistości. To mieszanka gatunków, która potrafi zaskoczyć swoim pomysłem i rozbawić w momentach, w których raczej nie spodziewamy się świątecznych żartów.

Czy polecam? Jeśli macie ochotę na coś z przymrużeniem oka, lubicie zagadki w stylu zamkniętego kręgu podejrzanych, nie przeszkadza Wam nietypowy styl narracji i chcecie sprawdzić, jak wygląda romans, w którym chemia między bohaterami niemal konkuruje z morderczymi pomysłami, to warto dać tej książce szansę. A ja po tej lekturze mam jeden wniosek: w święta lepiej pilnować nie tylko prezentów pod choinką, ale też łańcuchów na niej. Nigdy nie wiadomo, do czego mogą się komuś przydać! 🤣🎄🔪


Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 


Czytaj więcej »
on 0

października 17, 2026

"Magiczny świat Disneya w komiksie. Coco"

🎸🎃Halloween zbliża się wielkimi krokami, więc to idealny moment, żeby zajrzeć do świata, w którym szkielety nie straszą, lecz mają całkiem sporo do powiedzenia! 👻💀 Komiksowe „Coco” od Egmontu zabiera nas w niezwykłą podróż do Krainy Umarłych, pełnej feerii barw, muzyki i tajemnic z przeszłości. Głównym bohaterem jest dwunastoletni Miguel, który marzy o gitarze i muzycznej karierze, choć w jego rodzinie muzyka jest tematem zakazanym. Los sprawia, że w Dniu Zmarłych chłopiec trafia do świata po drugiej stronie, gdzie próbuje odnaleźć swojego idola, Ernesta de la Cruza. Towarzyszy mu Héctor, cwany, nieco podejrzany jegomość, który skrywa znacznie więcej, niż początkowo można przypuszczać. Wspólnie odkrywają sekrety, które pokazują, że przeszłość potrafi być bardziej skomplikowana niż rodzinna opowieść przekazywana z pokolenia na pokolenie.

„Coco” przypomina, jak ważne są rodzinne więzi, pamięć o bliskich i odwaga w podążaniu za własnymi marzeniami. To opowieść, która potrafi rozbawić, zaskoczyć, a chwilami również ścisnąć za serce. I choć wokół mamy szkielety, zaświaty i klimat idealny na jesienne wieczory, wcale nie jest to historia, która chce nas przestraszyć. Wręcz przeciwnie, zostawia po sobie dużo ciepła. ❤️

Muszę jednak przyznać, że trochę zawiodłam się na warstwie graficznej. Liczyłam na kadry nawiązujące do bajkowej wersji filmu, bo to właśnie jej charakterystyczna oprawa wizualna ma dla mnie ogromny urok. Tym razem ilustracje zostały stworzone w nowej kresce, która nie do końca trafia w mój gust. Brakowało mi tego filmowego klimatu, do którego tak łatwo się przywiązać. Nie oznacza to oczywiście, że komiks jest brzydki, po prostu wizualnie nie jest to do końca moja bajka. 😉

Mimo tego „Coco” wciąż ma w sobie magię, którą trudno zignorować. To historia o muzyce, rodzinie i pamięci, a także o tym, że czasem trzeba poznać prawdę o przeszłości, żeby lepiej zrozumieć teraźniejszość. Jeśli szukacie czegoś na jesienny wieczór, co pasuje do halloweenowego nastroju, ale zamiast straszyć, porusza serce, ta opowieść może być dobrym wyborem.

🎃 Moja ocena? Historia nadal ma ogromny urok, choć pod względem ilustracji liczyłam na coś innego. Tym razem serce zagrało mi mocniej do filmowego pierwowzoru niż do komiksowej oprawy. 🎨💀


Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 


Czytaj więcej »
on 0

października 16, 2026

"Kłamcy tacy jak my" - J.T. Geissinger

„Kiedy agresywnie zjeżdżam z podjazdu na ulicę, zahaczam o krawężnik. Nigdy bym nie przypuszczała, że dźwięk betonu rysującego aluminiowe felgi może okazać się taki satysfakcjonujący.”

Powiem tak: nie wiem, co dokładnie siedzi w głowie J.T. Geissinger, ale zdecydowanie chciałabym tam zajrzeć! 😂 „Kłamcy tacy jak my” to totalnie moje klimaty - pokręcone, pełne namiętności, absurdalnych sytuacji i takiego humoru, że kilka razy naprawdę śmiałam się w głos. I to nie jest przenośnia! Niektóre dialogi i zachowania bohaterów doprowadzały mnie do takich wybuchów śmiechu, że musiałam na chwilę odłożyć książkę. 🤣A Callum? Ty się chłopie lecz, a ja poproszę więcej takich książek! 😂🔥

Emery ma na głowie wystarczająco dużo problemów. Jej ukochana księgarnia chyli się ku upadkowi, finanse leżą i kwiczą, a życie najwyraźniej postanowiło sprawdzić, ile nieszczęść można zrzucić na jedną osobę. I kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może, pojawia się Callum McCord, bajecznie bogaty, absurdalnie przystojny i zdecydowanie zbyt przyzwyczajony do tego, że wszystko dostaje na własnych warunkach. Jego rozwiązanie problemów Emery? Propozycja małżeństwa. Bo przecież kto bogatemu zabroni? 😂Tylko że Callum chyba nie przewidział jednego drobnego szczegółu: Emery nie zamierza potulnie spełniać jego zachcianek. Ta kobieta ma język ostry jak brzytwa, a jej riposty to absolutne złoto! Ich wymiany zdań były dla mnie jednymi z najlepszych momentów całej historii. Uwielbiam bohaterki, które potrafią zgasić faceta jednym zdaniem, nawet jeśli ten ma więcej zer na koncie niż przeciętny człowiek marzeń o wygranej na loterii. 🤌🏻

A ich relacja? Normalna to ona zdecydowanie nie jest, ale za to jak bardzo wciąga! Mamy tutaj obsesję, potrzebę kontroli, zachowania, przy których człowiek łapie się za głowę i Calluma, który najwyraźniej pomylił romantyczne zainteresowanie z misją specjalną. 🚩😂 Czy w prawdziwym życiu uciekałabym, gdzie pieprz rośnie? Prawdopodobnie. Czy jako czytelniczka z ogromną przyjemnością obserwowałam ten cały emocjonalny chaos? Oczywiście! Ta dwójka działa na siebie w tak specyficzny sposób, że trudno oderwać się od ich historii. Im bardziej wszystko wydaje się pokręcone, tym bardziej chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej.

Ogromnym atutem tej książki jest dla mnie humor. Autorka świetnie wykorzystuje sarkazm i absurd, a bohaterowie potrafią rozbroić nawet w momentach, w których teoretycznie powinno być poważnie. Nie raz miałam minę w stylu: „Przepraszam, CO tu się właśnie wydarzyło?!”, po czym czytałam dalej, bo musiałam wiedzieć, co jeszcze wymyślą. 😂 To właśnie ten rodzaj historii, w której nie wszystko musi być logiczne, realistyczne i zgodne ze zdrowym rozsądkiem. Czasami wystarczy, że dostarcza rozrywki, a tutaj zdecydowanie jej nie brakuje!

Nie mogę też pominąć scen spicy. 🌶️🔥 Byłam ciekawa, jak autorka sobie z nimi poradzi i muszę przyznać, że pozytywnie mnie zaskoczyła. Są gorące, pełne napięcia i chemii, ale jednocześnie nie sprawiają wrażenia napisanych na siłę czy niesmacznych. Dla mnie to ogromny plus, bo można stworzyć pikantne sceny, które rozpalają wyobraźnię, bez przekraczania granicy dobrego smaku. J.T. Geissinger zdecydowanie wie, co robi, i potrafi podkręcić atmosferę między bohaterami. 🔥

To było moje pierwsze spotkanie z jej twórczością i zdecydowanie zaliczam je do udanych! Podoba mi się jej styl, lekkość prowadzenia historii i umiejętność łączenia namiętności z komediowymi sytuacjami. Czy momentami jest absurdalnie? Owszem. Czy bohaterowie podejmują decyzje, które sprawiają, że mam ochotę zapytać ich o stan zdrowia psychicznego? Jak najbardziej. Ale właśnie na taką rozrywkę miałam ochotę. Ta książka pozwoliła mi się zrelaksować, pośmiać i całkowicie wciągnąć w świat, w którym rozsądek najwyraźniej poszedł na urlop.

I wiecie co? Jeśli J.T. Geissinger tak pisze, to ja jej kolejne książki biorę w ciemno. Nie potrzebuję nawet szczegółowego opisu fabuły. Po tym, co dostałam tutaj, jestem gotowa dać się porwać kolejnym historiom i poznać następnych bohaterów, którym przydałoby się kilka poważnych rozmów ze specjalistą. 😂❤️  „Kłamcy tacy jak my” to dla mnie połączenie pokręconego romansu, gorących scen i komedii, która potrafi rozbawić do łez. Jeśli lubicie bohaterów z czerwonymi flagami, cięte riposty, nieszablonowe relacje i historie, do których trzeba podejść z przymrużeniem oka, koniecznie dajcie jej szansę!🌶️❤️


Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 


Czytaj więcej »
on 0

października 16, 2026

"Zima w Stumilowym Lesie" - Jane Riordan

❄️Nie wiem, jak Wy, ale ja mam ogromną słabość do historii, które potrafią poprawić humor bez wielkich fajerwerków. Wystarczy kilka dobrze znanych postaci, trochę zamieszania i atmosfera, w której od razu chce się rozsiąść wygodnie pod kocem. A jeśli wśród bohaterów jest jeszcze Kubuś Puchatek, to wiadomo, że prędzej czy później pojawi się temat jakiegoś małego Conieco! 😂🍯

W „Zimie w Stumilowym Lesie” Jane Riordan czeka na nas pięć zimowych opowieści, w których nasi ulubieńcy mierzą się z chłodem, śniegiem i całkiem nowymi pomysłami. Zanim jednak na dobre rozgoszczą się zimowe krajobrazy, trzeba przygotować się na nadejście mrozów. A później? Jest mnóstwo okazji do zabawy, śmiechu i wspólnego spędzania czasu. Prosiaczek ma swoje zmartwienia, Kubuś z zachwytem odkrywa uroki zimy, a pozostali mieszkańcy lasu jak zwykle udowadniają, że z nimi nie sposób się nudzić. ❄️

I właśnie za tę zwyczajność tak bardzo lubię świat Puchatka. Tutaj nie trzeba wymyślnych zwrotów akcji, żeby wywołać uśmiech. Czasem wystarczy wspólny pomysł, mała niespodzianka albo przyjaciel, który pojawi się wtedy, kiedy najbardziej go potrzebujemy. Te historie pokazują, że nawet w najchłodniejsze dni można znaleźć mnóstwo powodów do radości, jeśli tylko ma się obok siebie odpowiednich ludzi. ❤️

Każdy z bohaterów wnosi do tych opowieści coś swojego. Jeden działa spontanicznie, drugi martwi się na zapas, a jeszcze inny potrafi dostrzec coś niezwykłego tam, gdzie pozostali widzą tylko zwykły dzień. I chyba właśnie dlatego dzieci tak łatwo odnajdują się w ich przygodach, a dorośli mogą przy okazji przypomnieć sobie, że nie wszystko musi być idealnie zaplanowane.

Nie zabrakło też tego, co w książkach dla najmłodszych cenię szczególnie, ważnych wartości przemyconych w naturalny sposób. Przyjaźń, troska, empatia i wzajemna pomoc nie są tu pustymi hasłami. Wynikają z codziennych sytuacji, drobnych gestów i tego, jak bohaterowie traktują siebie nawzajem. A to przecież właśnie takie rzeczy warto pokazywać dzieciom od najmłodszych lat. 🥹

Całość dopełniają klimatyczne ilustracje, które pięknie oddają zimowy nastrój Stumilowego Lasu. Już samo oglądanie tych śnieżnych krajobrazów sprawia, że ma się ochotę przygotować kakao, wskoczyć pod koc i zapomnieć na chwilę o całym świecie. Do tego elegancka, twarda oprawa ze złoconymi elementami , to zdecydowanie książka, która cieszy nie tylko podczas czytania, ale i na półce. 💙

„Zima w Stumilowym Lesie” to dla mnie zaproszenie do zwolnienia tempa i odnalezienia przyjemności w małych rzeczach. Idealna na długie wieczory, wspólne czytanie i chwile, kiedy chcemy podarować sobie oraz dzieciom coś naprawdę przyjemnego. A przy okazji to piękny sposób, żeby pokazać najmłodszym świat bohaterów, którzy od pokoleń wywołują uśmiech na twarzach czytelników. Bo umówmy się, zima zimą, ale kiedy ma się obok Kubusia Puchatka i jego ekipę, nawet mróz wydaje się jakiś mniej straszny. A jeśli do tego znajdzie się jeszcze coś pysznego do przegryzienia, to już w ogóle pełnia szczęścia! 😂🍯




Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 




Czytaj więcej »
on 0

października 14, 2026

"Przechwyceni" - T.J. Payne

Wyobraź sobie, że budzisz się pewnego dnia i nie masz pewności, czy to, co widzisz, naprawdę istnieje. Słyszysz głosy, których nie powinno być, a rzeczywistość zaczyna przypominać kiepsko złożoną układankę, w której ktoś celowo pozamieniał elementy. Najgorsze? Nie możesz uciec, bo nie wiesz nawet, czy możesz ufać własnej głowie. Brzmi jak koszmar? Dla bohaterów „Przechwyconych” T.J. Payne to dopiero początek problemów.

Punktem wyjścia jest tajny ośrodek badawczy, eksperymenty na ludziach i naukowcy, którzy najwyraźniej uznali, że granice moralności są jedynie drobną niedogodnością na drodze do wielkich odkryć. Izolowani od świata badani tracą zmysły, ale w zamian zyskują zdolność włamywania się do umysłów innych ludzi. Stają się narzędziem, które może okazać się niezwykle przydatne w obronie kraju. Wszystko pięknie, dopóki eksperyment nie zaczyna żyć własnym życiem, a jego twórcy nie odkrywają, że nie każdą puszkę Pandory da się ponownie zamknąć. Joe, pracujący przy projekcie, szybko przekonuje się, że sytuacja wymyka się spod kontroli. Pojawia się szaleństwo, rzeczywistość staje się coraz mniej wiarygodna, a zagrożenie zaczyna sięgać znacznie dalej, niż ktokolwiek zakładał. I właśnie ten motyw kupił mnie najbardziej. Bo o ile przed mordercą można próbować uciec, o tyle trudno znaleźć kryjówkę przed kimś, kto potrafi przejąć kontrolę nad tym, co widzisz i czego jesteś pewien.

T.J. Payne bawi się lękiem, który nie potrzebuje ciemnego korytarza ani nagłego wyskoku potwora zza drzwi. Wystarczy chwila niepewności. Jedno zdarzenie, które nie pasuje do reszty. Myśl, że może wcale nie masz kontroli nad sytuacją, choć bardzo chcesz w to wierzyć. Podczas lektury kilka razy łapałam się na tym, że próbuję wyprzedzić wydarzenia i znaleźć logiczne wyjaśnienie tego, co właśnie się dzieje. Problem w tym, że im bardziej próbowałam wszystko sobie poukładać, tym mocniej historia potrafiła namieszać mi w głowie.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Autor ma wyraźną tendencję do rozwlekania niektórych opisów, które momentami ciągną się dłużej, niż jest to potrzebne. Zdarzało mi się pomyśleć, że dana scena mogłaby być krótsza, a fabuła wcale by na tym nie straciła. Wręcz przeciwnie, miejscami zyskałaby na dynamice. Kiedy napięcie zaczyna rosnąć, chciałoby się, żeby autor przestał na chwilę krążyć wokół tematu i po prostu mocniej nacisnął pedał gazu.

Na szczęście pomysł na tę historię jest na tyle intrygujący, że łatwo wrócić do lektury nawet po chwilowym znużeniu. A kiedy wydarzenia nabierają tempa, pojawia się ten przyjemnie nieprzyjemny dreszczyk, przez który człowiek chce czytać dalej, choć jednocześnie przeczuwa, że za chwilę wydarzy się coś naprawdę paskudnego. To nie jest strach oparty wyłącznie na brutalności. Znacznie bardziej działa tutaj niepewność i świadomość, że ludzki umysł może stać się bronią, a człowiek, który powinien mieć nad nim kontrolę, może w rzeczywistości być jedynie pionkiem w cudzej grze.

W tle pojawia się również pytanie o cenę postępu. Czy można usprawiedliwić okrucieństwo, jeśli jego rezultaty mają służyć większemu dobru? Czy wystarczy przekonać samego siebie, że działa się w słusznej sprawie, żeby przestać odpowiadać za krzywdę innych? W „Przechwyconych” nauka nie jest niewinnym poszukiwaniem odpowiedzi, lecz niebezpieczną zabawą, w której rachunek za błędy mogą zapłacić ludzie niemający nic do powiedzenia.
Najbardziej podoba mi się to, że zagrożenie w tej książce nie ma jednej, łatwej do wskazania twarzy. Nie wystarczy znaleźć winnego, zamknąć go w pomieszczeniu i uznać sprawy za załatwioną. Kiedy granica między prawdą a tym, co narzucone przez cudzy umysł, zaczyna się zacierać, trudno komukolwiek zaufać. A bez zaufania nawet najprostsza decyzja może okazać się fatalnym błędem.

Czy „Przechwyceni” to horror idealny? Nie. Momentami przydałoby się trochę redakcyjnej odwagi i skrócenia opisów, które niepotrzebnie spowalniają akcję. Mimo tego książka potrafi wciągnąć swoim pomysłem, atmosferą zagrożenia i wizją świata, w którym własna głowa przestaje być prywatną przestrzenią.

T.J. Payne stworzył historię, która udowadnia, że czasami najbardziej przerażające rzeczy nie czają się pod łóżkiem, lecz kryją się tam, gdzie teoretycznie powinniśmy czuć się najbezpieczniej. Autor od czasu do czasu za długo zatrzymuje się przy opisach, ale gdy fabuła nabiera rozpędu, dreszczyk jest jak najbardziej obecny. Jeśli lubicie horrory z niepokojącym pomysłem, tajnymi eksperymentami i atmosferą, w której trudno odróżnić prawdę od iluzji, „Przechwyceni” mogą okazać się całkiem udaną lekturą. A po wszystkim zostaje jedno pytanie: jeśli ktoś potrafi przejąć twój umysł, to czy twoje myśli wciąż należą do ciebie?
 

Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa 

Czytaj więcej »
on 0
Subskrybuj: Posty (Atom)