„Książę nocy”, czyli drugi tom, który kazał mi trochę poczekać na emocje… ale kiedy już się rozkręcił, trudno było go odłożyć! 🐺🌙Po pierwszym tomie, który oceniłam na mocne 10/10, byłam absolutnie kupiona! Nie ukrywam, że na kontynuację czekałam z ogromną niecierpliwością i miałam naprawdę spore oczekiwania. Być może nawet za duże. Czy zostały spełnione? Cóż… nie do końca. 🫣
Aurora ponownie znajduje się w samym środku wilczej rozgrywki o władzę, a sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy na scenę wkraczają mroczne siły, niebezpieczne sojusze i sekrety, które mogą zmienić losy całego królestwa. Brzmi jak przepis na fantastyczną dawkę intryg, prawda? I właśnie na to liczyłam! Tymczasem pierwsze 250 stron to w dużej mierze… bardzo intensywne życie uczuciowo-łóżkowe Aurory z Callumem oraz nieustanny konkurs warczenia między Callumem a Blakiem. 😂 Panowie najwyraźniej uznali, że najlepszym sposobem rozwiązywania konfliktów jest mierzenie się wzrokiem, rzucanie sobie kąśliwych uwag i walka o uwagę jednej kobiety. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim miała jeszcze toczyć się walka o wilczy tron!
I wiecie co? Po raz pierwszy chyba w życiu czytelniczym nie potrafię kibicować żadnemu rozwiązaniu tego miłosnego trójkąta. 🫣 Żaden z panów nie zdobył mojego pełnego poparcia, chociaż ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu to Callum przekonuje mnie bardziej niż Blake. Tak, dobrze czytacie! Pierwszy raz to ten grzeczniejszy, bardziej pozytywny bohater trafia do mnie mocniej. Co się ze mną dzieje?! 😂
Na szczęście w pewnym momencie historia łapie drugi oddech. Zaczyna się dziać zdecydowanie więcej, tempo przyspiesza, a my wracamy do tego, za co tak bardzo polubiłam ten świat, a mowiaowicie politycznych rozgrywek, walki o władzę, niebezpieczeństw i coraz bardziej skomplikowanych zależności między bohaterami. Pojawiają się nowe tajemnice, zagrożenie staje się znacznie poważniejsze, a stawka przestaje ograniczać się wyłącznie do tego, kto zasiądzie na wilczym tronie.
Czy zwroty akcji mnie zaskoczyły? Szczerze mówiąc, nie jakoś szczególnie. Sporo wydarzeń można było przewidzieć, a niektóre rozwiązania nie wywołały u mnie efektu WOW. Mimo to autorka potrafiła utrzymać moje zainteresowanie i nawet kiedy domyślałam się, dokąd zmierza fabuła, nadal chciałam wiedzieć, co wydarzy się na kolejnych stronach. Nie zmienia to jednak faktu, że w porównaniu z pierwszą częścią ten tom wypada słabiej. Mam wrażenie, że momentami historia trochę za bardzo skupia się na relacjach między bohaterami, kosztem tego, co w tej opowieści najciekawsze. A szkoda, bo potencjał na naprawdę wciągającą, mroczną historię z wilczą polityką, walką o przetrwanie i starożytnym złem jest tutaj ogromny!
Czy żałuję lektury? Absolutnie nie! Mimo kilku zgrzytów nadal dobrze bawiłam się podczas czytania, a druga połowa książki zdecydowanie wynagrodziła mi nieco nużący początek. To jedna z tych historii, które może nie spełniają wszystkich oczekiwań, ale i tak nie pozwalają się od siebie oderwać. Pierwszy tom pozostaje moim faworytem i nadal ma u mnie swoje zasłużone 10/10. Drugi nieco obniżył poprzeczkę, ale wciąż jestem ciekawa, co jeszcze autorka przygotowała dla Aurory. Szczególnie, że po takim zakończeniu trudno nie chcieć poznać dalszego ciągu! 🐺
Egzemplarz bezpłatny otrzymany od wydawnictwa
