BookandGame_Paradise

czerwca 01, 2026

"Węże i drabiny| Chińczyk" - gra planszowa

Są gry, które nigdy się nie starzeją i właśnie do tej kategorii należy zestaw „Węże i Drabiny | Chińczyk”. To trochę jak powrót do dzieciństwa zamknięty w jednym pudełku, które odtwarzamy wspólnie z własnymi dziećmi. Dwie klasyczne planszówki, jedna plansza i mnóstwo emocji, które potrafią rozkręcić rodzinne popołudnie szybciej niż niejedna nowoczesna gra.

„Węże i Drabiny” to prawdziwa lekcja cierpliwości. Kiedy wydaje się, że meta jest już na wyciągnięcie ręki, nagle trafiasz na węża i lądujesz kilka pól niżej. Chwilę później szczęście się odwraca, a drabina pozwala błyskawicznie nadrobić straty. Dzięki temu każda rozgrywka jest pełna niespodzianek i wywołuje sporo śmiechu. Z kolei „Chińczyk” to klasyka gatunku, w której nie wystarczy tylko dobrze rzucać kostką. Trzeba też obserwować ruchy przeciwników i pilnować własnych pionków. Moment, w którym uda się odesłać rywala na start, potrafi wywołać równie wielkie emocje jak zwycięstwo na mecie. Emocji, śmiechu i dobrej zabawy jest mnóstwo przy obu grach.

Obie gry cechują niezwykle proste zasady, dzięki którym do wspólnej rozgrywki dołączyć mogą szybko nawet młodsi gracze. Przy okazji dzieci ćwiczą liczenie, uczą się rozpoznawania kolorów i poznają zasady zdrowej rywalizacji, choć wszystko odbywa się w formie świetnej zabawy. Jeśli natomiast chodzi o wyposażenie pudełka, to w zestawie znajdziemy dwustronną planszę, 16 pionków, kostkę oraz instrukcję, czyli wszystko, czego potrzeba do rozpoczęcia rozgrywki od razu po otwarciu pudełka.

„Węże i Drabiny | Chińczyk” to nie gra, która próbuje być skomplikowana czy rewolucyjna. Jej siła tkwi w prostocie, uniwersalności i tym, że potrafi zgromadzić przy stole całą rodzinę. Jeśli szukasz sprawdzonego sposobu na wspólną zabawę bez ekranów i zbędnych zasad, ten zestaw zdecydowanie spełni swoje zadanie.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 31, 2026

"Gdzie jest Dory?" - komiks Egmont

Jeśli myślicie, że rybka z problemami z pamięcią nie może zostać bohaterką wielkiej przygody, to Dory szybko wyprowadzi was z błędu! Komiks „Gdzie jest Dory” na podstawkę kultowej animacji Disneya, zabiera czytelników w kolorową podróż przez ocean, w której nie brakuje śmiechu, wzruszeń i zwariowanych zwrotów akcji.

Historia rozpoczyna się na Wielkiej Rafie Koralowej, gdzie Dory wiedzie spokojne życie u boku swoich przyjaciół. Pewnego dnia przypomina sobie coś niezwykle ważnego, gdzieś daleko czekają na nią rodzice. Problem w tym, że jedyną wskazówką jest tajemniczo brzmiąca nazwa: Klejnot Zatoki Kalifornijskiej. Na szczęście Dory nie musi wyruszać sama. Towarzyszą jej niezawodni Nemo i Marlin, którzy razem z nią przemierzają ocean w poszukiwaniu odpowiedzi.

Największą zaletą zarówno tego komiksu, jak i całej serii Egmontowej, która poświęcona jest bajkom Disneya, są barwne ilustracje. Każda strona tętni kolorami i sprawia, że podwodny świat wygląda niemal jak żywy. Komiks jest bajecznie przepiękny. Bohaterowie są pełni energii, a ich zabawne dialogi wywołują uśmiech od pierwszych stron. Dory, jak zawsze, potrafi rozbawić swoją spontanicznością, ale jednocześnie pokazuje, że warto walczyć o to, co naprawdę ważne.

„Gdzie jest Dory” to nie tylko opowieść o poszukiwaniu rodziny. To także historia o przyjaźni, odwadze i wierze w siebie, nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się trudne. Historię czyta się lekko i szybko, a przygody bohaterów wciągają niczym morski prąd. To świetna propozycja dla młodszych czytelników, fanów filmu oraz wszystkich, którzy lubią ciepłe, pełne humoru historie z przesłaniem. Po zakończeniu lektury trudno nie polubić Dory jeszcze bardziej, nawet jeśli ona za chwilę zapomni, że właśnie zdobyła nasze serca!

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 30, 2026

"Kazik i obowiązki domowe" - Aleksandra Belta-Iwacz

Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, którego dziecko zawsze z entuzjazmem biegnie sprzątać pokój, odkładać zabawki na miejsce czy pomagać w przygotowywaniu posiłków! 😊 Temat domowych obowiązków to wyzwanie, które zna niemal każdy rodzic. Dlatego książka „Kazik i obowiązki domowe” trafia w punkt i pokazuje ten codzienny problem w niezwykle przystępny sposób.

Kazik jest zwyczajnym chłopcem, takim, z którym wiele dzieci bez trudu się utożsami. Gdy rodzice proszą go o pomoc w domu, jego pierwszą myślą jest oczywiście zabawa. Jednak krok po kroku przekonuje się, że dbanie o wspólną przestrzeń nie musi być nudnym obowiązkiem ani karą, a także, że porządek zapobiega przykrym wypadkom. Największą zaletą tej historii jest pokazanie, że obowiązki domowe mogą stać się formą zabawy i wspólnego spędzania czasu. Autorka udowadnia, że sprzątanie, przygotowywanie posiłków czy odkładanie rzeczy na miejsce, nie są czymś strasznym i trudnym. Wręcz przeciwnie, mogą dawać satysfakcję, uczyć odpowiedzialności i sprawiać, że dom staje się przyjemniejszym miejscem dla wszystkich domowników.

Historia Kazika została napisana prostym, ciepłym językiem, a przedstawione sytuacje są bardzo bliskie codzienności rodzin z małymi dziećmi. Dodatkowym atutem serii są komentarze autorki, które pomagają rodzicom lepiej zrozumieć dziecięce emocje i reakcje oraz podpowiadają, jak wspierać najmłodszych w nauce nowych umiejętności.

„Kazik i obowiązki domowe” to wartościowa książka, która w naturalny i nienachalny sposób zachęca dzieci do współpracy, ale także pokazuje rodzicom, jak przekuć obowiązek w zabawę. To świetna lektura dla rodzin, które chcą pokazać swoim pociechom, że obowiązki domowe są częścią codziennego życia, a wykonywane razem mogą być naprawdę dobrą zabawą.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 28, 2026

"Grim i Oro" - Alex Aster

„Grim i Oro” to trochę jak wejście tylnymi drzwiami do świata „Lightlark”, gdzie nagle okazuje się, że ci dwaj królowie mają w głowach prawdziwy emocjonalny armagedon i są mocno niestabilni emocjonalnie. I serio po tej książce człowiek już nie wie, komu bardziej kibicować.

Historia pokazuje dokładnie te same wydarzenia z dwóch totalnie różnych perspektyw. I nagle wychodzi na jaw, że każdy nosi własną wersję prawdy, własny ból i własne powody, żeby podejmować fatalne decyzje w imię miłości. Klimat? Dramatyczny. Emocje? Maksymalnie przesadzone. Czy pochłania się to jednym tchem? Oczywiście.

Grim zdecydowanie wnosi do tej książki cały mrok i chaos. To typ bohatera, który wygląda jak człowiek gotowy spalić pół świata, a jednocześnie wewnętrznie rozsypuje się przy jednej dziewczynie. Jego rozdziały mają w sobie coś surowego i obsesyjnego, czytasz i czujesz, że ten facet nigdy nie nauczył się normalnie kochać, więc kocha za mocno, za brutalnie i całym sobą. I właśnie dlatego trudno się od niego oderwać.

Oro działa zupełnie inaczej. Z pozoru opanowany, królewski i rozsądny, ale pod tym wszystkim siedzi facet zmęczony obowiązkami i wiecznym wybieraniem mniejszego zła. Jego perspektywa bardziej boli niż szokuje. To nie jest zimny władca, tylko ktoś, kto od dawna próbuje udźwignąć rzeczy, które dawno przerosłyby każdego człowieka.

Najbardziej kupiło mnie jednak to, jak bardzo ta książka komplikuje relacje między bohaterami. Nie chodzi już tylko o klasyczny trójkąt romantyczny. W tle czuć utraconą przyjaźń, niedopowiedzenia i to okropne wrażenie, że może kiedyś wszystko mogło potoczyć się inaczej. I właśnie przez to „Grim i Oro” momentami bardziej przypomina emocjonalną katastrofę niż romantasy, ale w najlepszym możliwym znaczeniu.

To zdecydowanie nie jest książka dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z „Lightlark”, bo bez znajomości serii połowa emocji po prostu nie wybrzmi. Ale dla fanów? Totalna gratka. Szczególnie jeśli ktoś od miesięcy siedzi i analizuje każde spojrzenie Grima albo próbuje zrozumieć, czemu Oro podejmuje takie, a nie inne decyzje. A po przeczytaniu? Nadal nie wiem, którego z nich wolę. I chyba właśnie o to tutaj chodzi.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 27, 2026

"Simsala Spin" - Reiner Knizia

„Simsala Spin” to gry, w której czujemy się tak, jakby ktoś wrzucił klasyczną grę pamięciową do magicznego kotła, zamieszał różdżką i dorzucił szczyptę kontrolowanego chaosu. Jaki mamy efekt? Zamiast spokojnego „Gdzie była ta karta?” dostajemy pełne emocji czarodziejskie laboratorium, w którym pamięć pracuje na wysokich obrotach, a składniki mają własny pomysł na to, gdzie chcą się znaleźć. Już od pierwszego spojrzenia gra robi wrażenie. Na środku stołu pojawia się trójwymiarowy kociołek i od razu można poczuć klimat młodych adeptów magii szykujących się do ważnego egzaminu. To nie jest planszówka, którą rozkłada się z myślą, że zagramy jedną partię i po wszystkim. Tutaj jest raczej: „jeszcze jeden eliksir… tym razem na pewno nie wysadzimy laboratorium!”.

Zasady są bardzo proste, trzeba odnaleźć odpowiednie składniki i wspólnie przygotować wszystkie mikstury, zanim liczba pomyłek zamieni kocioł w widowiskowy pokaz fajerwerków. Ale właśnie wtedy, gdy wydaje się, że sytuacja jest pod kontrolą i wszyscy z przekonaniem mówią: „Tak! Kryształ był tutaj!”, gra przypomina, że magia nie lubi nudy. Składniki potrafią zmienić miejsca, zwierzaki mieszają szyki, a pewność siebie szybko zmienia się w zbiorowe: „Chwila… przecież to było po drugiej stronie!”.

„Simsala Spin” jest grą, która nakłania do współpracy. Nie ma tutaj wyścigu o punkty, złośliwego podbierania kart czy triumfalnego wygrałem. Jest za to wspólne kombinowanie, podpowiedzi, śmiech po spektakularnych pomyłkach i momenty, gdy cała drużyna czuje się jak prawdziwy zespół czarodziejów ratujących laboratorium przed katastrofą. To jedna z tych gier, które sprytnie przemycają naukę przez zabawę. Dzieci ćwiczą pamięć, koncentrację i współdziałanie, ale nie mają poczucia, że wykonują jakieś zadania. Są po prostu pochłonięte misją uratowania kotła przed kolejnym wybuchem.

„Simsala Spin” nie próbuje być skomplikowaną magiczną epopeją i właśnie w tym tkwi jej urok. Jest szybka, żywa, pełna drobnych zwrotów akcji i sprawia, że nawet zwykłe szukanie składników nagle staje się małą przygodą. A jeśli po zakończonej rozgrywce ktoś przy stole zaczyna podejrzliwie patrzeć na kociołek i mówi: „On chyba specjalnie mieszał te składniki”, to znak, że magia zadziałała.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 25, 2026

"Królowa róż. Krew fae" - Briar Boleyn

„Krew fae” to była dla mnie jedna z tych książek, z którymi relacja wygląda mniej więcej tak: czytam kilka rozdziałów, odkładam. Wracam po dwóch dniach, znowu odkładam. Potem nagle łapię się na tym, że jednak zastanawiam się, co będzie dalej. I właśnie to było tutaj najdziwniejsze, że ta historia bardzo powoli się rozkręca, naprawdę bardzo, a ja mimo wszystko wracam. Miałam momenty, kiedy wydawało mi się, że zaraz ją porzucę, ale jednocześnie ciągle coś mnie do niej przyciągało. Jakby ta książka siedziała gdzieś z tyłu głowy i szeptała: „Jeszcze chwilę, zaraz coś się wydarzy”.

Morgana od początku wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony jest dziewczyną, której życie od dawna układają inni, wychowywana w cieniu brata, naznaczona własną krwią i traktowana bardziej jak problem niż człowiek. Z drugiej miałam kilka momentów, kiedy chciałam wejść do tej książki i powiedzieć: „Dziewczyno, proszę cię, ogarnij się”. Ale chyba właśnie dzięki temu, że nie była bohaterką idealną, frustrowała mnie, to kibicowałam jej coraz bardziej.

Na początku historia przypominała spokojny spacer po lesie, niby ładnie, ale człowiek zaczyna się zastanawiać, czy w ogóle gdzieś dojdzie i co tutaj robi. A później nagle ten las okazuje się pełen cieni, sekretów i rzeczy, których lepiej było nie budzić. I wtedy zaczyna się robić naprawdę ciekawie. Pojawiają się tajemnice, magia zaczyna mocniej przebijać się przez fabułę, a napięcie stopniowo rośnie. Relacje między bohaterami nie rzucają się od razu na głęboką wodę, co jest zdecydowanym plusem. Jest spojrzenie tu, niedopowiedziane słowo tam i ten klimat ciągłego zastanawiania się: „Dobra, to coś się wydarzy czy nie?”. Lubię, kiedy wszystko nie zostaje podane na tacy.

Mam jednak wrażenie, że największą siłą „Krwi fae” jest to, że im dalej się czyta, tym bardziej chce się zostać w tym świecie. To trochę jak serial, którego pierwszy odcinek oglądasz bez większego przekonania, a potem o drugiej w nocy mówisz: „Jeszcze tylko jeden”. Nie była to książka, która porwała mnie od pierwszej strony. Wręcz przeciwnie, walczyłam z nią momentami bardziej niż ona ze mną. Ale finalnie cieszę się, że dałam jej czas, bo końcówka wynagrodziła mi tę cierpliwość.

Egzemplarz bezpłatny otrzymany w ramach współpracy z wydawnictwem

Czytaj więcej »

maja 24, 2026

"Pogoda dla puchaczy. Lato" - Marcin Kozioł

„Pogoda dla puchaczy. Lato” to jedna z tych książek, które działają trochę jak wakacyjny spacer po lesie, zaczynasz spokojnie, a chwilę później okazuje się, że dzieje się więcej, niż się spodziewałeś. Są upały, susza, napięcie związane z groźbą pożaru, ale zamiast ciężkiej atmosfery dostajemy historię pełną humoru, zwariowanych bohaterów i przyrodniczych ciekawostek podanych tak, że wiedza sama wpada do głowy, nawet nie wiadomo kiedy.

Bubuś tym razem ma przed sobą niełatwe zadanie. Kiedy las przypomina rozgrzaną patelnię, ktoś musi zachować zimną głowę albo chłodny dziób. Na szczęście nasz puchaty bohater potrafi patrzeć szerzej niż tylko na czubek własnych piór. A przy okazji jego letnia przygoda okazuje się czymś więcej niż opowieścią o ratowaniu lasu. To również historia o samotności, szukaniu swojego miejsca i o tym, że czasami ktoś pojawia się w naszym życiu zupełnie niespodziewanie i robi w nim małe pogodowe zamieszanie.

Ogromnym plusem są bohaterowie drugoplanowi. Mamy dziki z własnym „meteotatą”, radiowe leśne wiadomości i postacie, które trudno wyrzucić z pamięci. Szczególnie te bardziej ekscentryczne. Autor wyraźnie dobrze bawił się podczas tworzenia tej historii i tę swobodę czuć podczas czytania. Podoba mi się też to, że książka nie straszy dzieci katastrofami ani nie zasypuje ich suchymi faktami. Pokazuje, że natura jest fascynująca, ale też delikatna i wymaga troski. Przemyca ważne rzeczy o odpowiedzialności za środowisko, rodzinie, przyjaźni i uważności, bez efektu szkolnej lekcji z notatką na koniec. A najbardziej szkoda chyba tego, że wraz z ostatnią stroną zostaje poczucie: „To już?”. Bo kiedy przez chwilę mieszka się w lesie razem z Bubusiem i jego ekipą, trudno nie mieć ochoty na jeszcze jedną pogodową przygodę. Ta książka zostawia po sobie coś bardzo przyjemnego, a mianowicie uśmiech i ochotę, żeby wyjść na spacer, spojrzeć w niebo i sprawdzić, co dziś mówi pogoda.